Ελληνική ομογένεια η πραγματική Ελλάδα

Του Φώτη Ρουμελιώτη

Η επίσκεψη μου για μια ακόμα χρονιά στην Νέα Υόρκη με την ευκαιρία της ετήσιας εκδήλωσης του εκεί συνδέσμου φιλάθλων Ολυμπιακού με γέμισε και πάλι από συναισθήματα χαράς αγάπης νοσταλγίας αλλά και μεγάλης εκτίμησης για όλους αυτούς τους υπέροχους Έλληνες ομογενείς. Τόσο από την πλευρά του δημοσιογράφου αλλά πολύ περισσότερο από την προσωπική πλευρά κάθε χρονιά που επισκέπτομαι την καρδιά του Ελληνισμού την Αστόρια και ξαναβλέπω πραγματικούς Έλληνες που αν και λείπουν χρόνια από την πατρίδα να αγωνιούν για το μέλλον της πολύ περισσότερο από εμάς που ζούμε εδώ. Βλέπω Έλληνες ακόμα και τρίτης γενιάς που ζήτημα είναι να έχουν έρθει στην Ελλάδα δυο ή τρείς φορές να αγωνιούν για το πώς ζούμε τι ακούμε τι βλέπουμε να γίνεται και γιατί είμαστε τόσο ενδοτική με την Ευρώπη. Εκτός από το καλωσόρισμα οι πρώτες τους κουβέντες ήταν τι γίνεται κάτω θα αλλάξει η κατάσταση πως τα περνάτε. Φυσικά η απάντηση δύσκολη αλλά τα συμπεράσματα κοινά αφού παρά την αγωνιά από την πλευρά τους για τα τεκταινόμενα στην χώρα μας η Ελληνική υπερηφάνεια υπερισχύει και όλοι καταλήγουν ότι η Ελλάδα είναι Ιερός τόπος και δεν έχει λυγίσει ποτέ ότι και αν έχει γίνει θα λυγίσει τώρα σου λένε. Και μάλλον έχουν δίκιο ίσως εμείς που ζούμε εδώ δεν το έχουμε καταλάβει , γιατί με όποιον και αν μιλούσαμε και του λέγαμε ότι είμαστε Έλληνες είτε ήταν Αμερικανός ή Ιταλός ακόμα και Ισπανόφωνος έδειχνε απόλυτα σεβασμό στην πατρίδα μας κάτι που ίσως δεν το έχουμε καταλάβει όλοι εμείς και πολύ περισσότερο αυτοί που έχουν τις τύχες μας στα χέρια τους. Οι άνθρωποι που κάποτε ξεριζώθηκαν στην δεκαετία του 50, 60 και 70 για να βρουν μια καλύτερη τύχη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού αγωνιούν για το αυτονόητο την Ελλάδα το χειρότερο όμως είναι η νέα γενιά μεταναστών στην Αμερική. Εκατοντάδες Ελληνόπουλα τα τελευταία χρόνια έχουν βρεθεί παράνομοι στην χώρα αυτή που τουλάχιστον σου δίνει δουλεία και μια νέα ευκαιρία. Γνώρισα πολλά από αυτά τα παιδιά τελείως διαφορετική νοοτροπία από τους παλιούς ομογενείς εδώ βλέπεις θυμό για αυτούς που τους ανάγκασαν να ξεριζωθούν θυμό για όλο αυτό το σύστημα που τους ανάγκασε στην πιο δημιουργική τους ηλικία να φύγουν από εκεί που ζούσαν που μεγάλωσαν, από την οικογένεια τους. Άνθρωποι νέα παιδιά που ξέρουν ότι δεν μπορούν να επιστρέψουν πίσω πλέον εύκολα , αλλά παρ όλα αυτά όταν μιλούν για την Ελλάδα βουρκώνουν και αναρωτιούνται γιατί όλα αυτά και φυσικά εσύ που είσαι από την άλλη πλευρά δεν έχεις λόγια να απαντήσεις. Άλλωστε μπορεί και εμείς να είμαστε στην θέση τους και εμείς βιώνουμε ανάλογες καταστάσεις και προσωπικά μετά από 19 χρόνια συνεχείς παρουσία μου στην Νέα Υόρκη και ζώντας μαζί τους έστω για λίγο το μόνο που θα μπορούσαν να πω εκτός από ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ για την φιλοξενία είναι κουράγιο αδέλφια και αν γίνουμε όλοι όπως εσείς η Ελλάδα δεν έχει λόγο να φοβάται.

Φώτης Ρουμελιώτης

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Έλεος με τους «εξυπνάκηδες»

  Του Νάσου Πουλακίδα… Καλές ή κακές οι μονοδρομήσεις στον κεντρικό Πειραιά ο κόσμος αρχίζει σιγά – σιγά να μπαίνει στο πνεύμα και να συνηθίζει. Αυτό που δεν χωράει το ανθρώπινο μυαλό είναι η στάση κάποιων συμπολιτών μας – ευτυχώς λίγων – οι οποίοι προκαλούν με τη στάθμευση των αυτοκινήτων τους.[…]

Περισσότερα »

Το Μεξικό Σίτυ δεν είναι πόλη… είναι μύθος!

Αποστολή: Πέτρος Κασιμάτης… Αν και ο Οκταβιο Παζ ο μεγάλος Νομπελίστας συγγραφέας του Μεξικο στο βιβλίο του ο Λαβύρινθος της Μοναξιάς είχε χαρακτηρίσει τους συμπατριώτες του επιφυλακτικούς, ολιγόλογους και απόμακρους, εγώ στα τρία ταξίδια μου στο Μεξικό τους βρήκα όπως τους άφησα ευδιάθετος, χαρισματικούς , διαχυτικούς και πολύ ευαίσθητους. Την[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *