Πειραιάς Κανάλι Ένα 90,4 FM | Δημοτική Ραδιοφωνία Πειραιά

Πειραιάς Κανάλι Ένα 90,4 FM | Δημοτική Ραδιοφωνία Πειραιά

Tην Μοναξιά… είτε τη διαλέγουμε είτε μας διαλέγει αυτή

Η Μοναξιά – λένε – είναι δύο ειδών. ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΚΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ.  Ας βρεθεί κάποιος που να ξέρει να μου πει πότε το διάλεξε  ή πότε τον διάλεξε.

Δηλαδή που να ήξερε ο ίδιος ΤΙ κάνει εκείνη την στιγμή που κατάλαβε ότι ήρθε και θα μείνει ο ανεπιθύμητος αυτός επισκέπτης, που δεν έχει όνομα, καταγωγή, που δεν φαίνονται οι σκοποί της επίσκεψης του μόνο ο φόβος που αισθάνεσαι (για κάποιον περίεργο λόγο δεν βγαίνει η φωνή σου, δεν μπορείς να φωνάξεις ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΡΕΧΑΤΕ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ, ΜE ΑΛΛΑΖΕΙ, ΜΕ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ, ΜΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ, ΔΕ Μ’ ΑΦΗΝΕΙ Ν’ ΑΠΟΛΟΓΗΘΩ, ΤΡΕΧΑΤΕ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ, ΕΙΜΑΙ ΑΘΩΟΣ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ, ΦΟΒΑΜΑΙ, ΤΡΕΜΩ, ΜΕ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ, ΜΕ ΔΑΚΡΥΖΕΙ, ΜΕ ΓΟΝΑΤΙΣΕ, ΜΕ ΕΣΚΟΥΞΕ… ΒΟΗΘΕΙΑ!

ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Που δεν συναντιέσαι σε τίποτα. που δεν δίνεις και δεν παίρνεις. ΤΙΠΟΤΑ. το παραμικρό. Που κοιτάς γύρω σου και μετράς τα στρέμματα τα απέραντα του μαύρου, του αφώτιστου που σε χωρίζουν από σένα τον ίδιο, το ταίρι σου, το στεφάνι σου, τη γκομενά σου, τη μάνα των παιδιών σου, τη μάνα σου και που δε θές κιόλας να  την γνωρίσεις στ αλήθεια, να την πλησιάσεις, να την μυρίσεις, να την γευτείς, να μάθεις την θερμοκρασία της, τις ανάγκες της, τα θέλω της… αντε… κοιτάξου στον καθρέφτη σου και πές μου ΠΟΙΟΝ άνθρωπο βλέπεις,

ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Αλλά όχι. Εσύ τα κρατάς σαν τους τρείς Μάγους που δεν δίνουν τα Δώρα στο Νεογέννητο, γιατί θες να τα δώσεις αλλού γιατί σου είπανε ότι αξίζεις τα καλύτερα, είσαι για τα μεγάλα και τα ωραία, τα ξεχωριστά, τα σπουδαία, για να μιλάει ο κόσμος για σένα, να καμαρώνει η μάνα σου στη Λαϊκή, να σε ζηλεύουνε οι κολλητοί σου, να τρέχουν τα πιπίνια σκούζοντας λες και βλέπουν τον Ρουβά. (δεν σε λές και ψηλό, έκανες και λίγο στομαχάκι, μαγειρεύει καλά η μάνα και φάε αγορίνα μου να ψηλώσεις, νέος είσαι ακόμα, θα ψηλώσεις, φάει!! ο άντρας πρέπει να ‘χει πιασίματα, ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΛΕΒΕΝΤΗ ΜΟΥ, ίδιος ο παππούς ο Θανασης, κυπαρίσι μου, μπασκετμπολίστα μου!  ΚΑΙ ΣΥ ΔΕ ΨΗΛΩΣΕΣ ΚΙ ΑΛΛΟ. και το στομάχι και το προγούλι μεγάλωσαν. Ίδιος ο Πάγκαλος! (Το ΑΛΛΟ… ξέρεις… δεν πρόκειται να μεγαλώσει… εκεί θα μείνει… βαλε ξανά τον χάρακα.. να δεις…10-12 πόντοι άμα τον μετράς από τη ρίζα… μια χαρά τον βρίσκεις… τι λές! ΠΙΟ ΜΑΓΚΑΣ ο Ζαφείρης που πήδαγε την Ντούβλη στην ταινία του ΣΕΙΡΗΝΑΚΗ -μην ξεχάσεις να στείλεις βιογραφικό και φωτογραφίες -ή ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ τον έχει από σένα;

ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Αλλά είναι κι αυτή η γαμημένη πίκρα στο σάλιο σου… μπα, κάτι θα’ φαγα και με πείραξε… φτού (με θόρυβο)… ρε σύ… πολύ πίκρα γαμώτι μου… έλα μάνα…για κάνε μου ένα ξεμάτιασμα… ξέρω ‘γώ ποιά ξεκολλιάρα… έλα… ασε με… δε ξέρω… έλα ρε μάνα γαμώ την πουτάνα μου τώρα… (Η ΓΡΙΑ ΤΩΡΑ ΞΕΜΑΤΙΑΖΕΙ ΑΠ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ…)

Πω- πώ παιδάκι μου… ααααα… (χασμουρητό που σημαίνει ότι πήρε το μάτι απο πάνω του)… πως δεν έσκασες παιδί μου…ομορφιά της μάνας… ααααααχχχ… κι αυτό το χαζόμουνο δίπλα σου, σαν την κότα. το μίνι ίσαμε τις αμυγδαλές. χείλι κόκκινο, αυτό, του κομμουνισμού… ρουχαλάκι με στρας, πολύ στρας. Μπουτίκ ο »ΚΥΝΑΙΛΟΥΡΟΣ – 380ο Χ.Λ.Μ. Ε.Ο  ΓΡΕΒΕΝΩΝ – ΑΝΩ ΚΑΒΛΙΤΣΑΣ ΣΕΡΡΩΝ.»…και  σκιές… ατέλειωτες…στρέμματα… στο μάτι… μαστίχα, κινητό με καλώδια.. να ακούει την ΠΑΟΛΑ. κομοδίνο. Αμίλητο, ακίνητο… το βλέμμα στο άπειρο… και κλιάτσα – κλιάτσα… η μαστίχα… και τρίζει… οχι, δεν τρίζει… μιλάει… άσχετα… »ΜΗΤΣΟ, ΜΟΥΠΕ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ… ΠΑΜΕ ΠΛΑΤΕΊΑ; ένα βλέμμα σου και σκάει. του άντρα του πολλά βαρύ… που βαράει κιόλας για να ‘ναι όλα στη θέση τους… κι αυτή η πίκρα να μη φεύγει, γαμώτι του!… φοβήθηκε νωρίτερα που του ‘πε η μαλακισμένη ότι της έτυχε ΜΙΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ και θα αργούσε να έρθει στην καφετέργια (!)… κι αυτός τρόμαξε κι αυτή εννοούσε μια πελάτισσα στο μαγαζί γιατί δεν  σούπα… έχει και πολύ καλή δουλειά… ΒΟΗΘΟΣ ΠΙΣΤΟΛΑΚΙ στο κομμωτηρίων »Η ΕΥΜΕΓΕΘΗΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ – ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΙ – ΒΑΦΑΙ – ΠΕΡΜΑΝΑΝΤ -ΕΞΤΕΝΣΙΟΝ – ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ ΚΙ ΕΠΙΤΟΠΟΥ »!

ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Κι αυτός ποτέ του δεν χαμογελάει..μόνο άμα κερδίζει η ομάδα του..κι όλα του φταίνε, όλα του μυρίζουνε, βρίζει κιόλας με μεγάλη επιτυχία, μαρσάρει άγρια τη μηχανή να βγει το μοβόρικο από μέσα του μην τον περάσουνε για μικροψόλη ή καμία αδερφή -ΠΟΙΟΝ; ΑΥΤΟΝ; ΠΟΥ ΤΟΥ ΤΟΝ ΠΙΑΝΑΝΕ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΔΕΡΦΕΣ ΣΤΑ ΤΣΟΝΤΑΔΙΚΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΝ ΤΟΝ ΚΑΝΑΝΕ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ, ΚΑΜΜΙΑ ΠΙΠΑ ΜΟΝΟ, ΕΤΣΙ, ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΡΤΖΗΛΙΚΙ.» Αντρας, με τα ούλα του. ΣΧΕΔΟΝ ΔΑΚΡΥΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ, ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ…» ρε, πως πάχυνε ο Ρέμμος… α, να κι ο Μάκης…που ‘ναι ρε συ ο Στάν που έκλαιγε το φίλο του… ο Ψινάκης είναι αυτός; γεια σου ρε Δημαρχάρα μου… εδώ… εδώ… μη σπρώχνεις κυρά μου… πού ‘σαι ρε μεγάλε, άσε στεναχωρήθηκα… η Βανδή είναι αυτή ρε..να εκεί, με τα μαύρα γυαλιά πω – πώ τι γυναικάρα η Ηλιάδη θα πάμε μετά για σουβλάκια κοίτα ρε μας παίρνει η κάμερα του ΣΤΑΡ πάμε πιό κοντα α, είναι και το ΕΨΙΛΟΝ ΤΙΒΙ …Α, ρε Παντέλο, αθάνατος ρε!

Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΕΠΟΧΗΣ. Σου χαρίζω ένα γραφτό της Κατερίνας Γώγου… αν θυμάμαι καλά, από το ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

»…. πάει…αυτό ήταν…χάθηκε η ζωή μου φίλε….μέσα σε βρώμικα τζάμια, κίτρινους ανθρώπους και ανιστόρητους συμβιβασμούς… κι έχω αρχίσει να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα που σου ‘χα δείξει στη στροφή του δρόμου…δεν είναι που θέλω να ζήσω, είναι το γαμώτο που δεν έζησα….κι ούτε που θα σε ξαναδώ.»

ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ

Του Ανδρέα Ρηγόπουλου… 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά…“Τέσσερις μικρές χαλκογραφίες…”

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. ΤΟΙΧΟΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ. Όταν ξεκίναγα να ζώ, όλος ο κόσμος ήταν η αγκαλιά της μάνας μου. Εκεί μέσα, χώραγαν όλα. Οι μυρωδιές που αγάπαγα, οι φόβοι μου, οι ανάγκες μου, η ζεστασιά του κόρφου της, τ΄ ωραίο της δέρμα, π΄ όταν[…]

Περισσότερα »

Νονός ο Παύλος Νιρβάνας και βαφτιστήρι τα Βριλήσσια

Του Δημοσθένη Ιωάν.  Μπούκη … Το 1999 το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Βριλησσίων, επί δημαρχίας Σταμάτη Λώλα, έκανε την πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα, απ’ όσα γνωρίζω, ιστορική καταγραφή της πόλης εκδίδοντας το λεύκωμα με τίτλο «50 χρόνια στα Βριλήσσια 1949-1999». Μέσα από πολλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες και αρκετές μαρτυρίες επιζώντων, τότε,[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *