Να τα λέμε κι αυτά… «Αυτή η νύχτα μένει…»!

Νά ‘ναι νύχτα κι ο Σαρωνικός… κι η μοναξιά μου να μην έχει το χρώμα των φρέσκων λουλουδιών που στολίζουνε τις ήρεμες τις κάμαρες… και να φοράει της νύχτας τους χρωματισμούς κι ο ήχος μου πικρός καθώς πλανιέμαι ψιθυρίζοντας στους έρημους τους δρόμους…

Kαι να θέλω να σμίξω την ψυχή μου με την κάφτρα εκείνων των τσιγάρων που τα μικρύνανε τελευταία ( για να πουλάνε περισσότερο, ξέρεις !) … μονάχα για να σου μιλήσω….και να σε ψάχνω….και να παίζει ένα ράδιο από κάπου κοντά και “ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΑΧ ΒΡΕ ΚΟΣΜΕ ΓΥΑΛΙΝΕ »… και να χορεύω σαν τον Μεγαλέξαντρο » λεβέντικα» άσμα ηρωικό και πένθιμο με συνοδεία τη μοναξιά μου….πόσο μακριά πήγες! Και πόσο δύσκολο να κλάψω στα 50 μου….και να πονάω…και να σε ψάχνω…

Να ‘ναι νύχτα κι ο Σαρωνικός… και να ζωγραφίζονται στις φυλλωσιές οι γνώριμοι εκείνοι εφιάλτες των νυχτερινών δρόμων, εκείνες οι ατέλειωτες νυχτερινές σκιές, που περιμένουν τις στάλες της βροχής για να κυλήσουν από τα μάτια μου… Και να ‘ναι το τελείωμα της εβδομάδας και τα χρώματα γύρω άσπρο, μαύρο, γκρίζο, γκρίζο, γκρίζο… Και να σε ψάχνω… ανεπανάληπτα… σε μιά κλεφτή ματιά… σ΄ ένα ξένο πρόσωπο… έχεις φωτιά;… και να θυμάμαι τα όνειρα που σάπισαν στο διάβασμα εφημερίδας…

Μέ Λένε Αντρέα… (αλήθεια, πόσα μεσάνυχτα εχώρεσαν στη νύχτα που μού ‘ταξες να περιμένω; )… Ατέλειωτος κι αυτός ο χειμώνας μέσα μου… εσένα;… και να σε ψάχνω… και να σκούζει μέσα από τα γραφτά της η Μητροπούλου σα βραχνό παράσιτο… αλήθεια, ξέρεις τα λόγια απ΄αυτό το τραγούδι… » ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ, ΑΙΩΝΕΣ ΠΑΓΩΜΕΝΗ…» … ναι, να δείς ποιά τόλεγε… Μα τώρα είναι ελεύθερο… το νομοσχέδιο περί…

«είναι ένας αρλεκίνος στον καθρέφτη μου»

«είναι ένας δολοφόνος στην καρδιά μου»

«και να σε ψάχνω έχει κλείσει ο δρόμος… από χίλια ασθενοφόρα»

«στην καρδιά μου…»

Οι νύχτες τελειώνουν μ΄ ένα ταξί που με γυρίζει σπίτι μου.

Ο οδηγός μπροστά; χασμουριέται κι ανοίγει το ραδιόφωνο σ΄ ένα τραγούδι -νυχτερινό παράπονο…

«ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΑΧ ΒΡΕ ΚΟΣΜΕ ΓΥΑΛΙΝΕ…»

Και να σε ψάχνω!

Υ.Γ.

1. Θα μου πείς όλα περνάνε. Και θα συμφωνήσω μαζί σου.Κι ο τυφώνας περνάει.Είδες τι αφήνει πίσω του;

 2. Γιατί ξύπνησε η Ωραία Κοιμωμένη όταν τη φίλησαν;

 – Για να δεί ΠΟΙΟΣ την φίλησε!

Toυ Ανδρέα Ρηγόπουλου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά…“Τέσσερις μικρές χαλκογραφίες…”

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. ΤΟΙΧΟΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ. Όταν ξεκίναγα να ζώ, όλος ο κόσμος ήταν η αγκαλιά της μάνας μου. Εκεί μέσα, χώραγαν όλα. Οι μυρωδιές που αγάπαγα, οι φόβοι μου, οι ανάγκες μου, η ζεστασιά του κόρφου της, τ΄ ωραίο της δέρμα, π΄ όταν[…]

Περισσότερα »

Να τα λέμε κι αυτά – “Ωδή στον κόφτη δαπανών”

ΠΙΘΑΝΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΙΤΛΟΙ – » ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΖΑΡΤΙΕΡΕΣ ΜΟΥ ΓΑΜΩ» -»ΘΑ ΠΟΥΛΗΣΩ ΤΟ ΡΟΛΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΩ ΔΟΝΗΤΗ» – »Ο-Ο-Ο-ΟΟΟΧΙ ΑΛΛΟΑ Ρ Α Π Η » -»ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΚΡΥΒΕΤ΄Ο ΑΛΕΞΗΣ» -»ΠΟΝΑΝΕ ΩΡΕ ΤΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ;» -»ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ ΑΔΕΡΦΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ» -»ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΓΙΝΑΝΕ ΜΑΛΛΙΑ-ΚΟΥΒΑΡΙΑ»  »Δ ε  μ[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *