Να τα λέμε κι αυτά… «Αυτή η νύχτα μένει…»!

Νά ‘ναι νύχτα κι ο Σαρωνικός… κι η μοναξιά μου να μην έχει το χρώμα των φρέσκων λουλουδιών που στολίζουνε τις ήρεμες τις κάμαρες… και να φοράει της νύχτας τους χρωματισμούς κι ο ήχος μου πικρός καθώς πλανιέμαι ψιθυρίζοντας στους έρημους τους δρόμους…

Kαι να θέλω να σμίξω την ψυχή μου με την κάφτρα εκείνων των τσιγάρων που τα μικρύνανε τελευταία ( για να πουλάνε περισσότερο, ξέρεις !) … μονάχα για να σου μιλήσω….και να σε ψάχνω….και να παίζει ένα ράδιο από κάπου κοντά και “ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΑΧ ΒΡΕ ΚΟΣΜΕ ΓΥΑΛΙΝΕ »… και να χορεύω σαν τον Μεγαλέξαντρο » λεβέντικα» άσμα ηρωικό και πένθιμο με συνοδεία τη μοναξιά μου….πόσο μακριά πήγες! Και πόσο δύσκολο να κλάψω στα 50 μου….και να πονάω…και να σε ψάχνω…

Να ‘ναι νύχτα κι ο Σαρωνικός… και να ζωγραφίζονται στις φυλλωσιές οι γνώριμοι εκείνοι εφιάλτες των νυχτερινών δρόμων, εκείνες οι ατέλειωτες νυχτερινές σκιές, που περιμένουν τις στάλες της βροχής για να κυλήσουν από τα μάτια μου… Και να ‘ναι το τελείωμα της εβδομάδας και τα χρώματα γύρω άσπρο, μαύρο, γκρίζο, γκρίζο, γκρίζο… Και να σε ψάχνω… ανεπανάληπτα… σε μιά κλεφτή ματιά… σ΄ ένα ξένο πρόσωπο… έχεις φωτιά;… και να θυμάμαι τα όνειρα που σάπισαν στο διάβασμα εφημερίδας…

Μέ Λένε Αντρέα… (αλήθεια, πόσα μεσάνυχτα εχώρεσαν στη νύχτα που μού ‘ταξες να περιμένω; )… Ατέλειωτος κι αυτός ο χειμώνας μέσα μου… εσένα;… και να σε ψάχνω… και να σκούζει μέσα από τα γραφτά της η Μητροπούλου σα βραχνό παράσιτο… αλήθεια, ξέρεις τα λόγια απ΄αυτό το τραγούδι… » ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ, ΑΙΩΝΕΣ ΠΑΓΩΜΕΝΗ…» … ναι, να δείς ποιά τόλεγε… Μα τώρα είναι ελεύθερο… το νομοσχέδιο περί…

«είναι ένας αρλεκίνος στον καθρέφτη μου»

«είναι ένας δολοφόνος στην καρδιά μου»

«και να σε ψάχνω έχει κλείσει ο δρόμος… από χίλια ασθενοφόρα»

«στην καρδιά μου…»

Οι νύχτες τελειώνουν μ΄ ένα ταξί που με γυρίζει σπίτι μου.

Ο οδηγός μπροστά; χασμουριέται κι ανοίγει το ραδιόφωνο σ΄ ένα τραγούδι -νυχτερινό παράπονο…

«ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙΣ ΑΧ ΒΡΕ ΚΟΣΜΕ ΓΥΑΛΙΝΕ…»

Και να σε ψάχνω!

Υ.Γ.

1. Θα μου πείς όλα περνάνε. Και θα συμφωνήσω μαζί σου.Κι ο τυφώνας περνάει.Είδες τι αφήνει πίσω του;

 2. Γιατί ξύπνησε η Ωραία Κοιμωμένη όταν τη φίλησαν;

 – Για να δεί ΠΟΙΟΣ την φίλησε!

Toυ Ανδρέα Ρηγόπουλου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά: «Σπύρος Μπουρνάζος» Και όποιος σκοντάψει και δεν πέσει… κερδίζει βήματα!

Ρηγόπουλος καλεί Αμφιλοχία! Ναι; Με ακούτε; Δεν ξέρω αν με ακούτε!… ελήφθη, όβερ! …και μου απάντησε. Άμεσα. Με μία συνέντευξη-χείμαρρο! Εξήντα εννιά (69) σελίδες -εξομολόγηση, κατάθεση ζωής (λείπουν ακόμα 23 σελίδες, χώρια οι φωτογραφίες!). Με τέτοια αμεσότητα και ειλικρίνεια, που του βγάζω το καπέλο (ένα μαύρο τζόκεϊ φοράω, μην το[…]

Περισσότερα »

Να τα λέμε κι αυτά… «Έλα να σου πω για ένα δεντράκι το φθινόπωρο»

»Έλα να σου πώ… έλα και πάρε με από δώ… γίνε εσύ η αφορμή να ταξιδέψω… μη φανταστείς… δε θέλω και πολύ μακριά… βρές εσύ την πιό ασήμαντη, την πιό μικρή γωνιά της πόλης… και γώ, θ΄ ακολουθήσω…». Πάντα έτσι ξεκινάω, χρόνια τώρα, να χαιρετάω το φθινόπωρο…και μέσα μου   να[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *