Να τα λεμέ κι αυτά – «Ο μονόλογος του βλάκα»

» Ε ναι λοιπόν, είναι η στιγμή που όλοι περιμένατε…..για περάστε, για περάστε, να τον δείτε, να θαυμάστε…κυρίες-κύριοι. Το αφεντικό τρελάθηκε και σας τον δείχνει τζάμπα. Προλάβετε. Γέλιο-χορός-τραγούδι και αγάπη. Ούλα στα κάρβουνα…δεχόμεθα παραγγελίες γάμων-βαπτίσεων-αρραβώνων-παιδικών πάρτυ…»

Εντάξει λοιπόν…το παραδέχομαι… ΕΙΜΑΙ ΒΛΑΚΑΣ!… με λοφίο,με περικεφαλαία..με πατέντα. Μου πήρε καιρό να το παραδεχτώ. Αλλά είμαι.ΒΛΑΚΑΣ. Ανευ ανταγωνισμού. Γεννημένος για το χρυσό μετάλλιο. ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ! Τώρα βέβαια, μην φανταστείς κάτι σε μπούκλα σαν τον Ιωάννη Μελισσανίδη ή σε ξανθούν σαν την Μιρέλα Μανιάνι. Οοοχι. Κοίτα… ΑΝ έβαζα..λέμε ΑΝ έβαζα μία φωτογραφία μου κι έβλεπες ΒΛΕΜΜΑ και ΜΕΙΔΙΑΜΑ, θα σούχε έρθει ο τεπέτακλας!

Εκείνο που με σημάδεψε στη ζωή μου, ήταν η διχογνωμία Αστυνομίας και Στρατού όταν την μεν πρώτη επισκέφτην για να βγάλω ταυτότητα και μ έβαλε ύψος 1,83 και τον δεύτερο όταν πήγα( δεν καιγόμανε κιόλας) να υπηρετήσω την μαμά πατρίδα και μ έβγαλε ύψος 1,85 (ο στρατός,οχι η μαμά).

Μπορεί αυτή η διαφορά να μην σου κάνει εντύπωση, αλλά δύο (2) πόντοι είναι 2 πόντοι! Αλλιώς σκέφτεσαι ως 1,83 κι αλλιώς σκέφτεσαι ως 1,85 ( ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΑ!).Το ένα σε φέρνει στους ψηλούς και το άλλο στους συνηθισμένους. ΠΩΣ να μη σε νοιάζει; Διάλεξα λοιπόν να συμπεριφέρομαι ως 1,85.ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ,ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ. Δεν είχα βλέπεις βάλει κι ένα χρονικό όριο. Εδώ σου λέει, ετοιμάζεται ο άλλος για πρωταθλητισμό κι άμα σε κάποια ηλικία δεν τα καταφέρει, δεν κάθονται οι γύρω του παράγοντες να σκάσουν.Οχι, κατευθείαν στον λάκκο με τον ασβέστη!

Όταν είσαι ψηλός (ή νομίζεις πως είσαι ),συμπεριφέρεσαι και αντίστοιχα. Εχεις πιό πολύ κατανόηση για τους ΚΟΝΤΟΥΣ, Φτάνεις πιό εύκολα τις κατσαρόλες στα ντουλάπια, ξεσκονίζεις πιό εύκολα ένα πολύφωτο, κρεμάς μια κουρτίνα κι εξυπηρετείς πιό άμεσα μια γριά στο σούπερ-μάρκετ που σου λέει »ΦΤΑΣΕ ΛΕΒΕΝΤΗ ΜΟΥ ΤΟ ΤΟΡΤΕΛΙΝΙ ΓΕΜΙΣΗ 4 ΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΦΤΑΝΩ Η ΓΙΑΓΙΑ ΧΙΧΙΧΙ!»

Είμαι βλάκας, πολύ βλάκας. Είμαι σαν εκείνα τα πουλιά, που είναι ανόητα πουλιά κι όποιος βλάκας κυνηγός βγεί για κυνήγι, μπορεί να τα σκοτώσει, πού ‘γραφε και σε ένα ποιημά της η Κατερίνα Γώγου. Και είμαι βλάκας που έχασε χρόνους, πρόσωπα, ζωές, μόνο και μόνο γιατί δεν έσκυψε ποτέ του να δεί πώς ζούνε οι ΚΟΝΤΟΙ, να μάθει τις συνήθειες τους, τις τεχνικές τους, το μαστοριλίκι τους, τα κέρδη και τις ζημιές τους. Εχω καιρό, έλεγα ο βλάκας. Και ποτέ μου δεν ζήλευα. Μήτε τα σπίτια, τα αμάξια, τις γκόμενες, τις διακοπές, τα ρούχα, τις εξόδους τους, το πρώτο τραπέζι-πίστα τους, τις βιτρίνες τους, τα λεφτά τους στις τράπεζες, ο βλάκας!

Οσο αυτοί ζούσαν, εγώ φιλοσοφούσα. Χορτάτος, γεμάτος, άνετος, ευάερος, ευήλιος, φως-νερό-τηλέφωνο, άρτιο, οικοδομήσιμο οικόπεδο. Με άποψη για τη ζωή μου,χωρίς ανταγωνισμό με κανέναν, για τίποτα.Και η ζωή έμοιαζε να μου δίνει δίκιο. Μου έφτανε που έδειχνα ή ήμουνα πάντα καλός φίλος, γιός, συγγενής, καλός συνεργάτης, καλός σαν αγάπη, καλός άνθρωπος γούτου-γούτου! Και πάντα 1,85 ο βλάκας!

Και δεν έπαιρνα χαμπάρι (ΝΤΙΠ ΓΙΑ ΝΤΙΠ ΖΩΟΝ! )τις αλλαγές, τις μεταμορφώσεις, τις αλλοιώσεις, τους κινδύνους. Γιατί πάντα τα έβλεπα όλα από ψηλά, δηλαδή τις κορφές των πραγμάτων και των ανθρώπων. Και να πείς ότι προσπάθησαν οι γονείς-ας πούμε-να με επηρεάσουν; Καθόλου, αλήθεια. Μόνο που νοιάζονταν για την επόμενη μέρα, ΠΟΥ θα μουνα χωρίς αυτούς, ποιός θα με φρόντιζε, και μόνο την ευχή τους είχαν να μ αφήσουν και αν δεν πρόσεχα θα με τρώγαν τα σκυλιά. Και γώ τους διαβεβαίωνα, την υγειά μου να ‘χα, πως έχει ο Θεός, γερός να ‘μαι και λεύτερος.

Κι αλήθεια! Δεν θυμάμαι να έγινα ποτέ αιτία να κλάψει άνθρωπος επειδή τον αδίκησα (οχι, κάποιες αγάπες μου που τις έδιωξα χωρίς δεύτερη κουβέντα, έκλαψαν. Όπως και γώ, ΟΤΑΝ ΕΦΕΥΓΑΝ).Κι όσο περνούσαν τα χρόνια, έμοιαζα ευτυχισμένος, ικανοποιημένος, γεμάτος για όσα είδαν τα μάτια μου, ένιωσε η καρδιά μου, άκουσαν τα αυτιά μου, χάιδεψαν ή χειροκρότησαν τα χέρια μου και το κορμί μου..Κι έτοιμος πάντα σαν παιδί, να ξεκινήσω πάλι ο βλάκας!

Ο βλάκας με το σύνδρομο του ΠΗΤΕΡ ΠΑΝ. Αυτό το γαμημένο το σύνδρομο που δε σ αφήνει να μεγαλώσεις όπως οι άλλοι. Και σε κρατάει παιδί για να ‘χεις την ΠΑΙΔΙΚΗ ματιά για τον κόσμο, αθώα, ανιδιοτελή, χρωματιστή, σαν κασετίνα με ξυλομπογιές… με ένα κομμάτι τυρί και ψωμί κι ένα ποτήρι νερό σαν τα πολύτιμα των γεύσεων, με μια δουλειά που σού ‘δινε το νοίκι σου, το φαί σου, τους δίσκους και τα βιβλία σου….ο βλάκας!

ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΒΛΑΚΑΣ. Που ξέχασα να μάθω έναν βασικό νόμο. Της αλλαγής, της συρρίκνωσης, της οστεοπόρωσης. Που σου μικραίνει τα κόκκαλα, σε μαζεύει και σε κάνει να είσαι στο ύψος που φοβόσουνα νάρθεις… Στο 1,83.Αρα εκ των προτέρων και προφητικά είχε δίκιο η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. Σωστά μέτρησε ΤΟΤΕ. Και πήγα ο βλάκας στο 1,83.Κι έκλασα μέντες! ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ, είπε ο βλάκας στον βλάκα, δηλαδή σε μένα. Θα μας τρελάνεις; ΠΩΣ θα ζήσεις τώρα, εδώ, με αυτές τις συνθήκες; Ποιό πέταγμα του αετού, ποιές βουνοκορφές και κρυστάλλινα νερά και μαλακίες; Τώρα να σε δώ!

…πήγα μπροστά στον καθρέφτη…μεγάλος καθρέφτης…κι είδα έναν  άνθρωπο,1,83 ύψος. Με ασπρισμένα μαλλιά που αραίωσαν και βάνει καπελάκι να το κρύβει. Με γυαλιά μυωπίας…και μάτια κουρασμένα χωρίς λάμψη..κι ένα στόμα κλειστό…με πικραμένες γραμμές..κι άλλες γραμμές κοντά στα μάτια, στο λαιμό, γύρω απ τα χείλια…και μιά έκφραση λύπης. Οχι απόγνωσης, λύπης.

Γι αυτούς τους δύο πόντους. Πού έκαναν τη διαφορά. Και τώρα ΟΙ ΚΟΝΤΟΙ τον θεωρούν αποτυχημένα δικό τους. Αποτυχημένο. Και τον συμβουλεύουν και τον διατάζουν, και τον ταιζουν, του δίνουν δουλειά, του επιτρέπουν, του απαγορεύουν, τον σημαδεύουν. Και μοιάζει ο βλάκας σαν εκείνα τα ανόητα πουλιά που όποιος ηλίθιος κυνηγός βγεί για κυνήγι, μπορεί να τα σκοτώσει. Ο βλάκας….!

Toυ Ανδρέα Ρηγόπουλου

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε και αυτά… «Ο Βασιλάκης του Πειραιά»

…» Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΑΝΤΡΕΑ…» …»  Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΒΑΣΙΛΗ…» Βασιλάκης. Φιγούρα της πόλης… δεν ξέρω σχεδόν τίποτα γι΄ αυτόν… και δεν ρώτησα κιόλας… τον έβλεπα χαράματα στην αφετηρία του 040 για Πειραιά, εκεί, στις αρχές της Φιλελλήνων, στο Σύνταγμα. Σου μιλάω για πολύ χάραμα, νύχτα, με όλους τους καιρούς… μία μπλουζίτσα για[…]

Περισσότερα »

Γνώμη: Με μια απλή αναλογική ξεχνιέμαι…

Του Χάρη Παυλίδη… Ζητώ την κατανόηση των συντρόφων της Αριστεράς – δημοκρατικής – ριζοσπαστικής ή όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζονται και αυτοαποκαλούνται- να μας εξηγήσουν με δικά τους λόγια αν έχουν υπόψη τους συνέβη στην Ελλάδα με την… Πρώτη φορά Αριστερά και τι συμβαίνει με τη… Δεύτερη φορά Αριστερά. Το ζητώ γιατί[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *