Να τα λέμε κι αυτά… «Μανούλα θα φύγω, μην κλαύσεις για ΄μένα…»

flight-one-australia-vintage-ladybird-book-travel-adventure-series-587-dust-cover-1963-1634-pΚοίτα τώρα πουτανιά ο λογοτέχνης »…ΤΟ ΤΑΛΕΝ ΤΟ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟ ΣΤΟΧΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΚΙ Η ΕΥΦΥΙΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟ ΣΤΟΧΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙ »! Καλά ε; Μη μου πεις δεν ανατρίχιασες, θα γίνει το Ολοκαύτωμα του Ζαρκαδίου!

Βέβαια η διαδρομή από τον Σοπενχάουερ στην Βασιλειάδου »ΚΛΕΑΡΧΕ Τ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ, ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΑΣΤΡΑΛΙΑ» μοιάζει ατελείωτη, αλλά άμα δεις το πράμμα σωστά, ΟΛΑ μια ταινία είναι που έτσι κι είσαι του έντεχνου, του πγιοτικού -κατά Σημίτη- με γάμα, ΓΑΜΑΤΑ ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ- βάνεις ένα στενάχωρο τέλος ενώ άμα είσαι του εμπορικού, ΧΑΠΥ ΕΝΤ και άχ ανακουφίστηκα ο θεατής, μπράβο, να ζήσουνε και καλούς απογόνους και πηγαίνεις ήσυχος να συνεχίσεις την ζωή σου-ΤΗΝ ΠΟΙΑ;-με 4 μνημόνια κι άπειρα μνημόσυνα στα όνειρα που ποτέ δεν θα δεις να γίνονται πραγματικότητα. Οπότε στο ερώτημα »ΚΙΘΑΡΙΣΤΑΣ Ή ΝΤΡΑΜΕΡ», απαντάς» ΝΤΡΑΜΕΡ – ΝΤΡΑΜΕΡ» τουλάχιστον να ακούγεσαι στη γειτονιά, να τρώς τα μπινελίκια και τα γαμοσταυρίδια σου και να εύχεσαι μπας και ξυπνήσει πραγματικά κανένας!

»Kαι να πω δεν της τό ΄λεγα Άγιοι μου Σαράντα και να ΄στε κι απ την Τρίπολη, να σας πώ καλώς… χρυσή την έκανα (και με την τιμή του πολύτιμου μετάλλου σε ικανοποιητικά για την εποχή επίπεδα), Αλέκα Κανελλίδου, Γ΄ βραβείο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι »άσε με να φύγω σε παρακαλώ όλο και πιο λίγο κάθε μέρα ζω »… τίποτα αυτή. Οχι η Κανελλίδου, για τη μαμά λέω. Βρέ καλή μου, τί είναι η Αυστραλία; 24 ώρες με το αεροπλάνο σύν δύο ώρες στάση στην Μπανγκόκ…. δυό βήματα που λέει ο λόγος. Κάτι να χρειαστείς; ΤΣΟΥΠ! Πετάχτηκα…

Άσε τα δώρα που θα σε στέλνω τη μάνα, τα νάιλον, τα εμπριμέ τα χτυπητά, ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ ΓΙΑ ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙ, τα καγκουρά, τα κοάλα, τις επιταγές… σκέψου μόνο τις επιταγές…νά ΄σαι σύ λέει στο Δημαρχείο… (εκεί τις δίνανε τις επιταγές τότε, όχι σαν τώρα που μπαίνει το λεφτό στην Τράπεζα και κοντεύουν από το γεροντομάνι των συνταξιούχων οι τραπεζοϋπάλληλοι να κάνουν εγχείριση αλλαγής φύλλου ) και να ΄ρχεται λέει ο ταχυδρόμος και να φωνασκεί, «κυρία Όλγα μου, κυρία Όλγα μου, τάξε μου… τσέκι απέ τον γιό σου… πώ… πώ… σαν βαρύ νάναι… άντε πάλι… τυχερή… ΠΑΙΔΙΙΙΙΙΙΙΙΜΟΥΥΥΥΥΥΥ (η καλή μας αγελάδα βόσκει κάτω στη λιακάδα Λόλα να ένα μήλο)… ΠΑΙ-ΔΙΙΙΙΙΙ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥ (η καρδιά της μάνας )! ΠΟΣΑ ΕΙΝΑΙ;ΤΙ; 50 ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ;(φωναχτά αυτό)… μπου-χου-χού… μα ΠΟΥ θα τα ξοδέψω ΤΟΣΑ λεφτά η δόλια η μάνα; (στο μεταξύ, ανάμεσα σε 283 γριές σύν μία η μάνα 284, οι 283 εντελώς γριές να ΄χουνε γίνει απέ τη ζήλια σαν χασές… να ξεροκαταπίνουνε, να σφίγγουν τα χέρια, να σά ΄χνουνε το μαντήλι -ΟΛΕΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΚΕΔΙΟ- να σκουπίζουνε τα σάλια, να βήχουνε, να φταρνίζονται, η μασέλα να βαράει καστανιέτα, να καταριούνται, ένας σούσουρος, ένα σκηνικό λες και χτύπησες την πόρτα της κόλασης για να πάρεις αριθμό προτεραιότητας… 50 ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ; Βρε τη ρουφιάνα (για τη μάνα)… βρε τον πούστη, την αγαπάει τη μάνα του (για τον γιό)… βρε τον καργιόλη που τά ΄φερε (για τον ταχυδρόμο).

pt0600_lΚαι είπεν η μάνα ΟΧΙ. Να μη φύγει ο γιός. Ενα παιδί τόχει (είχε και τέσσερις κόρες αλλά χέστηκε). Να μείνει εδώ. Κοντά στη μάνα. Που τον μεγάλωσε. Πού- φαγε τη ζωή της. Πού τότε που αρρώστησε πολύ (όχι η μάνα,ο γιός) αυτή, πάνω απ το κεφάλι του έκανε τρείς μέρες να κοιμηθεί. ΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙ! Ποιός Ιωάννης Μεταξάς και μαλακίες, εδώ να δείς αντίσταση! Η Μαίρη Βιδάλη σε ρόλους ρεπερτορίου! Ο-ΧΙ!… Το δε σόι; η απόλυτη συμπαράσταση… μέσα στο σπίτι, καρδιά μου καημένη πώς βαστάς και δε ραγίζεις (κλεμμένο ινδικό τραγούδι, πρώτη εκτέλεση η αξέχαστη Βούλα Πάλλα)… να νιώθει το παιδί απόκληρος της κοινωνίας… ΜΑΔΕΡ ΜΕ ΚΑΤΑΡΑΣΤΗΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΚΟΨΕΣ ΤΗΝ ΤΥΧΗ… να βγαίνει από το σπίτι κι όλη η γειτονιά να το κοιτάει το καυμένο, όπως η Τασσώ Καββαδία την Αντζελα Ζήλεια που τη φέρνει για νύφη στο σπίτι ο Γιώργος Καμπανέλης »Όχι Αλέξη -έτσι λέγανε συνήθως στο σινεμά τους πλούσιους γιοί -όχι, όσο ζω, αυτή η παρακατιανή δεν θα μπει στο πλούσιο σπίτι μου. ΟΞΩ ΜΩΡΗ ΠΕΙΝΑΛΑ» !

Τώρα, θές που η αγάπη νικούσε πάντα (στο σινεμά), θές που η γριά Τασσώ έπεφτε απέ τη σκάλα και της ερχούντανε το πολύφωτο πουλόβερ, θές που έχανε το φώς της (η Τασσώ, όχι η σκάλα) και το ξανάβρισκε λίγο πριν το τέλος,τό χάπυ-εντ ήντουνε εξασφαλισμένο. Να κλαίνε απο χαρά όλοι. Να κλαίει το κοινό, να κλαίει ο παραγωγός που χεζότανε στο τάλλιρο, βγαλμένο απο τη ζωή σού ΄λεγε ο άλλος, το τέλος έπεφτε και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.
Κι εσύ, καθόσουνα. Να μην στεναχωρέσεις τη μάνα. Να γίνεις ένας δάσκαλος, ένας χωροφύλακας, να πάρεις μιά καλή κοπέλα -ΑΠΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΙΚΑ- να κάνετε παιδάκια που θα σας μοιάζουν και το πρώτο κορίτσι θα πάρει το όνομα της μανούλας πού ‘φαγε τη ζωή της να σε μεγαλώσει για να σε πάρει μέσα από τα χέρια της αυτή η πουτάνα που απ τό Θεό να το ‘βρει Παναία μου που αν ήξερε τι γλωσσού ήτουνε, δεν θαδινε την ευκή της η μανούλα.

Κι έκατσες. Και την Αυστραλία μόνο από κάρτ-ποστάλ την έβλεπες. Κι από ντοκυμανταίρ. Και που μέσα στο μυαλό σου απωθημένο έγινε, σαν εκείνη την πρώτη σου αγάπη, που δε ζήσατε μαζί και που η τωρινή σου αγάπη δε θέλει να κοιμόσαστε μαζί γιατί συνήθισε να κοιμάται μόνη της κι εσύ ακόμα να ελπίζεις ότι θα γίνει το θαύμα…κι έγινε η Αυστραλία ένα σύμβολο διαφυγής, η Γή της Επαγγελίας που ακόμα την αναζητάς…ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙ ΕΡΗΜΟΥΣ ΕΙΔΕΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ ΜΟΥ… ένας τόπος που δεν έχει σκληρή δουλειά λέει, αγχος, νεύρα, μνημόνια, ηλίθιους που κάνουν τους τάχα αριστερούς και κυβερνάνε.

katagrafiΗλίθιους που κάνουν τους τάχα αριστερούς ψηφοφόρους και ψηφίζουν, ένας τόπος λέει που δεν έχει νέφος, κυκλοφοριακό, μιζέρια, βουλωμένους υπονόμους, αλλοδαπούς, ληστείες, φόνους, ναρκωτικά, λαθραία, κίτρινες εφημερίδες, ματωμένα δελτία ειδήσεων, τόση ξεφτίλα λάιφ-στάιλ, μοντελοβίζιτες, ατάλαντους, Μύκονο, Ψινάκη, άρθρα 16 και 24, πολιτισμό που συνέχεια λείπει σε ταξίδι για δουλειές, Βίσση, Βανδή, ειδήσεις ,πολέμους, φόβο, απελπισία, φράχτες στον Έβρο, Ειδομένη, χότ-σπότς, σχολεία αρνούμενα τα προσφυγόπουλα…..και τόσο απέραντη θλίψη!

Άγιοι και Άγγελοι….το μόνο δώρο που θέλω από σας είναι να αφήσετε την Αυστραλία στη θέση της…και γώ ποτέ να μην αξιωθώ να πάω να τη δώ…για να ΄ναι πάντα στο μυαλό μου, όπως η πρώτη αγάπη μου (βάζω και την τωρινή, για να μη ζηλεύει)… άφθαρτη, νέα, όμορφη, λαμπερή και να μυρίζει καθαριότητα και σαπούνι… και να την ονειρεύομαι συνέχεια και ποτέ να μη βγάζω εισιτήριο να πάω να τη δώ… και να μου στείλετε κάρτ-ποστάλ πολλές, που να μην αλλάζουν με τίποτα… να τις ταχυδρομώ στον εαυτό μου και όταν τις παίρνω να κάνω σαν τη μάνα μου: »ΠΩ-ΠΩ,50 ΔΟΛΛΑΡΙΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ,ΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΞΟΔΕΨΩ ΤΟΣΑ ΛΕΦΤΑ;».

ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά: «Την Κάλλιστη» -Α΄ μέρος- (Η γέννηση… λέμε τώρα)

Τη καλλίστη. Αρχαίο αυτό, μορφωμένο, στην δοτική (την ποιά;).Διότι, σου λέει, είχε λυσσιάξει η Ηρα (όχι η φίρμα αλατιού μαντάμ!) ΚΑΙ η Αθηνά. Κι ένα δίκιο το ΄χαν οι μαύρες! Να ΄μαι, σου ξαναλέει, η μέν μία η πρώτη των Θεών (όσον αφορά τις Θεές τις γυναίκες… τώρα, βέβαια, ο[…]

Περισσότερα »

ΕΚΤ: Συγκρατημένη και αυστηρή για την Ελλάδα

Την αύξηση του ορίου χρήσης του μηχανισμού παροχής έκτακτης ρευστότητας για τις ελληνικές τράπεζες αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν, οι οποίες αναφέρουν ότι το ύψος της αύξησης ανέρχεται στα 600 εκατ. ευρώ.  H EKT αποφάσισε την αύξηση κατά 600 εκατ. ευρώ, την ώρα που κυβερνητικά[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *