Να τα λέμε κι αυτά… «Μέρες ραδιοφώνου- Ιμιλλιόρι αγγούρι απέ πίσω κρόνια πολλά…»

ΕΡΩΤΗΣΙΣ: » ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ;

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: » Είναι ένα στενόμακρον  ως επί το πλείστον γκουμουτσερό κυτίον, ένθα πλήθος κομβίων  και άλλων μασκαριλικίων  σε οδηγούν εις την ακρόασιν πλήθους ασμάτων άμα δεν κάνει μπίου – μπίου που δεν πιάνει καθαρό σήμα-ΝΑ ΣΟΥ ΤΥΧΕΙ ΜΠΕΖΑΝΤΑΚΟΥ ΄Η ΦΟΒΕΡΑ ΛΑΜΠΡΟΥ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΩΡΙΛΑ ΓΙΑ ΕΓΧΕΙΡΙΣΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΛΟΥ-,εκπομπών λόγου, αγώνων, μουσικών θεμάτων, σηματακίων, διαφημίσεων και άλλα καλλιτεχνικά ».

ΕΡΩΤΗΣΙΣ:» ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΚΑΝΕΙΣ; »

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: » Ιδιαίτερα, πρέπει να προσέχει κανείς  ιδιαίτερα, να μην το βάνει άκρη-άκρη στο κομοδίνο ιδιαίτερα γιατί θα πίψει και θα σε κάνει ρόμπα η μάνα σου απέ το μπινελίκι και ποιός θα μαζέψει τα τεμάχια κοπρόσκυλο ίδιος ο πατέρας σου ιδιαίτερα! ».

Από παιδί-μοναχογιός γιά! -είχα ένα στενόμακρο γαλάζιο γιαπωνέζικο ραδιόφωνο. ΜΟΝΟ ΕΓΩ! Και ζήλευε η τέταρτη από τις αδερφές μου. Οι άλλες παντρεμένες και στην ξενητειά, χεστήκανε άμα εγώ είχα ένα στενόμακρο γαλάζιο ραδιόφωνο.(εγώ βέβαια, το ήθελα σε ένα ροζάκι αλλά η μαμά είπεν πως δεν ήντουνε σωστό και θα με φωνάζανε οι φίλοι μου Νίτσα Μαρούδα άμα ήντουνε ροζάκι! )…..και άκουγα…μεγάλη συντροφιά μου…καταφύγιο και όαση από τους; ήχους γύρω μου, ασπίδα στις στριγγιές φωνές της μέρας, συντροφιά μου και αερόστατο στη φαντασία μου τις νύχτες…πολλές ώρες άκουγα…. με μία πρόσοψη από σκληρό πλαστικό και δύο μεγάφωνα…τό ‘φερνα στο αυτί μου  και άκουγα….κάτω από τα σκεπάσματα…ειδικά το Θέατρο της Δευτέρας, της Τετάρτης, της Κυριακής…και απόκοιμιώμουνα πάνω του…μέχρι το πρωί…και κείνο έπαιζε..

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Πάντα στο σχολείο ρώταγαν  οι δάσκαλοι τη μάνα μου με τι πρέσα με σιδέρωνε και σ’ όλο το πρόσωπό μου έβγαινε αυτό το ωραίο απότύπωμα της πρόσοψης ενός καλού Γιαπωνέζικου ραδιοφώνου! ).

Όταν δεν το είχα στα χέρια μου, υπέφερα… γκόμενα να το είχα δεν θα νοιαζόμουνα τόσο! Ο πατέρας να θέλει Κυριακή να ακούσει τα Δημοτικά και η μάνα το κήρυγμα του τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Λεωνίδα….να λιώνει, μιλάμε!… εγώ πιά, σε νευρική κρίση! Τον ακάθιστο μέχρι να το ξαναπάρω στα χέρια μου… αφού ήταν μόνο δικό μου… τι θέλανε κι όλο » ΦΕΡ΄ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ Ν΄ΑΚΟΥΣΩΜΕΝ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΤΙΠΟΤΙΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ»,ε;… το καθάριζα, γύρναγα τα κουμπιά, ψόφια πράγματα… μόνο 2-3  Κρατικοί σταθμοί.

Κι ύστερα, ήρθαν οι μέλισσες. Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. Και μ΄ άφησαν ήσυχο… Κέλλυ Σακκάκου, Νάκυ Αγάθου, Μακώ Γεωργιάδου, Αλίκη Νικολαίδου… σκέτη μαγεία σου λέει… τι εικόνα ε;… ένιωθα πώς τίποτα πιά δεν θα μας χώριζε, θα ζούσαμε για πάντα μαζί. Ασε που ήμουν και επηρεασμένος κι απ τα ραδιοφωνικά σήριαλ. ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΚΟΛΛΗΜΑ; ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΚΟΛΛΗΜΑ!

Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω; Την »ΠΙΚΡΗ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ;»…την »ΤΖΕΙΝ ΕΙΡ; » με την Ελλη Λαμπέτη, το » ΜΕΙΝΕ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ » με τον Γιώργο Ζαχαριάδη και την Ματίνα Καρρά, το »ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ» με τον Λαμπίρη και την γιαγιά Ανούσκα;  Ε,ΡΕ ΓΛΕΝΤΙΑ ΛΕΜΕ!….και να ακούω εκείνες τις φωνές που με μάγευαν, τους ήχους, τις μουσικές, τις εικόνες που σχηματίζονταν στο μυαλό μου….ζωντάνευε-θαρρείς-ένας τεράστιος άγνωστος κόσμος γύρω μου, μές στο μυαλό μου, συναισθήματα πρωτόγνωρα  για την ηλικία μου και ….μεγάλωσα λίγο. Αλλες ανάγκες και άλλες ασχολίες( Μαρία, Σπυριδούλα, Φανή, Μαρία (άλλη Μαρία αυτή, έπαιζε κι ακορντεόν! ), Αντιόπη, Ξένια….). ΑΧ!

Ι Σ Τ ΟΡ Ι Κ Ο   Μ Ι Α Σ   Α Ν Υ Π Ο Ψ Ι Α Σ Τ Η Σ   Α Γ Α Π Η Σ

…ένας φίλος, ο Λάζαρος, είχε μαζί με άλλους δύο, έναν πειρατικό σταθμό…1985 τώρα… σ΄ ένα παλιό σπίτι στα Κάστρα… ωραία θέα, κούκλα η Σαλονίκη από ψηλά…φόβος και τρόμος τα Ραδιογωνιόμετρα της Αστυνομίας…προφυλάξεις σαν ταινία κατασκοπίας. Εγώ από τεχνικές γνώσεις, το απόλυτο σκοτάδι. Το μόνο που έκανα για δύο ώρες κάθε μέρα ήταν να μιλάω…και να παίζω από δίσκους ο,τι τραγούδια μου άρεσαν….δεν ξέρω τι έλεγα…μίλαγα λές κι είχα ένα μόνο πρόσωπο απέναντι μου που πίναμε καφέ και τα λέγαμε…..και έλεγα ό,τι λέει κανείς στο πιό δικό του πρόσωπο, το πρόσωπο της καρδιάς του και…

Γράμματα να δούν τα μάτια σου…νά ‘ρχονται εκατοντάδες γράμματα και κάρτες από κόσμο ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕ την ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΚΠΟΜΠΗ!…δεν καταλάβαινα γιατί..χαμός στην πόλη και πιό χαμός ανάμεσα στους ραδιο-πειρατές…όλοι να μιλάνε γι αυτόν » ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΩΡΑΙΑ». Στοίβα οι δίσκοι από τις εταιρίες…καλλιτέχνες πασίγνωστοι, αγαπημένοι, φιλοξενούμενοι στην εκπομπή ΜΟΥ στο περίφημο τότε »ΠΑΝΟΡΑΜΑ 86».Να βλέπω απέναντι μου την Χαρούλα, την Γαλάνη, την Τσανακλίδου, τον Πάριο, την Βίσση, τον Καρβέλα, τον λατρεμένο μου Νικόλα Παπάζογλου (ψυχούλα μου καλή! ) και άλλους, πολλούς άλλους και να μην πιστεύω στα μάτια μου, στ΄ αυτιά μου και να μην ξέρω ΠΩΣ να αισθανθώ..χαμός! Το πρώτο σε κυκλοφορία τότε περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ να μου κάνει δισέλιδη-σαλόνι-φωτογράφιση στην Πλατεία Αριστοτέλους με φωτογράφο τον αξέχαστο »ΑΡΚΟΥΔΑ» Γιάννη Κυριακίδη που πέταγε στον αέρα δεκάδες εξώφυλλα δίσκων κι ήταν σαν να με έλουζαν οι δίσκοι! Συνεντεύξεις, φιλοξενίες σε μαγαζιά, προσκλήσεις, χοροί… απίστευτα πράγματα.

Κάποια στιγμή, φύγαμε από την Άνω Πόλη και πήγαμε πιό πάνω, στην ταράτσα του ξενοδοχείου »ΦΙΛΙΠΠΕΙΟΝ» στο δάσος του Σέιχ-Σού  (ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΝΟΔΟΣ! )… Σε ώρα που δεν ήμασταν εκεί, έκανε ντού η Αστυνομία… πάν τα μηχανήματα και 200 δίσκοι ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ… σταματήσαμε για λίγο…γράμματα διαμαρτυρίας από πολύ κόσμο… είχε τότε αρχίσει το σκηνικό της Ελεύθερης Ραδιοφωνίας… μάρτυρας στο δικαστήριο υπέρ των πειρατών του ΡΑΔΙΟ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Μαρόγλου-Διαμαντόπουλος) ο Γιωργάκης Παπανδρέου… σε μας ήρθε ο Κυριακού και μας πρότεινε συνεργασία…και γίναμε ΑΝΤΕΝΝΑ. Τρελά για την εποχή λεφτά, φήμη, αγάπη, θαυμασμός… κι εγώ ΑΚΟΜΑ να μην καταλαβαίνω ΓΙΑΤΙ. Αφού εγώ μίλαγα κι έπαιζα τα τραγούδια που μ’ άρεσαν! Μυστήριος κόσμος!

ΤΩΡΑ ΠΙΑ,ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΔΕΝ ΕΊΧΕ ΜΑΓΕΙΑ.ΓΙΑΤΙ ΠΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ Ν΄ΑΚΟΥΣΩ.ΜΙΛΟΥΣΑ.(Εκείνο που δεν κατάφερα  ποτέ μου, ακόμα και σήμερα, είναι να ακούσω κάποιο τραγούδι μέσα στο στούντιο είτε στ΄ ακουστικά είτε στα ηχεία. Έβγαινα και βγαίνω έξω να ακούσω ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ  το κομμάτι ακούγοντας το από ένα ραδιόφωνο).

Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ:

  1. Με δικηγόρο γνωστό ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΧΟΝΤΡΟ πολιτικό, μία ομάδα παλιών ερασιτεχνών, μας » έκλεψαν», κατοχυρώνοντας στο όνομά τους το όνομα »ΠΑΝΟΡΑΜΑ 86».
  2. Στις 31-12-88,στις 8 το βράδυ, για πρώτη φορά, ΑΝΟΙΞΑΝ τα μικρόφωνα του ΑΝΤΕΝΝΑ και ήμουν η πρώτη φωνή που ακούστηκε από τις 8-10 το βράδυ. Ακολουθούσε ο Τέρενς Κουίκ.
  3. Ο Τέρενς, δεν πίστευε πως ό,τι έλεγα ήταν αυτοσχέδιο κι όχι από κειμένου. Με προκάλεσε, δέχτηκα και τέλος Γενάρη του 1989,κάναμε οι δυό μας έναν ραδιοφωνικό Μαραθώνιο, Σάββατο βράδυ από τις 9 ώς την Κυριακή το πρωί στις 9. Χιλιάδες κόσμου  κατέκλυσαν τον σταθμό, τις σκάλες το κτίριο (Τσιμισκή και Κούσκουρα γωνία, στον 2ο όροφο. Δίπλα μας ένα ησυχαστήριο της Μονής Εσφιγμένου και ανήσυχοι έβγαιναν οι κακόμοιροι οι καλόγεροι που δεν καταλάβαιναν τον λόγο της » ΕΙΣΒΟΛΗΣ» τόσων ανθρώπων) και η αιτία ήταν ότι χαριτολογώντας είπε ο Τέρενς στον αέρα ότι μέσα στο στούντιο φορούσα φουστανέλλα κι έρχονταν να δούν με τα μάτια τους!
  4. Το 1985, βρέθηκα να διαβάζω λογοτεχνικά κείμενα στην ΕΙΡΤ στην εκπομπή που επιμελείτο ο λογοτέχνης Δημήτρης Ιωάννου…θα πληρωνόμουνα με την λέξη… η μοντέρ της εκπομπής με παρακαλούσε να κάνω κάποια φραστικά λάθη και καλά για να χει να μοντάρει! Επιτυχία η εκπομπή και θέλησαν να μου βάλουν μιά κυρία να διαβάζει κι αυτή κάποια κείμενα…δεν το δέχτηκα κι έφυγα πολύ θεαματικά και αδιαπραγμάτευτα…μπροστά εγώ και πίσω μου ο τότε διευθυντής του σταθμού να με παρακαλάει να το ξανασκεφτώ. Εφυγα. Με ειδοποίησαν να πάω να πληρωθώ. ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΕΡΑΣΑ ΟΥΤΕ ΑΠΌ ΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΑΥΤΟΎ.
  5. ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ. Σε ρόλο δημοσιογράφου στον ΑΝΤΕΝΝΑ… της έφερα από το σπίτι μου δίσκους της για να βάζει θέματα… πρώτη της φράση και εντελώς αδιάφορη, αχάριστη: »ΠΗΓΑΙΝΕ ΒΑΛΤΟΥΣ ΣΤΟ ΠΡΟΝΤΑΞΙΟΝ ». Ε,ρε γλέντια…ποιός είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε…» ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΣ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ, ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΩ ΓΙΑ ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ; ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΞΑΝΑΠΑΩ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ! »… μιά συγνώμη γλυκιά, μαλάκωμα φωνής και χαρακτηριστικών, φίλοι…καιρό μετά, με καλούσε  στις γιορτές στο κτήμα της στον Θεολόγο…» Θα ‘ναι και η Νόρα (Βαλσάμη)» έλεγε. Δεν πήγα ποτέ, αλλά της το χρωστάω.
  6. ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ…καλεσμένος μου Σάββατο σε έξτρα εκπομπή… σ΄ ευχαριστώ -μου είπε στο τέλος-για τα τραγούδια μου που έπαιξες και για το επίπεδο της κουβέντας. 3 ημέρες μετά ξαναήρθε, το θέλησε μόνος του… δυόμιση ώρες κουβέντα και τραγούδια, ατέλειωτη θεματολογία ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΝΤΕΝΝΑ που δεν βγήκε στην ώρα του…ποιός να μας κόψει;
  7. ΜΑΚΗΣ ΜΑΤΣΑΣ. Ηρθε στο στούντιο να δεί τον άνθρωπο που όλοι οι τραγουδιστες του εκθείαζαν… ήθελε να μου κάνει κάποιο δώρο… δεν είχε προνοήσει και μου άφησε πάνω στην κονσόλα- ΕΚΑΝΑ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΕΚΠΟΜΠΗ, ΧΩΡΙΣ ΗΧΟΛΗΠΤΗ- ένα μάτσο ελεύθερα αεροπορικά εισιτήρια.
  8. Επί 8 συνεχόμενα χρόνια, πρώτο θέμα στο δελτίο ειδήσεων του σταθμού, η αγάπη του κόσμου στο πρόσωπο μου και τα εκατοντάδες δώρα που έρχονταν ανήμερα της γιορτής μου…ένας νεαρός μπαμπας, από πολύ μεγάλη απόσταση, έφερε τον μικρούλη γιό του, Ανδρέα επίσης, μ΄ ένα τριαντάφυλλο στο χεράκι, να μου πει χρόνια πολλά!

Πολύ αγάπη,πολύ εκτίμηση,από τον κόσμο… γράμματα, κάρτες, δώρα, έρωτες, αγάπες, προσκλήσεις, χαρά, ανακούφιση, λατρεία (ΜΙΑ ΑΚΡΟΑΤΡΙΑ ΜΟΥ,ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΣ,ΜΟΥ ΕΔΙΝΕ-ΑΝ ΗΘΕΛΑ -ΤΟ ΕΦΑΠΑΞ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΜΕΡΙΔΙΟ ΜΕΤΟΧΩΝ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ!). ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΟΜΩΣ…. γιατί εγώ μίλαγα, έλεγα ό,τι ήθελα, ό,τι μ΄ένοιαζε, σατύριζα, ξόρκιζα και έπαιζα τη μουσική που ήθελα…

…εδώ,στο ΚΑΝΑΛΙ-1,είμαι από την 1η Μαρτίου του 2002…μετά τον ΑΝΤΕΝΝΑ, ό δεύτερος  ΠΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ που έζησα και ζώ…γιατί πήγα και σε 2-3 “αλλους…πήρα χρυσά συμβόλαια και τεράστια για τα μέτρα μου ΠΡΙΜ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗΣ… στον τότε σταθμό του ο Γιώργος Τράγκας, μετά ένα μήνα δουλειάς μου, με ονόμασε » ΒΟΜΒΑ ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΒΛΑΒΗ ΣΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΑ», αφού πρίν μου είχαν ζητήσει να κάνω μαζί τους τηλεόραση και να γράφω σε δύο εφημερίδες του. Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας το ξέρει καλύτερα από όλους αυτό…έφυγα χωρίς δεύτερη σκέψη.

…εδώ, στον Πειραιά, ένας Σαλονικιός στο Μεγάλο Λιμάνι…καλοί άνθρωποι…καλός χώρος δουλειάς… δεθήκαμε…με τις διαφορές μας,  με την ιστορία του ο καθένας και χωρίς καθόλου χώρο για βεντετιλίκια… συμπεριφορά σαν να ξεκινήσαμε όλοι μας σήμερα. Ερχομαι στις 5 το πρωί και φεύγω-λόγω και άλλων κα-θηκόντων αργά το μεσημέρι ή το απόγευμα…δε με χαλάει. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ, Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ. Χωρίς αυτό, δεν είμαι  τίποτα.

Ίσως έχω τον πιό παλιό συνεχόμενο τίτλο εκπομπής στο ελληνικό ραδιόφωνο.» ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝΕ»… από 31-12-88 μέχρι σήμερα…πολλά χρόνια, πολύς λόγος (ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΦΛΥΑΡΟΣ,ΑΣΤΑ!), ΠΟΛΎ ΜΟΥΣΙΚΉ… στις 13 Φλεβαρη, γιορτάζεται η Παγκόσμια Μέρα Ραδιοφώνου… δεν ξέρω ΠΩΣ να την τιμήσω… μπορώ μονάχα να θυμάμαι… έχω ακούσει πολλά καλά λόγια… θα μείνω σ΄αυτά που  ΕΓΡΑΨΑΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, εδώ, στο ΚΑΝΑΛΙ-1 που με αντέχει από την 1η Μαρτίου του 2002 μέχρι σήμερα.

  1. μια κυρία Μαρία απ το Αιγάλεω, κατάκοιτη,ακροατριά μου, στο τηλέφωνο »ΘΑΘΕΛΑ ΝΑΜΑΙ ΜΑΝΑ ΣΟΥ».
  1. ένας κύριος Νίκος απ τα Καμίνια, φίλος του δικού μας Αντώνη Βεντούρη, καθηλωμένος από δύο εγκεφαλικά, με δυσκολία μεγάλη στη φωνή, μου είπε σε τηλέφωνο » ΑΠΌ ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ, ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΟΥ.ΒΓΑΖΕΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ».
  1. Ο πατέρας ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες, κοντά στον Ηλεκτρικό, μου είπε ότι τον περιμένει ο γιός του να γυρίσει από τη δουλειά να του πεί ΑΚΡΙΒΩΣ τι είπε ο Ρηγόπουλος σήμερα στο ράδιο. » ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΟ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ,Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» μου είπε.
  1. μιά πολύ γνωστή και μεγάλη ηθοποιός μας με πήρε τηλέφωνο και μου είπε »ΞΕΡΩ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΑ… ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΠΡΑΒΟ, ΜΟΝΟ ΑΥΤΌ… ΚΑΠΌΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ, Σ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ,ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΕΝΑ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ… ΕΤΣΙ,ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ,ΑΓΓΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ…ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ!».

13 φεβρουαρίου. Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου.14 Μνημόνια θα χρειάζονταν να πληρώνω για να ξοφλήσω όσα χρωστάω στο ραδιόφωνο.

Χρόνια πολλά σε όλους τους ραδιοφονιάδες και τους ακροατές τους. ΝΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ!

Tου Ανδρέα Ρηγόπουλου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε και αυτά: Από γριά κι αγαπημένοι!

ΑΛΛΟΙ ΠΙΘΑΝΟΙ ΤΙΤΛΟΙ:   -ΑΠΟ ΓΡΙΑ ΝΑ ΤΟ ΄ΒΡΕΙΣ ΠΑΝΑΊΑ ΜΟΥ -ΟΙ ΠΥΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ … μωρή, μαζέφτε τις! Για όνομα! Δε μου φτάνουν 3 Μνημόνια επίσημα και 1 ανεπίσημο και Πρώτη Φορά Αριστερά κυβέρνηση (εδώ,ξεραθείτε ελεύθερα! Μη φοβάστε, γελάστε! Δέν ειν” κακό!), νά χω και την Ελληνίδα Γριά να[…]

Περισσότερα »

Να τα λέμε κι αυτά: Μωρ τι τραβάω ο Μούτσος… Ημερολόγιον Καταστρώματος!

»…Αγαπητό μου ημερολόγιο… είναι γνωστόν τοις πάσι τι κουλαντρίζω περί μυαλό και κριτικήν  σκέψις… ας μη το κάνουμε θέμα. Προθεσίς μου είναι να σε εμπεριέξω (αρχαία αυτά) τα ξεφτιλίκια των άλλωνε. Αμα είναι να σε εμπεριέξω τα δικά μου, χέσε ψηλά κι αγνάντευε! Εμπρός λοιπόν να κλείσουμε και όσα σπίτια[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *