Να τα λέμε κι αυτά: «Την Κάλλιστη» -Α΄ μέρος- (Η γέννηση… λέμε τώρα)

Τη καλλίστη. Αρχαίο αυτό, μορφωμένο, στην δοτική (την ποιά;).Διότι, σου λέει, είχε λυσσιάξει η Ηρα (όχι η φίρμα αλατιού μαντάμ!) ΚΑΙ η Αθηνά. Κι ένα δίκιο το ΄χαν οι μαύρες! Να ΄μαι, σου ξαναλέει, η μέν μία η πρώτη των Θεών (όσον αφορά τις Θεές τις γυναίκες… τώρα, βέβαια, ο Απόλλων και ο Ερμής ένα σπάσιμο της μέσης τό ΄βγαζαν… ένα » ΕΙΣΑΙ ΘΕΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΠΛΑΓΚΟΝΑ (η λέξη »κούκλα» στα αρχαία…αλλά ΄σείς, πού μυαλό για τα φιλολογικά! ) τον στόλιζε πού και πού τον Όλυμπο) και να μην είμαι – Ήρα και Αθηνά, πρίμο σεγκόντο σαν τους Αδελφούς Κατσάμπα και βερεσέ-και η πρώτη καρακαλλόνα; Α,όχι!

Όσον αφορά την άλλη, την Αθηνά, λίγο η πολεμική εξάρτηση, λίγο η κάσκα, περικεφαλαία, λίγο το ακόντιο (είμαι μιά Βερούλη-Σακοράφα-Μανιάνι),ε, έναν αντρούτσο -βάλε και το μουστάκι-τον έβγαζε! (εδώ, αγόρευε η Αθηνά στις συγκεντρώσεις των Θεών-ίδια η Ζωή Κωνσταντοπούλου-κι ο Δίας ο μπαμπάς της έλεγε »Ο,ΤΙ ΠΕΙΤΕ ΣΕΙΣ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ,ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ! ». ΠΟΥ να τολμήσει ο Αρχαίος την διαφορετική άποψη;

Τώρα, πώς την έπιασαν και τη μία και την άλλη τα ανασφαλή, θα σας γελάσω. Η Αθηνά, ανύπαντρο κορίτσι-η λέξη » κορίτσι, έτσι, περιγραφικά, για την ιστορία- και λίγο απάρτου και αγαμήσογλου γωνία, ένιωθε ένα φούντωμα, ένα σκίσε με ν΄ αλλάξω ράφτη-ντίρλα κάθε βράδυ από την Αμβροσία και το Νέκταρ 5 αστέρων-σου λέει, τι να κάνω; Δε θα απλώσει ανήρ τινός την βρωμοχερούκλα του απάνου, ένα μπατζακουάρ βρε σύ παιδί..κάτι να νιώσω η Θεά;

Είχε δε και τον οξύτατο ανταγωνισμό με την Αφροδίτη που δεν έχανε ευκαιρία στον Όλυμπο… ΟΠΟΥ ΕΒΡΙΣΚΕ,ΚΑΘΟΤΑΝ!( Όλοι οι θεοί σου λέει να μην μπορούν να πάρουν τα πόδια τους….ήτανε βλέπεις και προχωρημένη στα κόλπα, σκέτο ΚΑΜΑ-ΣΟΥΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ….κι ο μπαμπάς ο Δίας δε χαμπάριαζε και πολλά και αχ καλέ δε ντρεπούσαστε ο πατήρ; Τι αιμομικτικά είναι αυτά που σας πιάνουν τον γέροντα; Εφ όπλου λόγχη και να γίνεται από τους κεραυνούς, του Τρύφωνος Σαμαρά-σίδερο στη μέση του-του Διός καλέ, όχι του Τρύφωνος!.Κάθε φορά που τον εφήρμοζε ο Δίας-ΟΠΟΥ του έκαμνε κέφι-μπουμπούνιζε… ξέραν ΤΟΤΕ οι άνθρωποι…σου λέει » μπουμπουνίζει; πάλι καρφώνει ο Δίας! όχι σαν σήμερα »μπουμπουνίζει; Σταυρούλα τη μπουγάδα, θα βρέξει!

Βάλε τώρα με το νού σου χαρακτήρες θεών και προκειμένου να γίνει ο Όλυμπος μπουρδέλλο – όχι ότι δεν ήταν -ΠΩΣ του κόβει του Πατέρα Δία και σβίιινννν, περνάει από το μυαλό του ο ΠΑΡΗΣ της Τροίας. Φιλήδονο πλάσμα κι απ΄ότι λένε οι κακές γλώσσες, δεν έλεγε ποτέ ΟΧΙ για κανά εξτραδάκι αδιακρίτως φύλλου. Κουκλί ζωγραφιστό, μιλάμε. Οχι τύπου »ΕΙΜΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΛΙΑΡΑΣ ΚΙ ΕΧΩ ΠΑΕΙ ΜΕ 4.000 ΓΥΝΑΙΚΕΣ».

Ο Πάρης δουλειά δεν είχε. Βασιλόπαις για! Κι από ανάκλιντρο σε ανάκλιντρο το γιαβρί μου! (μόνο η βασίλισσα-μητέρα της Τροίας του ΄χε γλυτώσει διότι πρόλαβε και σκαρφάλωσε στις πολεμίστρες!

 Ο Δίας, ως γνωστόν, δε χάριζε κάστανα. Κληρονομικό χάρισμα σου λέει. ΚΑΙ αχόρταγος! Αφρίζει-ξαφρίζει, παστρεύει! Κι είχε κι ένα σωματάκι ο Πάρης, κόλαση μιλάμε! Καί δώστου » ΚΙ ΕΛΑ ΜΟΥ ΤΟ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ ΠΟΥ ΚΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΚΩ…ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΕΔΩ…ΕΔΩ,ΕΔΩ,Α ΜΠΡΑΒΟ…Ε Ι Δ Ε Σ ;….ΞΕΡΕΤΕ,ΕΓΩ ΩΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΔΕΚΑΞΗ ΦΟΡΕΣ Σ΄ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΜΕ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ Η ΛΙΜΠΙΝΤΟ….ΣΤΑΣΟΥ,ΜΩΡΗ,ΜΥΓΔΑΛΑ…

Λίγωσε το παιδί. Πατήρ – ξεπατήρ των Θεών ο Νεφεληγερέτης, μιά γοητεία την είχε…βάλε και τα φυσικά προσόντα, ερχόταν αβάδιστα στο χώρο σου κι αναζητούσε την γνωριμία με λεπτό ,καλαίσθητο και μορφωμένο κύριο με σκοπό τη σύναψη σοβαρής σχέσης θα απαντηθούν τηλέφωνα χωρίς απόκρυψη!

Ομορφάντρας όμως! Ψηλός, εντυπωσιακός, τριχώδης, μπούκλα το μαλλί ,μούσι και μ΄ έναν κεραυνό στο χέρι, Ν Α με το συμπάθιο!  ΠΟΥ καιρός για κομπολόι! Η δε Ήρα στον κόσμο της. Τέτοιο κέρατο διαρκείας δεν είχε ματαδεί ο κόσμος. Κουκλί και ο Πάρης, πιαναν και τα χεράκια του- Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΣ-βάλε και την αποτρίχωση, πολύ ήθελε; Βγαίναν οι ραψωδοί με τις άρπες στα χέρια και τους ξεφώνιζαν μελωδικά:

 »εδώ, υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος και συ με λες για κάτι πράμματα μικράααα… καρδιά μου όλα επιτρέπονται στον Δία και οι ευθύνες είναι λόγια περιττά»

ένα βράδυ, πού χε φάει ο Δίας σαν βόιδι και τον έκαμνε μασάζ ο Πάρης -μήτε στην Ταϋλάνδη τέτοιο!- να χωνέψει και βόγγαγε (ο Δίας, όχι ο Πάρης… αυτός είχε βογκήξει πριν, για άσχετους λόγους),του λέει ο Ζεύς:

 »…μανάρι…θέλω να μου κάνεις…»

 »…πάααλιιιι;.. καλέ, ξεγοφιάστηκα… και μού ΄φυγαν και δύο σφραγίσματα… τρελό αγόρι… έλεος πια κι έχεις και τη μέση σου γέρος άνθρωπος…»

»…οχι ρε μωρό… δεν αντελήφτης… άλλο εννοώ…»

 »…ήθελα να ‘ ξερα που τις βρίσκεις αυτές τις άλλες στάσεις….δε μού μεινε καλτσόν για δείγμα…ααααα,΄θα σε μαλώσω!…»

 »…χαχαχαχα… (γέλασε δυνατά ο Πατέρας των Θεών)… όχι ρε παπί μου…μιά χάρη ήθελα να πώ…»

 »…ΤΙ ΧΑΡΗ ΑΚΡΙΒΩΣ; ρώτησε με δυσπιστία ο Βασιλόπαις… γιατί αν θυμάμαι καλά, στο τελευταίο μας όργιο, ήρθαν ΚΑΙ οι Κένταυροι σε πλήρη απαρτία..! »

 »…LOOK BABY…πειδής θέλω να ζήσουμε τον ερωτά μας στο πολύ COOL STYL και πειδής στο σπίτι οι ζαβές οι δικές μου μ΄έχουνε κάμνει τα νεύρα κρόσσα… θέλω να με βοηθήσεις σε κάτι που σκέφτηκα ο πάνσοφος…»

 »…τι να πώ DARLING…άμα είναι για το αίστημα, να τηνε κάνω τη θυσία…για πέ !»

Και τούπε. Κι εξαίφνης από κεί που ο Πάρης ήντουνε φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ αυτί, κάνει μία ΕΤΣΙ ο Ζεύς κι ευθύς όλος ο αρχαίος κόσμος ΤΟ ΜΟΝΟ που θυμόταν για το πριγκιπόπουλο ΠΛΕΟΝ ήταν ότι τέτοιος καραάντρακλας δεν υπήρχε πουθενά αλλού στον κόσμο, ότι είχε πολύ μεγάλη… εμπειρία κι ότι ο συγκεκριμένος αυτός και βαρβατάκουλας ΑΝΗΡ, θα ήταν ΚΡΙΤΗΣ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ (τα πρώτα καλλιστεία της ιστορίας ΚΑΙ της μυθολογίας έλεγαν τα προσπέκτους) μεταξύ Ηρας – Αθηνάς – Αφροδίτης (οι φιναλίστ) και για να μην υπάρχουν αδικίες, θα έπαιρνε μέρος και μιά σχεδόν θνητή, η Ελένη της Σπάρτης, γνωστός καραπούτανος της εποχής, σύζυγος Μενελάου Πάρε Τηλέφωνο τον Κερατά σου, ίδια δε η Τζούλια Αλεξανδράτου στο »ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ».

Παίρνει λοιπόν ο Πάρης ένα Χρυσό Μήλο -14 καράτια ο γύφτος!- και μιά στάση αναμονής. Οι άλλες να ΄χουνε λυσσιάξει με τα τελετουργικά… τι χαλάουες… τι μουστάκια, τι αποτριχώσεις, τι μπικίνι, αρώματα, αλαφρόπετρες… ακόμα και η Αθηνά… από Βεληγκέκας -κόρη Κατηχητικού, έμοιαζε σου λέει ΣΧΕΔΟΝ με γυναίκα!

Με το που κάνει »μπράφ» η Ελένη της Σπάρτης και λίγο να φυσάει ο αήρ τα πέπλα… ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ του Πάρη! Και δώστου αυτή τα κουνήματα κι αχ καλέ σείς ποιανού είστενε και μη με κοιτάτε έτσι ντρέπουμαι και κάπου σας ξέρω και ποιός ειν΄ αυτός ο αψηλός ποιός ειν΄ αυτός ο τύπος άντρας σου είναι ή γνωστός ή το τεκνό σου μήπως… ΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧ!!!!!… (εφτά φορές λιγοθύμισε το παλληκάρι! ).

Μετ΄ού πολύ (αρχαία αυτά ),να ΄σου κι οι άλλες οι φακλάνες… η δε Αφροδίτη να ΄χει πάθει ψυχολογικό τραλαλά απο τη σύγκριση με την Ελένη…τρία κουτιά ηρεμιστικά και να μην στανιάρει…τι να κάνει κι ο Βασιλόπαις;

Πιάνει το Μήλο, το πετάει στον αέρα, όποια το πιάσει θα ΄ναι η ΚΑΛΛΙΣΤΗ, πιάνονται μαλλί με εξτένσιον οι Θεές βουτάει αυτός την Ελένη και της λέει θα σε πάρω να φύγουμε σ΄ άλλη γή σ΄ άλλα μέρη και μαζί θ΄ ανέβουμε τα σκαλιά της εκκλησίας κι από προίκα δε με νοιάζει είμαι οικονομικά ανεξάρτητος έχω και κότερο πάμε μια βόλτα κι έλα κοριτσάρα μου να σε γνωρίσω στους δικούς μου…

Κι ύστερα… ήρθαν οι μέλισσες… ο Τρωικός Πόλεμος… ο Μενέλαος να μην μπορεί να φορέσει το στέμμα απο το κέρατο… οι Θεές ακόμα δέρνονται για το Χρυσό Μήλο… ο Δίας σε κατάθλιψη να την έχει πέσει στα χάπια από την καψούρα… η δε Ελένη, ΧΕΣΤΗΚΕ! Σάματις, τι, χαθήκανε οι άντρες; Που σκοτωνότανε σου λέει ο Μύθος με το τεκνό για το ποιός θα βάλει πρώτος τη μάσκαρα; Άσε με κυρά μου, σου λέει!

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ:ΤΕΛΙΚΑ,ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, Π Ο Ι Α   ΠΗΡΕ ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ;

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ:   ΣΤΟ Β΄ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΝΗΜΑΤΟΣ-άχ,η κάλτσα μου !-ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.

 Σας ασπάζομαι

 ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ Γνωστός ερευνητής (ναι, καλά !)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά – «Δήμητρα Λιάνη – ιστορία σου αμαρτία σου λάααθοοοος σου μεγάλο…!»

Τι είναι η Πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι; Μην είναι τ΄ άπαρτα ψηλά τεκνά; Οοοοχι! Πατρίδα μας είναι το ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΕΣ ΠΑΛΙ ΤΡΕΛΛΟ ΜΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ με την -βαριό το λί- Ελίζα Καλλίτση και τους λιλλιπούτειους μικρούς καρναβαλιστές -ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ »ΛΙ» ΕΙΠΑ!- από την Πάτρα για το MEGA καλησπέρα σας! Καταρχάς[…]

Περισσότερα »

Να τα λέμε κι αυτά…“Τέσσερις μικρές χαλκογραφίες…”

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. ΤΟΙΧΟΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ. Όταν ξεκίναγα να ζώ, όλος ο κόσμος ήταν η αγκαλιά της μάνας μου. Εκεί μέσα, χώραγαν όλα. Οι μυρωδιές που αγάπαγα, οι φόβοι μου, οι ανάγκες μου, η ζεστασιά του κόρφου της, τ΄ ωραίο της δέρμα, π΄ όταν[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *