Να τα λέμε κι αυτά… “Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα ΄μαι κι εγώ”

Πριν κάνω την ευαίσθητη και λογοφιλοτεχνημένη μου εισαγωγή, οφείλω ως καλός ρουφιάνος να καταγγείλω ενώπιον του Ελληνικού Λαού – π ε λ ά α α τ ε ε ε ςμ ο υ ! – ότι ο εκλεκτός κατά τα άλλα -ποιά άλλα καλέ; δεν έχει και τίποτα- συνάδελφος Θοδωρής- μα ίδιος ο Τζώρτζ Κλούνευ! -που ο Θεός να μου κόβει μέρες και να μου δίνει χρόνια – επιμένει (όχι ο Θεός, ο Θοδωρής) να τον εδώκω λέει ένα κείμενο λέει που νά ‘ναι κάτι μεταξύ «ΛΑΜΨΗΣ»του εντελώς μακαρίτη Φωσκόλου με μία δόση “Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ” με την Μαρία Αλιφέρη (πως είπατε;) και να καταλήγει τό στόρυ στις “ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ”.

Είπανα τον πινίξω στον νεροχύτη αλλά κάνειμιανή τρίπλα και μου εκτοξεύει ατάκα από τη “ΛΑΜΨΗ” και με στέλνει για σέρβις! Ακου εσύ τώρα… “ΟΙ ΚΑΚΟΘΑΜΜΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ, ΠΑΝΤΑ ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΖΟΥΝΕ»! ΓΔΟΥΠΟΥΝΤΟΥΠ, ΤΑΒΛΑ Ο ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ! και δεν του το ΄χα ένα πράμμα!

Αφού χριστιανέ μου ξέρεις τι κουλαντρίζω από μυαλό και χαρακτήρα, τι θέλεις απ τα νιάτα μου κι απέ την ομορφιά μου; Να σου κάνω μια ανάλυση αίματος ευχαρίστως, ούρων -δε με χαλάει-συμπεριφοράς του Εκλογικού Σώματος, η καλύτερή μου… αλλά τι τις θές τις αγάπες καλοκαιριάτικα;… να σου πώ για τον Κόφτη Δαπανών;… «όχι, με λέει, να σκάσεις και να μου φέρεις 1.500 λέξεις (έτσι λένε στις εφημερίδες άμα θένε ένα μεγάλο κείμενο, μεγαλεία μιλάμε! ) και μου εκσφενδονίζει και πάλι την ατάκα του Φωσκόλου » ΟΙ ΚΑΚΟΘΑΜΜΕΝΟΙΕΡΩΤΕΣ ΠΑΝΤΑ ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΖΟΥΝΕ ».Α, να χαθείς αλήτη!

Ξαφνικά, μιά ντάγκλα και μιά σκοτοδίνη κάνουν εμφάνιση… αυτός, πάει παράθυρο, κοιτάειπρος τα πάνω, ρομαντικά, να δεί το φεγγάρι να τινάζει τις χρυσές του ακτίνες -ΕΧΕΙ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΙΝΑΖΕΙ ΚΙΟΛΑΣ;- και του ΄ρχονται στη μάπα ένα μαγιώ – -ολόσωμο-, ένα τάγκα, μιά νυχτικιά και δύο σουτιέν 48 νούμερο της Νατάσας της Ουκρανέζας γνωστής και η χαρά της χούφτας του γειτονόπουλου! Το πίσω δε μέρος της Νατάσας ολοστρόγγυλο, σαν το φεγγάρι!… κι αυτά τα άτιμα τα ραδιόφωνα!.. άσε με ήσυχο καλό μου. Τι παίζεις με τον πόνο μου; Δε μου φτάνουν όσα περνάω ο μέσος Ελληνας; Να χω και σένα που σχεδόν επετειακά σε πιάνει μιά λύσσα με το καλοκαίρι και τα παράγωγά του; (εκείνο που με λιανίζει είναι η γλύκα το λί όπως ΕΛΙΖΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΚΑ ΤΣΑΝΕΛ) που βάνουν στη φωνή τους οι ραδιο -φονιάδες…

 ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Πανάγαθε…. (κόμπος στο λαιμό, λυγμός)… εσύ που τα πάντα (όχι τ΄αρκουδάκια, τα άλλα)εν Σοφία και Μαρία και Ελένη εποίησας (παρότι προτιμώ την Κική Δημουλά, γράφει καλύτερα) κι εντελώς συγνώμη για την ενόχλησις, που να πρωτοπρολάβετε κι Εσείς… δε θέλω πολλά. Μόνο ένα. Αν γίνεται -ΑΝ ΛΕΩ, ΑΝ- ναπάψουν να υπάρχουν ή τουλάχιστον ΕΓΩ να μην τις συναντάω μήτε στο δρόμο μήτε στα όνειρα τις αγάπες του καλοκαιριού. Να περνάω από Άνοιξη κατευθείαν στον Χειμώνα. Γίνεται; Αμα θέτε εσείς…(εδώ πέφτει γλύψιμο, σλούρπ) όλα τα μπορείτε!…

Τώρα βέβαια -μιάς κι ο Μεγαλοδύναμος μας έχει στο φτύσιμο -θα αναρωτηθεί ο αγαθός αναγνώστης -με την καλή τηνέννοια!- » ΤΙ ΣΟΥΚΑΝΕ ΡΕ ΒΡΩΜΟΣΚΥΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΙ ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΤΟΥ; ΣΕ ΠΑΤΗΣΕΜΕ ΝΤΑΛΙΚΑ; ΜΕ 4χ4; ΣΕ ΒΑΡΕΣΕ ΜΕ ΡΑΚΕΤΑ; ΔΑΝΕΙΚΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΠΡΗΞΕΣ ΤΑ ΣΚΩΤΙΑ;

… άκου να δείς αγαθέ -με την καλή την έννοια;-μη μου υψώνεις εμένα φωνή και ερώτηση για δεν αργώ να βγάλω τα κερατιατικά σου στη φόρα-ΝΑ, ΕΝΑΣ ΦΑΚΕΛΛΟΣ -ντάξει; (βούβα ο αγαθός, με την καλή την έννοια )… που μού ΄χουτε σπάσει το εκνευρασθενικό σύστημα με το καλοκαίρι, τα βράδια του και τους έρωτές σας που ανάθεμα τον Υπουργό Εργασίας – Κοινωνικής Απασχόλησης το λένε τώρα-και τον εργοδότη σας που σας δίνουν άδεια και επίδομα για να φεύγετε διακοπές και να γυρνάτε και να μου διηγιόσαστε ΜΕ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ τον Μεγάλο Έρωτα που ζήσατε και που για πρώτη φορά στη ζωή σας ΔΕΝ ΕΧΟΥΤΕ ΞΑΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ! Νά βρέ (εδώ πέφτει φάσκελο), στα μούτρα σας ο έρωτας! (που δεν το εννοώ, αλλά πάντα πιάνει το οργίλον ύφος. Τώρα καλό είναι αυτό; Ναί, είναι ! ).

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

Σ΄ αυτό το σημείο πέφτουν- λιγόθυμες- 3.854 διαφημίσεις για παγωτό, λάδι μαυρίσματος, σανδάλια, πάνες – βρακάκι, ποτά, γιαούρτια και μιά ξεχασμένη από το χειμώνα για την ακράτεια! »…..μια αγάπη για το καλοκαίρι, θα ΄μαι κι εγώ… να σου κρατώ σφιχτά το χέρι, να σε φιλώ….» Και στο μυαλό καρέ – καρέεικόνες από ταινίες με αγάπες του καλοκαιριού. Σκηνή – σκηνή να ζωντανεύει ο διάλογος της Ναθαναήλ και του Κομνηνού στο »ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ». Κι από κάτω ο Φέρτης και η Μάνου να ερμηνεύουν την υπέροχη μουσική του Σπανού… μην τα θυμηθώ, θα βουρκώσω. Βούρκωσα!

… πάντα το καλοκαίρι είχε μια απροσδιόριστη θλίψη… ίσως γιατί θαρχόταν μετά το φθινόπωρο… ίσως γιατί οι καλοκαιριάτικες νύχτες γιγαντώνουν τις ελπίδες και τα αισθήματα και τις προσμονές και τις αγάπες και τους χωρισμούς…

Θυμήσου τότε παιδί, που σε πήγαινε η μάνα διακοπές… και συ μετρούσες τα μπάνια που έκανες, τα παγωτά που έτρωγες… και πάντα τά ΄βγαζες περισσότερα από των άλλων….και τα γεμιστά με τυρί που έπρεπε να τρώς… και τις σαλάτες της μαμάς με το κρεμμύδι που της έκαναν καλό και συ ανέβαινες στα κεραμίδια από τη γεύση μπλιάχ… και ο ύπνος το μεσημέρι που δεν σου κόλλαγε… κι η υγρασία…. κι η κουρτίνα που τρεμόπαιζε απ’ το αεράκι… κι οι φωνές των άλλων παιδιών που έπαιζαν… κι η καταδίκη σου να ΄σαι με την φαμίλια μέχρι τις έξη τα΄ απόγευμα… όπως όλα τα καλά παιδιά… που, πάγαινε να παίξεις…εδώ κοντά,ε;…και στις εφτά θά ρθει ο μπαμπάς να πάμε για γλυκό στην παραλία….και σένα τα μάτια σου να σαρώνουν το σύμπαν… και να βαριέσαι τους μεγάλους και τις κουβέντες τους…και να ‘χεις ένα χτυποκάρδι, ένα αναψοκοκκίνισμα… πρόσεχε παιδί μου την πορτοκαλάδα σου…θα λερωθείς… αμάν αυτό το παιδί…. κι ΑΥΤΗ ,να περνάει μπροστά σου, πιό κεί στο δρόμο…όμορφηηηη!… δυό εξογκωματάκια για στήθος, κόκκινα μαγουλάκια, ξώπλατο με άσπρη γραμμή στην πλατούλα της απ το μαγιώ, άσπρο πεδιλάκι, βραχιολάκια, και να σε κοιτάει… εσύ να νιώθεις δυό σκιρτήματα… ένα στην καρδιά και φόβο μην ακούγεται… κι ένα άλλο στο παντελόνι σου… που σε ζάλιζε και σου ΄ρχότανε λιγοθυμιά… και φώναζε η μαμά τότε που σε τσάκωσε… » ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΟΥΛΑΚΙ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΚΟΥΦΑΘΟΥΝ..»…δεν την άκουσες… και τώρα… μόνο εσύ ακούς τις καμπάνες!… πολλά καλοκαίρια, την έβλεπες… γνωρίστηκαν και οι γονείς, γίνανε φίλοι και το μυστικό σου είχε γίνει βούκινο… το ξέρανε όλοι τους πιά… και σύ ντρεπόσουνα… που το ξέρανε… και χωνόσουνα όλο και πιό πολύ στα Μίκυ Μάους, στα Ποπάυ, τον Μπλέκ….

Θυμάσαι τότε που οι δικοί σου αλλάξανε γούστα και σε πήγανε αλλού;… και ΔΕΝ την ξαναείδες… κι έλεγες, μόλις μεγαλώσεις κι έχεις δικά σου λεφτά, θα πάς πάλι ΕΚΕΙ… και θα ΄ναι λέει κι αυτή γιατί θα ΄χατε λέει κάνει την ίδια σκέψη… και σύ πήγες ΚΑΠΟΤΕ… κι αυτή δεν ήταν ΕΚΕΙ… μόνο εσύ ήσουνα… κι απο τότε λέει, μίσησες τα καλοκαίρια λέει.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Ενας γύφτος κι ένα Ντάτσουν, ένα μεγάφωνο κι ένα τραγούδι το μεγάφωνο πουλάει πατάτες-καρπούζια – ντομάτες – καρέκλες και πιπόνια έχωμε καλέ και το τραγούδι αισθήματα με τη φωνή της Βιτάλη…

»… ομορφό μου καλοκαίρι,γρήγορα που χάνεσαι

μιά αγάπη πούχες φέρει,παίρνεις και δε νοιάζεσαι…

πρωτοβρόχι στη καρδιά μου,μία φλόγα έσβησε

μες στα κύματα η χαρά μου,σαν τον ήλιο έδυσε…

ομορφό μου καλοκαίρι,πές μου γιατί βιάζεσαι

να μου φέρεις τον Σεπτέμβρη και δεν με αισθάνεσαι…»

…θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι που σε γνώρισα… τις μυρωδιές και τα χρώματα…τη γεύση πού ΄χε το φεγγάρι σαν πρωτοαγγιχτήκαμε… τη γλύκα του φιλιού… μιά γλύκα περίεργη… παντρεμένη με τ΄ αλάτι της θάλασσας, τη προσμονή μας, τα ένοχα τα βλέμματα, τις αισθήσεις που σκούζανε κι ένα ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ ΠΟΥ ΟΜΟΙΟ ΤΟΥ ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ… ο ήχος της βραδινής θάλασσας, το τρίξιμο της άμμου, κάπου μακριά κάτι σαν άνθρωποι, κάτι σαν μουσική κι η νύχτα να μη βιάζεται να τελειώσει…μου είπες »ΑΚΟΥΜΠΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ…» Κι ακούμπησα.

Είπα για πάντα. Είπες μέχρι το άλλο καλοκαίρι. Για κάθε καλοκαίρι που θά ΄μοιαζε για πάντα…και κόλλησε μετά το καλοκαίρι κι ένα μεγάλο φθινόπωρο…και δενξεκόλλησε ποτέ. Και γίναναπό τότε όλες οι μέρες, όλες οι νύχτες κι οι εποχές ένα μεγάλο καλοκαίρι που νύχτα του και μέρα του, φιλάγανε γλυκά έναν μεγάλο έρωτα που κράτησε όσο μονάχα κράτησε εκείνο το καλοκαίρι… ΟΜΟΡΦΟ ΜΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΓΡΗΓΟΡΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΣΑΙ….

ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε και αυτά… Μπούρδα Καραβάγγο το φελέκι σου!

1. Ένας -αείμνηστος πλέον- μεγάλος μουσικοσυνθέτης μας, είχε πεί κάποτε:» Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΦΟΒΟΤΑΝ ΜΗ ΓΙΝΩ ΠΟΥΣΤΗΣ Ή ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ…. ΕΓΩ, ΠΑΝΤΩΣ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ!». 2. Πριν πολλά χρόνια, η αφεντιά μου είχε πολλά κουσούρια σαν νέος, σαν έφηβος (τουλάχιστον έτσι μου λέγανε οι άλλοι γύρω μου, τρομοκρατημένοι, λες κι έφταιγα[…]

Περισσότερα »

Να τα λέμε και αυτά… »Χαλαρά η ζωή είναι ωραία… χαλαρά »

Κεντρικός Σταθμός Ηλεκτρικού, στον Πειραιά… αποβάθρα τίγκα στον κόσμο… μεσημέρι. Κι όλοι να κοιτάζουν το ηλεκτρικό ρολόι που δείχνει  την ώρα άφιξης του συρμού. Μεγάλη αγωνία. Ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη. Πες, περίπου 500 άτομα, μαζεμένα… να κοιτάνε μιά τα κινητά τους, μιά το ρολόι (δίς )… οι 499. Ο 500στός κοιτάζει τον[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *