Μεγαλύτερο πρόβλημα από τον «Αττίλα» οι έποικοι

Του Θοδωρή Ασβεστόπουλου

Σαράντα τρία ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την αποφράδα ημέρα της 20ης Ιουλίου 1974, όταν οι τουρκικές ορδές αποβιβάστηκαν στο Πέντε Μί της Κερύνειας ξεκινώντας την κατάκτηση του βόρειου τμήματος της Κύπρου.

Κερύνεια 19 Μαϊου 2011: Στεφάνια στο άγαλμα του Ατατούρκ για την «ημέρα τουρκικής νεολαίας». Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου για εμάς.

Το Κυπριακό επανήλθε τον τελευταίο μήνα δυναμικά στην επικαιρότητα λόγω των γεωτρήσεων για φυσικό αέριο στο οικόπεδο 11 της κυπριακής ΑΟΖ, γεγονός που κινητοποίησε τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας, του Ισραήλ, της Γαλλίας ακόμα και των ΗΠΑ, προς απάντηση των τουρκικών προκλήσεων στην ίδια θαλάσσια περιοχή.

Το εθνικό ζήτημα της μεγαλονήσου άρχισε να μπαίνει και πάλι στην καθημερινή ειδησεογραφία από τον Νοέμβριο του 2016 χάρη στο ενδιαφέρον και την κινητοποίηση του διεθνούς παράγοντα για την διεξαγωγή διαπραγματεύσεων στην Ελβετία προς την εξεύρεση λύσης.

Οι συνομιλίες ως γνωστόν ναυάγησαν λόγω της αδιάλλακτης στάσης της τουρκικής κυβέρνησης που επέμενε στη διατήρηση των εγγυήσεων και της ασφάλειας, με τα παρεμβατικά δικαιώματα.

Γενικά υπάρχει μία θετική έως και αποθεωτική ανταπόκριση για τη στάση του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, ο οποίος κράτησε σθεναρή στάση από τον περασμένο χειμώνα απέναντι στην Άγκυρα, ενώ ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης φαινόταν ότι μάλλον υποχωρούσε στις πιέσεις Τούρκων και Βρετανών.

Μία εικόνα από την απαγορευμένη περιοχή Βαρόσια, στην Αμμόχωστο.

Πολλοί όμως υποστήριξαν ότι δεν είναι επιτυχία το ότι η ελληνική κυβέρνηση παρέμεινε σταθερή στη θέση της για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων. Αντίθετα επισημαίνουν ότι τόσο η Αθήνα όσο και η Λευκωσία έχουν κάνει εγκληματική υποχώρηση από τη στιγμή που έχουν ουσιαστικά αποδεχθεί μία λύση στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Ο υποβιβασμός των Ελληνοκυπρίων και η αναβάθμιση των τουρκοκυπρίων

Όπως είχε δηλώσει στο ΚΑΝΑΛΙ ο έμπειρος διπλωμάτης Θεόδωρος Οικονόμου – Καμαρινός από τον Φεβρουάριο, «οι Τουρκοκύπριοι από μειονότητα έγιναν κοινότητα και από κοινότητα γίνονται κράτος, ενώ ο Ελληνισμός της Κύπρου από κράτος υποβιβάζεται σε κοινότητα».

Το γεγονός αυτό διεφάνη όταν στις διαπραγματεύσεις στην Ελβετία ο Νίκος Αναστασιάδης δεν έλαβε μέρος ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά ως εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Το δεδομένο είναι ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο πρόεδρος του ψευδοκράτους Μουσταφά Ακιντζί αναγράφονταν στις ταμπέλες που ήταν τοποθετημένες μπροστά τους στα τραπέζια των συνομιλιών μόνο με τα ονόματα τους,  χωρίς να αναγράφεται κάποια ιδιότητα τους.

Αν μη τι άλλο η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι ένα σχέδιο που αν εφαρμοστεί θα είναι άκρως αντιδημοκρατικό, αφού η μειοψηφία του 18%, γιατί αυτό είναι το πραγματικό μερίδιο των Τούρκων της Κύπρου, θα έχει ίδιος βάρος στην λήψη αποφάσεων με την πλειοψηφία του 82%, που είναι το ποσοστό που αναλογεί στους Έλληνες της νήσου.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το συγκεκριμένο ατού η τουρκική πλευρά το είχε πετύχει ουσιαστικά με τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, με τις οποίες ιδρύθηκε το 1960 η Κυπριακή Δημοκρατία, όπου οι Τουρκοκύπριοι είχαν δικαίωμα βέτο, κεκτημένο που το εκμεταλλεύτηκαν υπέρ του δέοντος και οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα.

Λήψη από το κάστρο της Αμμοχώστου της πόλης – φάντασμα, όπου ο χρόνος έχει σταματήσει στο 1974.

Το χειρότερο όμως είναι ότι με την εφαρμογή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας θα νομιμοποιηθεί – και μάλιστα με την υπογραφή της ελληνικής και της ελληνοκυπριακής πλευράς – ένα κρατικό μόρφωμα που δημιουργήθηκε από την παράνομη εισβολή του «Αττίλα» και την κατοχή του 37% της Κύπρου και το οποίο, όποτε το επιθυμήσει στο μέλλον, θα έχει το δικαίωμα να ανεξαρτητοποιηθεί, όπως έγινε και με τις Δημοκρατίες που απαρτίζανε την Γιουγκοσλαβία, την Τσεχοσλοβακία και την ΕΣΣΔ.

Τους κινδύνους αυτούς τους είχε επισημάνει σε πρόσφατη συνέντευξη του στο ΚΑΝΑΛΙ 1 ο πρώην Υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας Φοίβος Κλόκκαρης.

Η διεθνής κοινότητα μάλιστα και πιο συγκεκριμένα οι διαμεσολαβητές του ΟΗΕ, κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών έδειχναν στις κατά καιρούς διαπραγματεύσεις μία συμπάθεια προς την τουρκοκυπριακή πλευρά με την λογική ότι είναι μειοψηφία και προκαταλάμβαναν ότι θα υφίσταται άδικη συμπεριφορά από την ελληνοκυπριακή πλειοψηφία!

Δηλαδή οι Έλληνες θα έπρεπε να αισθάνονται και ένοχοι που είναι περισσότεροι ως γηγενείς κάτοικοι της Κύπρου από αρχαιοτάτων χρόνων!

Ότι έχει απομείνει από το ναό και τα παρακείμενα μνήματα για να θυμίζει ότι κάποιοι άλλοι είναι οι κύριοι του τόπου

Αν δούμε ανάλογα παραδείγματα άλλων χωρών η «Κυπριακή Ομοσπονδία» όπως την ετοιμάζουν, θα είναι κάτι ανάλογο με το δυσλειτουργικό κράτος της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης.

Επίσης βλέπουμε καμιά φορά τι γίνεται και με το Βέλγιο: Αν μία από τις πέντε ομόσπονδες κυβερνήσεις θέσει βέτο, αυτομάτως μπλοκάρεται μία απόφαση που θέλει να πάρει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι θα συμβεί αν αποκτήσει ανάλογο δικαίωμα το ιμπεριαλιστικό τουρκικό κράτος μέσω της τουρκικής μειονότητας στην Κύπρο, η οποία θα έχει την ιδιότητα αναγνωρισμένου συνιδρυτικού κρατιδίου…

Κάτι ήξερε ο Τάσσος Παπαδόπουλος όταν ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας στο διάγγελμα του πριν το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν τον Απρίλιο του 2004 έλεγε: «Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω ‘κοινότητα’ χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της».

Στην είσοδο ερειπωμένου ορθόδοξου χριστιανικού ναού έξω από την Αμμόχωστο

Ο «Αττίλας» ίσως και να φύγει, οι έποικοι όμως;

Συγκλονιστική εμπειρία αποτέλεσε η επίσκεψη μου στα κατεχόμενα τον Μάιο του 2011 η οποία με βοήθησε να βγάλω σημαντικά συμπεράσματα.

Ολόκληρη η βόρεια Κύπρος αποτελεί μία απέραντη στρατιωτική βάση. Περίπου κάθε πέντε χιλιόμετρα και ένα τουρκικό στρατόπεδο, μία απαγορευμένη περιοχή όπου δεν επιτρεπόταν η λήψη φωτογραφιών.

Όμως το συγκλονιστικό βίωμα ήταν το αντίκρισμα ολόκληρων πολυπληθών πόλεων και χωριών που κατοικούνταν από Τούρκους. Γιατί άλλο να γνωρίζει κανείς διαβάζοντας ή ακούγοντας κάτι και άλλο να το βλέπει ο ίδιος. Αυτό που μπορούσε να αντιληφθεί κάποιος ήταν ότι οι κάτοικοι των κατεχομένων περιοχών ήταν κυρίως έποικοι από την Τουρκία και όχι Τουρκοκύπριοι που γεννήθηκαν οι ίδιοι ή οι γονείς τους στην Κύπρο πριν το 1974.

Χαρακτηριστικό βίωμα που συνέβαλλε στην εμπέδωση της κατάστασης ήταν η συμμετοχή μου στην επίσκεψη μίας γυναίκας στο σπίτι που γεννήθηκε και έζησε έως τα δεκατέσσερα της χρόνια στο κατεχόμενο χωριό Μαραθόβουνο της Επαρχίας Αμμοχώστου. Στο πατρικό της, από το οποίο έφυγε βίαια, βρήκε να μένει μία κοπέλα, με την οποία έκανε μία σύντομη συζήτηση. Η νεαρή δήλωσε ότι γεννήθηκε στην Κύπρο, αλλά οι γονείς της γεννήθηκαν στην Τουρκία και ήρθαν στο νησί το 1974.

Η τουρκική κυβέρνηση λοιπόν άρχισε να φέρνει εποίκους στη μεγαλόνησο από τους πρώτους κιόλας μήνες μετά την εισβολή του «Αττίλα».

Οι έποικοι που ήρθαν κατά την πρώτη δεκαετία της κατοχής έχουν κάνει στην Κύπρο όχι μόνο παιδιά αλλά και εγγόνια, τα οποία θα θεωρούνται πλέον «γηγενείς τουρκοκύπριοι».

Μπορεί κάποια στιγμή οι διεθνείς συγκυρίες να φέρουν έτσι τα πράγματα ώστε τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής να φύγουν ολοκληρωτικά από το νησί. Είναι μία πιθανότητα έστω και απειροελάχιστη για πολλούς.

Εγκαταλελειμμένος ορθόδοξος χριστιανικός ναός στην κοιλάδα της Μεσαορίας κοντά στην Αμμόχωστο

Τι μπορεί να γίνει όμως με τους εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους και μάλιστα αυτούς που είναι δεύτερης και τρίτης γενιάς;     

Σύμφωνα με τις αρχές του ψευδοκράτους, ο πληθυσμός της κατεχόμενης βόρειας Κύπρου ανέρχεται σε 264.172 κατοίκους, από τους οποίους το 74% είναι γηγενείς Τουρκοκύπριοι. Από τους υπόλοιπους, οι περίπου 78.000, είναι έποικοι, ξένοι εργάτες, φοιτητές κ.λπ., ενώ περίπου 16.000 έχουν γεννηθεί στην Κύπρο.

Σύμφωνα όμως με υπολογισμούς των Αρχών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο πληθυσμός των κατεχομένων είναι 200.000, εκ των οποίων 80.000 – 89.000 είναι γηγενείς Τουρκοκύπριοι και 109.000 – 117.000 είναι Τούρκοι έποικοι.

Οι στατιστικές πάντως του 1960 τοποθετούσαν τον αριθμό τον Τουρκοκυπρίων σε 102.000 και των Ελληνοκυπρίων σε 450.000.

Ο πληθυσμός της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέρχεται επίσημα στους 848.000 κατοίκους.

Το εσωτερικό του ναού που έχει μετατραπεί σε φωλιά περιστεριών γεμάτος με ότι έχουν αφήσει
Στο διαλυμένο νεκροταφείο του χωριού Μαραθόβουνο Επαρχίας Αμμοχώστου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Γιατί ο ΟΛΠ θα πρέπει να παραμείνει Δημόσιος»

Του Γιώργου Γαβρίλη… Τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση, επικαλούμενη αποφάσεις της ΕΕ που επιδέχονται αμφισβήτησης, επιχειρεί με έωλες, νομικά, διαδικασίες να επισπεύσει την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών του κερδοφόρου Οργανισμού Λιμένος Πειραιά (ΟΛΠ). Βασικό επιχείρημα των κυβερνητικών εταίρων και των υποστηρικτών της πώλησης είναι ότι η επιτυχημένη λειτουργία[…]

Περισσότερα »

Tι σημαίνει (τελικά) η ΠΝΠ για τους ΟΤΑ

Του Νίκου Παρασκευά… Πολλά γράφτηκαν και πολλά ακούστηκαν για την περίφημη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που δεσμεύει τα αποθεματικά των δήμων και των περιφερειών υπέρ του κράτους. Άλλα έχουν βάση και άλλα απλά είναι υπερβολές. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ας δούμε, όμως, ποια είναι η αλήθεια και αν έχουν[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *