Να τα λέμε κι αυτά… «ΖΑΝΑΧ Θεέ μου πάρε την ΠΑΕ μου!»

Δεκέμβρης του 1995. Σημαντική χρονιά για μένα. Και επαγγελματικά και προσωπικά. Είχα αναλάβει την Διεύθυνση και το στήσιμο μιας από τις μεγαλύτερες τηλεοράσεις της Βόρειας Ελλάδας, εκπομπές πάντα στο ραδιόφωνο του ΑΝΤΕΝΝΑ, εκπομπές στο δίκτυο της PARAMOUNT για Ελλάδα, Κύπρο, Αυστραλία, Αμερική, Νότια Αφρική και σε 7 πόλεις της Αμερικής, νυχτερινά μαγαζιά (Σόου πίστας το λένε, ναι γιά!), που και πού θέατρο.

Δικό  μου θεατράκι. Έπαιζα, σκηνοθετούσα, παρήγαγα ο παράγων, τίποτις εξτραδάκια που αφήνανε καλά λεφτά και νάαα… μάτσο τα δεκαχίλιαρα, τα οποία σημειωτέον τα έδενα – κατά τούβλο – με λαστιχάκια, τα πέταγα σ’ ένα συρτάρι, μετρητά και σε Τράπεζες, άσε σου μιλάω για μεγάλα χαϊλίκια! Κι έδινα και συνεντεύξεις σε πολλά και γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες μιλάμε! Ήμουν αυτός που από τηλεοράσεως »εισήγαγε» την μόδα »ΕΞΩ ΤΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΑ», το υιοθέτησαν κιόλας πολλοί τραγουδιστές κι έγιναν οι πίστες » ΕΞΩ ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΜΟΥ ΚΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΒΥΝΕΙ ΚΙ ΑΜΑ ΤΟ ΞΑΝΑΦΟΡΕΣΕΙΣ ΜΕΣΑ, ΘΑ ΣΕ ΛΟΥΣΩ ΜΕ ΒΕΝΖΙΝΗ !».

Αφού δε με διαφημίζει κανένας, θα το κάνω από μόνος μου, μωρέ άντε από κει πέρα! Α, να σου πω το πιο σημαντικό… γνώρισα την πιο μεγάλη μου αγάπη, την αγάπη της καρδιάς μου. Επίσης και τον πιο καλό φίλο της ζωής μου. Υπέροχα πλάσματα και η μεν και ο δε. Την αγάπη την έστειλα το 2008 στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα κι αν δεν την πείραζε, να μην ξαναγυρνούσε!

Τον φίλο μου τον έχω ακόμα ( αν και οι καλύτεροι φίλοι μου ήσαν γυναίκες… η Ρία, η Μαρία, η Στέλλα, η Ασπα. η Σωτηρία… κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες!) Αυτός, κόλλησε!

Θα σου περιγράψω έναν άντρα, γύρω στο 1,90. Η λέξη »παίδαρος» δεν φτάνει να περιγράψει την ομορφιά, την όλη εμφάνιση, το αθλητικό σώμα, την συμπεριφορά, την ευγένεια, την κοσμικότητα, το ήθος… ΕΚΑΝΕ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ Ο ΑΤΙΜΟΣ Ο ΑΝΤΡΑΣ! Οικονομικά ανεξάρτητος από οικογένεια κι από τις δουλειές του… επιχειρηματίας μεγάλου κυβισμού, αρχιτέκτονας και άλλα, με σφραγίδα της αξίας του σε διάφορες χώρες. Έντονο άτομο. Πάντα ήξερα – χωρίς να το ξέρω -ότι κάτι από μέσα του μαραζώνει τις ημέρες και τις νύχτες. Αρχές της φιλίας μας και μού μίλησε. ΕΠΑΣΧΕ ΑΠΟ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ! Στα μάτια μου, στο μυαλό μου, δεν χώραγε αυτή η ορολογία για τον συγκεκριμένο… μας πώς; δεν γίνεται! εσύ; α, όχι, δεν το πιστεύω… ε, ΠΩΣ ρε παιδί μου; (θυμήθηκα, που χρόνια πριν, έφηβος σχεδόν, είχα 14,5 νευροπίεση… ζαλιζόμουνα, έπεφτα κάτω… ένας γιατρός μού ‘δωσε ΒΑΛΙΟΥΜ των 5 και των 10 για να μπορώ να ηρεμώ, να κοιμάμαι.. ένιωθα άρρωστος, ξεχωριστός δίπλα στους άλλους… οι άλλοι γαμώτι μου για δεν παίρνανε χάπια; τι φταίει, ποιός με ελέγχει; ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΜΕΝΑ; Που να πάρει ο διάολος, στο ξεκίνημα της ζωής μου είμαι!

Πήγα σ΄ έναν ψυχαναλυτή… μάζεψα λεφτά από το χαρτζιλίκι μου… Θεσσαλονίκη, οδός Μητροπόλεως, ακριβός δρόμος ΚΑΙ ο γιατρός επίσης… οι δικοί μου δεν ξέραν, πήγα κρυφά… ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ;… μου ζήτησε να ξαπλώσω σ΄ ένα δερμάτινο ανάκλιντρο… ξάπλωσα και… άρχισα να μιλάω… χείμαρρος τα λόγια μου για όλα που με ένοιαζαν, που φοβούμουνα, που… που… που… ταράχτηκα, έτρεμα χωρίς να το ‘χω πάρει χαμπάρι… λες και κατάπια κομπρεσέρ… ΜΟΥ ΔΩΣΕ ΕΝΑ ΧΑΠΙ ΝΑ ΠΙΩ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΩ… το πήρα στο χέρι… ήταν μια ασπιρίνη, σ’ αυτό το μέγεθος, που είχε ξύσει ο επιστήμων την μάρκα… θύμωσα, θύμωσα πολύ, πάρα πολύ… για το ψέμα του και την αδυναμία μου αυτή. Αποφάσισα, αφού έφυγα κι έβρισα τον γιατρό, να μην ξαναπάρω κανένα χάπι κι ό,τι με διαλύει, με φοβίζει, με γαμάει, ΝΑ το βάλω κάτω και το πατήσω!

Χάπι δεν πήρα ποτέ ξανά. Τα ‘βαλα με θεούς και δαίμονες, με εφιάλτες, με φοβίες. ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΚΡΙΤΗΣ ΕΓΩ ΠΑΛΙ! ΚΙ ΑΣ ΕΚΑΝΑ ΧΙΛΙΑ ΛΑΘΗ ΜΑΖΙ! ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΚΡΙΤΗΣ ΜΟΥ! Δεν κατοίκησαν ποτέ πάλι μέσα μου, δεν ξανάρθαν στον ύπνο μου, ούτε στη ζωή μου… τον έκοβα τον γόρδιο δεσμό αμέσως. ΘΑ ΣΠΑΤΑΛΟΥΣΑ ΧΡΟΝΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΑΞΙΖΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟΝ ΚΟΠΟ.

Ψάχτηκα, σκέφτηκα, έκρυψα, παρατήρησα, είδα, έζησα, ένιωσα, αποθήκευσα ΜΟΝΟ ό,τι χρειαζόμουνα για όλους τους καιρούς… ΚΑΙ ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Έμαθα να ‘μαι καλός φίλος, σύντροφος, εραστής, σχέση, καλό παιδί για την μάνα και τον πατέρα, για τα αδέρφια, τους συγγενείς, τους συνεργάτες, τους δικούς μου ανθρώπους. Ο φίλος μου αυτός, ας τον πούμε Αλέξανδρο, μίλησε μαζί μου… πολύ… κάθε μέρα… σε όλο τον ελεύθερο χρόνο μας και πιο πολύ ακόμα… σταμάτησε να παίρνει χάπια, λυτρώθηκε, ηρέμησε, στάθηκε στα πόδια του… δεν ίδρωνε πια αφύσικα, δεν φοβόταν ότι θα σταματήσει η καρδιά του την ώρα που οδηγεί, δεν φοβόταν ότι θα πεθάνει στα πιο απίθανα σημεία, δεν έτρεμε τους πάντες και τα πάντα..έμαθε να μπαίνει σε τράπεζες, σε σούπερ – μάρκετς, να πηγαίνει σε χώρους με κόσμο…

3 Πρωτοχρονιές στο σπίτι μου… να μιλάμε, να τον ταΐζω σπανακόρυζο που το  “φτιαχνε ωραία η μάνα μου, να τον τυλίγω με κουβέρτα σαν το μωρό στις φασκιές, να μιλάμε, να μην τολμώ να πάω να αδειάσω τα αποτσίγαρά μου στην κουζίνα, να μου φωνάζει » ΠΟΥ ΠΑΣ,ΕΛΑ ΕΔΩ, ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ… «και να μιλάμε, για όλα, ατέλειωτα…». Κάποια στιγμή, μου είπε ότι σταμάτησε να πηγαίνει και σε ψυχίατρο και ψυχαναλυτή… μάλιστα τους είπε ότι δεν τους χρειαζόταν γιατί είχε έναν πολύ καλύτερο τους. Εμένα. Κι αυτό γιατί μιλούσαμε στην σωστή κατεύθυνση. Πολύ όμως, σκάψιμο σε ορυχείο, χωρίς εργαλεία… μόνο το νοιάξιμο του ενός για τον άλλον. Αλλά λυτρωτικό… χρόνοσκάβαμε, πρόσωπα, πράγματα, πληγές.

Του είχα ζητήσει να μην μιλάει σε κανέναν για το θέμα »ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ». Σε ακούνε οι άνθρωποι αλλά δεν σε καταλαβαίνουν…δεν το μπορούν ή δεν το θέλουν. Μην σπαταλιέσαι του είπα, μη δίνεις κομμάτια σου πουθενά, άδικα θα πάνε. Μόνο εσύ κι εγώ.

…τά  ‘φερε ο χρόνος έτσι και τα χιλιόμετρα μεταξύ μας έγιναν 520. Σαλονίκη – Αθήνα…χαθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε. Το 2016, αρχές Ιουνίου. Με εικόνα πλέον. Μέσω SKYPE & VIBER.Τρόμαξα! Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο άνθρωπος απεναντί μου ήταν ο φίλος μου. Ρώτησα »ΓΙΑΤΙ; ». Η απάντηση ήταν » ΤΑ ΖΑΝΑΧ». ΤΑ ΖΑΝΑΧ ΠΟΥ ΤΟΥ ΧΟΡΗΓΗΣΑΝ ΟΙ ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ για να θεραπεύσουν τις κρίσεις πανικού και… ΕΠΑΘΕ ΕΞΑΡΤΗΣΗ. ΧΑΠΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ! ΑΠΟΘΗΚΗ!

Αποκόπηκε από όλους, απομονώθηκε, είχε 5 χρόνια να βγει από το σπίτι του, 5 χρόνια να σμίξει με οποιαδήποτε γυναίκα, να κάνει έρωτα, δεν είχε στύση, δεν λειτουργούσε κανένα νεύρο του σωστά, δεν ήθελε να δει κανέναν, δεν έβγαινε έξω, αγνώριστος, 30 κιλά πιο βαρύς, παραμορφωμένες εκφράσεις, μαύροι κύκλοι και το μόνο που σκεφτόταν ήταν ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ, με χίλιους τρόπους, εμμονή η αυτοκτονία, κανένα φώς στο τούνελ, κανένας ορίζοντας… ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗ, σαν τα πρεζόνια…ένα βήμα πριν το ψυχιατρείο… ή τον θάνατο!

Μιλήσαμε και πάλι…θα σου πω ότι δεν υπάρχουν ΑΛΛΟΙ ΔΥΟ (2) άνθρωποι στον πλανήτη που να μίλησαν τόσο πολύ….8,10,12 ώρες το λιγότερο κάθε μέρα, μέχρι χαράματα, με τηλέφωνο και εικόνα μέσω υπολογιστή. Κόκκοι άμμου μετά από τόσο χτύπημα τα βράχια της ζωής του. Να του σκηνοθετώ την συμπεριφορά σε έναν δημόσιο χώρο, σε μιά εκδήλωση, βήμα – βήμα, να κάνουμε πρόβα με ήχο και εικόνα, πως να μιλάει άμα βρεθεί με άλλους ανθρώπους, πως να συμπεριφέρεται άμα μένει μόνος του, τι να μην σκέφτεται, ΠΩΣ να περνάει πιο παραγωγικά τις ώρες του, ένα πρόγραμμα ύπνου (μέχρι που ξαναμιλήσαμε είναι ζήτημα αν κοιμότανε 1-2 ώρες το 24ωρο…

Με άκουσε…όταν ανέβαιναν οι τόνοι του, τους κατέβαζα με έναν »γλυκό» τσαμπουκά… ήρεμα, γλυκά, ήσυχα, με κατανόηση, με περίσσεια αγάπη. Να του μιλάω και να γαληνεύει, να ηρεμεί, να μπορεί πια να κοιμάται, να ξαναπάει γυμναστήριο, να κάνει δίαιτα, διατροφή, κανονικά. Ένιωθα να έχω την ευθύνη του κι αυτός μού έδειχνε την προσωπική του εξάρτηση από αυτήν μου την συμπεριφορά. Μεγάλο φορτίο, μεγάλη ευθύνη…να νιώθω πώς κρέμεται η ζωή του από την δική μου συμπεριφορά. Ένιωθα αγάπη και ευθύνη…όπως αντέχεις να » διδάσκεις» ένα μωρό παιδί…και μάνα και πατέρας και φίλος κι αδερφός. Κανείς δικός του δεν ήξερε το παραμικρό… δεν νοιάζονταν κιόλας. Τον πόναγα από μέσα μου τον Αλέξανδρο.

Πολλές φορές ένιωθα να πνίγομαι από την αγωνία μου να ξεπεράσει ο φίλος μου το στάδιο της εξάρτησης απο τα ΖΑΝΑΧ και άλλα φάρμακα που μόνο κακό του έκαναν. ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΡΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΤΥΧΙΑΡΕΣ! Σε μια άστοχη δική μου ενέργεια, θύμωσε τόσο, που για να με εκδικηθεί, για κάποιες μέρες πλακώθηκε στα ΖΑΝΑΧ…πήρε τόσα πολλά, δεν μπορείς να φανταστείς πόσα κουτιά πήρε…στην επανασύνδεσή μας, ποιός είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε! ΘΥΜΩΣΑ,ΦΩΝΑΞΑ… ΤΑ ΕΚΟΨΕ ΕΝΤΕΛΩΣ. Τα πέταξε… κουτιά ολόκληρα στα σκουπίδια, σε μια μεγάλη μαύρη σακούλα. Κράτησε μόνο ένα ανώδυνο χαπάκι για την καλή διάθεση που σιγά-σιγά το έκοβε. Δεν φαντάζεσαι πόσο κόπο έκανε ο άνθρωπος!

Έδειχνε και ήταν πολύ καλύτερα… σωστή διατροφή, δίαιτα, γυμναστική, κουβέντα, εμένα ακροατής μου στο ραδιόφωνο, άρχισαν-μου είπε-να » ζωντανεύουν» και πάλι οι χρόνια κοιμισμένες αισθήσεις του. Υπέθεσα ότι κάτι άλλο δεν μπορώ να κάνω. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ… ΗΞΕΡΕ, ΠΛΕΟΝ. Και πήγα στην άκρη μου. Λογικά, τώρα, είναι καλά. Μπορεί και όχι… αλλά δεν έχω παρά μόνο απαντήσεις για τα θέματά του… ο ίδιος συνεχίζει να μην ψάχνει στην κατεύθυνση αυτή… ΠΟΝΕΣΕ ΠΟΛΥ ΟΜΩΣ,ΤΟ ΞΕΡΩ.ΚΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ, ΜΑΖΙ ΤΟΥ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΝΕΣΑ. Αυτός είχε εμένα και του στάθηκα… οι άλλοι γύρω μας όμως ποιόν έχουν; αυτούς που δεν ξέρουν να ακούν; που δε χαλάνε μήτε ενέργεια, μήτε τη ζωούλα τους;

Δεν είναι αρρώστια η κατάθλιψη μήτε κι οι κρίσεις πανικού… ναι, σωστά, δεν είμαι γιατρός…είμαι όμως άνθρωπος με κατανόηση κι αγάπη γι αυτόν που υποφέρει…δεν του λύνεις το πρόβλημα κάποιου… ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ ΤΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ… να τις αποδεχτεί αφού τις καταλάβει, να τις τολμήσει, να λευτερωθεί, να ζήσει… μακάρι το επίπεδο της αυτογνωσίας σε όλους μας να ήταν εύκολο και μπορετό…θέλει σκάψιμο, ξερίζωμα, ξεφύλλωμα, κλαδευτήρι, φωτιά, λίπασμα… να βγει μια φύτρα, να ζήσει, να είναι.

Η μάνα μας βλέπει μια μορφή μας, ο πατέρας μιά άλλη, τα’ αδέρφια κάτι άλλο, οι φίλοι άλλον, η σχέση σου άλλον, ο εργοδότης σου άλλον, κι εσύ στον καθρέφτη σου έναν άλλον, τον πιο αληθινό… ποιός απ’  όλους θα ζήσει πιο καλά; ποιός θα ζωντανέψει; ποιός δεν θα φοβάται; ΠΟΙΟΣ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ, ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΤΕΛΙΚΑ;

Εγώ θα σου πω «ησύχασε, όλα περνάνε» και ‘συ θα μου πεις » κι ο τυφώνας περνάει, είδες τι αφήνει πίσω του;» Θυμήσου μόνο ότι τον χειμώνα όλα νεκρώνουν, όλα παγώνουν, όλα μοιάζουν πεθαμένα… και βγαίνει μια πουτάνα μυγδαλιά, Φλεβάρη μήνα, και σου πετάει κάτι άσπρα και ροζ μπουμπούκια που σου φεύγει η μαγκιά! Σε χαιρετώ με έναν στίχο:

 »… εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους. είσαι από κείνα τα παιδιά που μέσα στο μυαλό τους έχουν έναν σπασμένο πύργο ελέγχου κι ένα ραντάρ μες την καρδιά πετάς κι εγώ μονάχα ξέρω τι σ’  έχει κάνει να κρατάς την πιο τρελή γραμμή πορείας, χωρίς μια ζώνη ασφαλείας χωρίς να σκέφτεσαι που πάς…..»

Ξ Ε Ρ Ω  Τ Ι  Π Ε Ρ Ν Α Σ

 

ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά – “Απο γριά να το βρεις… Παναγιά μου!”

Των διακοπών τα φουσάτα πέρασαν… Σιγά μην περάσαν! Ζούν και βασιλεύουν και τους πάντες κατακλέβουν. Εσύ εμένα άκουε τι σε λέω. Οσο υπάρχουν ΓΡΙΕΣ – ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – ΚΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΑΝΘΙΣΗ, άμα εσύ περάσεις καλά ,να κάτσω να με χέσεις! Επεξηγησεις: Στον τομέα Μετανάστης – λαθρομετανάστης –[…]

Περισσότερα »

Να τα λέμε και αυτά… Μπούρδα Καραβάγγο το φελέκι σου!

1. Ένας -αείμνηστος πλέον- μεγάλος μουσικοσυνθέτης μας, είχε πεί κάποτε:» Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΦΟΒΟΤΑΝ ΜΗ ΓΙΝΩ ΠΟΥΣΤΗΣ Ή ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ…. ΕΓΩ, ΠΑΝΤΩΣ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ!». 2. Πριν πολλά χρόνια, η αφεντιά μου είχε πολλά κουσούρια σαν νέος, σαν έφηβος (τουλάχιστον έτσι μου λέγανε οι άλλοι γύρω μου, τρομοκρατημένοι, λες κι έφταιγα[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *