Κανάλι Ένα 90,4 FM

Κανάλι Ένα 90,4 FM

Να τα λέμε κι αυτά – «Δήμητρα Λιάνη – ιστορία σου αμαρτία σου λάααθοοοος σου μεγάλο…!»

Τι είναι η Πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι; Μην είναι τ΄ άπαρτα ψηλά τεκνά; Οοοοχι!

Πατρίδα μας είναι το ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΕΣ ΠΑΛΙ ΤΡΕΛΛΟ ΜΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ με την -βαριό το λί- Ελίζα Καλλίτση και τους λιλλιπούτειους μικρούς καρναβαλιστές -ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ »ΛΙ» ΕΙΠΑ!- από την Πάτρα για το MEGA καλησπέρα σας!

Καταρχάς και για να σας διευκολύνω, κοιτάχτε τη φωτογραφία. Με θάρρος, με μιά κριτική ματιά, με κατανόηση, με μιά καχυποψία, μιά υπεροψία, μιά υστεροβλεψία, μιά αυστηρότην ενδεχομένως, ένα »ΠΙΑΣΤΕ ΜΕ ΜΩΡΗ,ΘΑ ΛΙΓΟΘΥΜΗΣΩ», δεν μπορεί, πλάκα με κάμνει ο πούστης, καλέ βοήθεια, καλέ αγιούτο (η λέξη βοήθεια στα Ιταλικά),αχ θέλω τη μάνα μου, τα χάπια Βιργινία με χάνεις, ζήτω το Εθνος, ζήτω ο ΕΝΦΙΑ, πάρτε μου τον ΕΦΚΑ, έναν ΕΟΠΠΥΥ ρε παιδιά, αμαρτία είμαι ο φορολογούμενος, α, ρε πούστη Ρηγόπουλε απ τόν Θεό να τό βρεις!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

  1. Δεν έχω προσωπικό ή επαγγελματικό λόγο που μπαίνω σ΄αυτό το εντελώς ανεπίκαιρο θέμα και δεν χρηματίζομαι ΕΥΚΟΛΑ. Πρέπει να το προσπαθήσει κανείς πολύ. Στο τέλος, βέβαια, πέφτω!
  1. Δεν γνωρίζω την γυναίκα από κοντά.
  1. Δεν ανήκα ποτέ μου στο βαθύ ή στο ρηχό ΠΑΣΟΚ.
  1. Μ΄ αρέσουν οι γυναίκες που πάνω τους γράφουν ιστορία οι λέξεις »ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ, ΥΦΟΣ, ΗΘΟΣ, ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΤΥΛ».

 Οφείλω να ομολογήσω ότι για πολλά χρόνια, στον καιρό της παντοδυναμίας της, την είχα σαν στόχο της σάτιρας μου σε ραδιόφωνο, τηλεόραση, νυχτερινά μαγαζιά όπου έκανα σόου – πίστας, περιοδικά που έγραφα, έντυπα, εφημερίδες. ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΕ ΤΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΄Η ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ, ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ,ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ…

 Όμως, δεν θυμάμαι ποτέ μου να ήμουν χυδαίος μαζί της. Πιο αστεία έως και γελοία, μου φαίνονταν τα πρόσωπα που κινούνταν γύρω της, η αυλή της, οι κόλακες, παρά η ίδια.

Όταν ξέσπασε η ας την πούμε » πρώτη καταιγίδα», αφορμή ήταν η εκπομπή στην ΕΡΤ »ΜΙΣΟ – ΜΙΣΟ» όπου θα ‘κανε λέει τηλεοπτική καριέρα. Και μείς αγαπήσαμε αξιομνημόνευτε, ΕΤΣΙ, δεν σμπρώξαμε! (πιθανόν να είχα δεί μιά εκπομπή, παιδί τότε για, σχεδόν βρέφος, γκούχου – γκούχου, πινίγηκα, δεν την θυμάμαι καθόλου.

ΑΣΧΕΤΟ: ΤΟΝ ΘΕΡΜΟΣΙΦΟΥΝΑ ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΑ ΄Η ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΘΑ ΜΑΘΩ ΟΤΙ ΑΝΑΤΙΝΑΧΤΗΚΑ;

Όλες οι »καλές» οικογένειες, οι τραντίσιοναλς, είχαν ταχτεί με το μέρος της Μαργαρίτας (Η ΝΟΜΙΜΗ) κι όχι με την Δήμητρα (Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ). Να βουίζει η χώρα, τα Μέσα, τα πηγαδάκια, οι ρούγες… κι όλοι να σχολιάζουν το ΑΙΣΘΗΜΑ του Αντρέα. Ξέρεις, τώρα, πώς αντιμετωπίζει ο Έλληνας θέματα συζυγικής απιστίας. Όταν δεν τον αφορά προσωπικά, κάνει την πλάκα του. Αν τον αφορά, ΠΑΡΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΟΝ ΚΕΡΑΤΑ ΣΟΥ!

 »… Αλλαξ΄ ο κολλιές και έγινε βραχιόλι… παράνομος κι αν είναι ο δεσμός μας, εμείς τον ντύσαμε μ΄ αγάπες και αισθήματα κι αν ξεφωνήσει η κοινωνία και τους δυό μας, θα της φωνάξω της καρδιάς είμαστε θύματαααα… (ΛΕ-ΠΑ)!

… Κι ήρθε ο Γιακούμπ και το Χέρφιλντ, το αεροπλάνο στο Ελληνικό, το τεράστιο αυθόρμητα(;) προσερχόμενο πλήθος, Ανδρέας σχεδόν υγιής και η αυθόρμητη χειρονομία του πρός αυτήν, να κατέβουνε μαζί την σκάλα… και την κατέβηκε… αμήχανη, ίσως φοβισμένη για την νομιμοποιησή της στα μάτια του κόσμου και στον φακό της κάμερας που θα την έμπαζε επίσημα πια στα σπίτια του κόσμου.

 Και μετά, την ανέβηκε την σκάλα, νυφούλα στο πλάι του. Αταίριαστο ζευγάρι. Λές κι ότι ένας ηλικιωμένος, έκανε την πιό μεγάλη πλάκα της ζωής του. Στον κόσμο. Στον εαυτό του. Και στην ίδια. Ετσι,το κορίτσι με το τεράστιο στήθος και το βαμμένο ξανθό μαλλί, ή άγνωστη αεροσυνοδός, έγινε η Κυρία του Κυρίου! (η προηγούμενη κυρία του -λένε- έφυγε στην άκρη της αξιοπρεπής και ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΛΥΜΜΕΝΗ λένε! Ησυχη, σαν να μην υπήρξε ποτέ στην ζωή του Αντρέα. ΑΧ!ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ! Α, όχι, μπράβο!).

 Και μείναμε με την καινούργια. Που απο μιά απλή και συνηθισμένη γυναίκα, έγινε σύζυγος Πρωθυπουργού.(κι είχε μαθητεύσει λέει και δίπλα στον Κούντερα.Μέγας είσαι Κύριε και Θαυμαστά τα Έργα σου!). Α, έγινε και Διευθύντρια του Πολιτικού Γραφείου του Συζύγου-Πρωθυπουργού. Ελυνε κι έδενε λένε. Πρόσωπο πανίσχυρο η ίδια. Τότε! Και πήγαινε επίσκεψη στην Πτολεμαίδα να επιθεωρήσει έργα και ημέρες της ΔΕΗ η Εβίτα -ναι καλέ, η Δήμητρα- και βάδιζε μόνη μπροστά αυτή και πιο πίσω, πολύ πιο πίσω της,10-11 Υπουργοί και Υφυπουργοί.

Π Ι Σ Ω ! Απόσταση του εντελώς πρωτοκόλλου! Είδες η ΔΕΗ;

 Όλα τα μέσα κι όλα τα έντυπα να της φτιάχνουν επί τα βέλτιστα το πολιτικό πορτραίτο της. Η ΕΒΙΤΑ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ,Η ΜΗΤΕΡΑ-ΤΕΡΕΖΑ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΥΖΥΓΟΣ ΚΙ ΙΣΩΣ – ΙΣΩΣ ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΟΣΣΙΑΛΙΣΜΟΥ. Και το κολόσπιτο που είπε ο Γιαννόπουλος -στην Εκάλη, η ρόζ βίλλα. Κι εγώ να συνεχίζω την σάτυρα. Κάποια στιγμή που έφυγα, μετά απο χρόνια, απο το ραδιόφωνο του ΑΝΤΕΝΝΑ (Τότε είχε ακουστεί ότι κατάφερε η ίδια να διώξει τον Νίκο τον Κακαουνάκη από κάποιο γνωστό ραδιόφωνο της Αθήνας) και χρειάστηκε να διαβεβαιώνω επί μέρες τους ακροατές μου και τις εκατοντάδες διαμαρτυρίες τους, ότι δεν είχε συμβεί και με μένα το ίδιο. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ, ΜΗΝ ΑΔΙΚΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ.

 Τότε, είχα σαν κεντρικά πρόσωπα της σάτιράς μου την Δήμητρα, την Μαρίκα Μητσοτάκη, την Παπαρήγα και κανά – δυό βουλευτίνες της Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, σχεδόν σούργελα, Κεντούσα είναι η αλήθεια… έγραφε, περνούσε σε πολύ κόσμο… α,επίσης είχα και τον Ακιχίτο, τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας! Μεγάλο σουξέ ο Ιάπων!… σταμάτησα να μιλάω για την Μαρίκα όταν την είδα σε ταξίδι με τον Μητσοτάκη στο εξωτερικό, να περπατάει με μπαστούνι!… σταμάτησα να μιλάω για την Παπαρήγα, όταν, μετά από ένα ταξίδι της στην Κίνα, επέστρεψε ανησυχητικά-για μένα-αδύνατη !…. συνέχισα βέβαια να μιλάω για την Δήμητρα…άκουγα πολλά, μάθαινα πολλά. Αλήθειες, ψέματα, ποιός ξέρει;

 (Απέναντι από το ξενοδοχείο ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΝΙΑ, υπήρχε ένα υπόγειο, κλασσάτο, νυχτερινό μαγαζί, η »ΑΘΗΝΑΙΑ» αν θυμάμαι καλά το όνομα. Βελούδα, σεπαρέ, ωραίος χώρος, πολυτελής. Τραγουδούσε εκεί ο αγαπημένος μου φίλος Μανώλης Λιδάκης και η Κωνσταντίνα.

Σάββατο βράδυ, κατεβαίνω στο μαγαζί με τον Μανώλη, ερχόμενος εγώ από Θεσσαλονίκη για γύρω στις 10 το βράδυ. Νωρίς. Ο Μανώλης πάει στο καμαρίνι του να ετοιμαστεί κι εγώ κάθομαι μόνος μου στο σεπαρέ που μου είχαν ετοιμάσει… βλέπω όρθιους στο μπάρ 10-15 άντρες με ωραία κοστούμια, χωρίς ποτά μπροστά τους… περίεργο είπα μέσα μου… μάλλον αργεί το σέρβις στο μπάρ…. σ΄ενα πολύ μεγάλο τραπέζι μπροστά μου, μιά μεγάλη παρέα τρώει… μιά μόνο γυναίκα μαζί τους…ξανθιά, παχουλή, μπαμπάτσικη που λέμε απάνου στα Βόρεια, φόρεμα στράπλες, όλη η πλάτη έξω, πλάτη σε μένα.

Τρώνε. Απο τις 10 το βράδυ μέχρι τις 3 το πρωί τρώνε συνέχεια. Μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων. ΤΡΩΝΕ, ΣΟΥΛΕΩ!… αναγνωρίζω τον Στέλιο Παναγόπουλο, τότε Διοικητή της Εθνικής Τράπεζας, τον βουλευτή Γιώργο Λιάνη…

Ένα χέρι ηλικιωμένου κυρίου χαϊδεύει την πλάτη της ξανθιάς… απάνου-κάτου, απάνου-κάτου… με οικειότητα…αναγνωρίζω την Δήμητρα και τον Αντρέα… το στήθος της ακουμπάει χωρίς υπερβολή, απλώνεται, πάνω στο τραπέζι… τεράστιο ή έτσι μου φάνηκε… την χαιδεύει. Και τρώνε… οι 10-15 άντρες στο μπάρ και καλά ασφάλεια.

Κόσμος διάφορος οι πελάτες… γεμάτο το μαγαζί… όλη τη νύχτα, μόνο ο Μίνωας Κυριακού, ο ιδιοκτήτης του ΑΝΤΕΝΝΑ και αφεντικό μου τότε, κατεβαίνει στο μαγαζί… πάει στο τραπέζι, χαιρετάει και φεύγει αμέσως. Κανείς άλλος, ούτε κατέβηκε, ούτε πλησίασε.

Ο Μανώλης και η Κωνσταντίνα εξαιρετικοί και όμορφοι…τραγουδάνε μαζί για ώρα…η Δήμητρα, ζητάει να της πούνε το »ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ » της Ρίτας….ο Μανώλης της λέει ότι δεν το ξέρουνε και συνεχίζουν…παγωμάρα στον κόσμο…κι ήταν το αγαπημένο τραγούδι του Αντρέα.

(ο Αντρέας είχε γενέθλια εκείνο το βράδυ! 3 το πρωί σηκώνονται να φύγουν…ο Αντρέας κουμπώνει το σακάκι του και μοιάζει διάφανος…λές κι έβλεπα από μέσα του…τόσο διάφανος και ταλαιπωρημένος…το σακάκι κουμπωμένο τον δείχνει απίστευτα αδυνατισμένο…σφίχτηκε η ψυχή μου… φύγανε.

Ένα Σάββατο βράδυ, στη Θεσσαλονίκη, βγαίνω και πρίν φύγω από το σπίτι, κατά την προσφιλή μου συνήθεια, έβαλα μια 4ωρη βιντεοταινία να γράψω μια ταινία… γυρνάω αργά… βάζω την ταινία και μεσολαβεί το δελτίο ειδήσεων του καναλιού… βλέπω το όνομα σε ένα ρεπορτάζ του λατρεμένου μου φίλου Νώντα Σαμαρτζίδη, του πολίστα, του Θεσσαλονικιού που έκανε καρριέρα στην Αθήνα… αναρωτιέμαι για ποιό λόγο τον έχουνε σαν ρεπορτάζ και… ΠΑΓΩΝΩ! ο Νώντας πνίγηκε… μένω άναυδος… ενστικτωδώς πατάω το κουμπί και κλείνω το βίντεο… αμέσως, ζωντανά, το κανάλι μεταδίδει την είδηση του θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου… τους ξαναείδα λοιπόν… και τον Αντρέα και την Δήμητρα… σε δύσκολες στιγμές… ο Αντρέας είχε χαιρετήσει για πάντα.

Όλη του η οικογένεια ήταν εκεί. και η Δήμητρα το ίδιο…όλοι τους ήσαν αγκαλιασμένοι για παρηγοριά… Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ… να γυρνάει το βλέμμα της, να ψάχνει μια αγκαλιά, έναν ώμο να κλάψει τον άνθρωπό της…κανείς κοντά της, κανείς!

Θύμωσα πολύ. Φρένιασα. Οχι με την Δήμητρα… αλλά με όλους αυτούς που δεν της επέτρεψαν την παρηγοριά τους… τώρα πιά δεν την είχαν ανάγκη… τώρα πιά δεν φοβόντουσαν την παντοδυναμία της… Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΠΕΘΑΝΕ, ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ!… πραγματικά την υπερασπίστηκα σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, την υπερασπίστηκα σαν γυναίκα, σαν σύζυγο, σαν σύντροφο… την υπερασπίστηκα!

Θύμωσα πολύ που σε έναν μήνα σχεδόν από το φευγιό του Αντρέα, της χρέωσαν σχέση με τον Κώστα Σπυρόπουλο, της Αλίκης.

Θύμωσα πολύ που δεν αξιώθηκε δρόμο που να δικαίωνε έστω την επιλογή του Αντρέα να τα παίξει όλα για χάρη της.

Θύμωσα πολύ, όταν πρίν λίγες ημέρες, μου στείλανε ΑΥΤΗ τη φωτογραφία της που μοιάζει να μαζεύτηκαν όλες οι Καλές Τέχνες και να την καταράστηκαν ή να την φωτίσανε για να γελάει ΕΤΣΙ ο κόσμος μαζί της.

Εμένα γέλιο δεν μου βγάζει. Μόνο οργή, μόνο πίκρα, μόνο τσαντίλα… μιά μιζέρια, μιά φτήνεια, μια κατάντια… λυπάμαι γι αυτήν… αυτήν λυπάμαι… όχι γιατί μοιάζει άσχετη και κακόγουστη αλλά γιατί ΔΕΝ ΕΠΕΤΡΕΨΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΠΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ… αλλά και γιατί απ΄ ότι έζησε και ΚΡΑΤΗΣΕ δεν της άξιζε τελικά το παραμικρό… το εντελώς  ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!

Ιστορία σου αμαρτία σου λάθος σου μεγάλο Δήμητρα.

 ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά… “Στην Τήλο αδελφές μου στην Τήλο”

 Ότι θα “ ρχότανε στιγμή που θα το ζούσα κι αυτό, ΟΥΤΕ στούς εφιάλτες μου! Και να πείς οτι βλέπω και λίγους, να σε πω καλώς! Μέχρι Ελλη Στάη νυφούλα με έχω δει και αντί να λέει ο παπάς τα δέοντα του γάμου, να του λέω εγώ τις ειδήσεις των[…]

Περισσότερα »

Να τα λέμε κι αυτά – «Το παιχνίδι του χειμώνα και της ψυχής μ’ ένα μικρό νανάι»

(Το νανάι είναι ένα μικρό γαλάζιο, στενόμακρο, μαξιλαράκι, καμωμένο απο σατέν ύφασμα, παραγεμισμένο με πολύ βαμβάκι, φτιαγμένο κατά παραγγελία μου στην τρυφερή ηλικία των 3 ή 4 ή 5 ετών. Το πώς ΔΕΝ λέρωνε ποτέ, δεν το κατάλαβα. Το κρατούσα τόσο σφιχτά στα χέρια μου που δεν μου τό ΄παιρνες[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *