Να τα λέμε κι’ αυτά… “Tο όνομα μου Αναστασία”

Ο κάθε άνθρωπος και το κάθε τέρας έχει τον πελάτη η τον εφιάλτη του

»… και τόχα δεί το όνειρο! Ημανε λέει ξαπλωθείς σε ανάκλιντρο δια χειρός Βαράγκη… και το κρόσσι να σούρνεται… χιλιόμετρα… ένας ελαφρύς χιτών με σκίσιμο στο πλάι, σαν της Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον αλλά με σκίσιμο στο πλάι, κλασσικά πράμματα, να βγαίνει ο μπούτης όξω, μεικάπς, άσε πιά τη σκιά στον μάτι – σπίτι βάφεις με τόση μπογιά – οικολογική, πέδιλο με στρασάκια, πολλά στρασάκια, στηθόδεσμον απε τους μεγάλοι, να μ’ έρχεται ο βυζίς στις αμυγδαλές, μιανή βεντάλια ανά χείρ (με μπαταρία) και 12 χιλιόμετρα φτερά μαραμπού (σου λέει, παιδί μου, δεν έμεινε πτηνόν για πτηνόν με πίπουλο αμφεαυτού του!) και ΠΩΣ κάμνω τον οφταλμόν καταπάνου… μιά σκοτεινιά να το πώ, μιανή μαυρίλα… μωρή, λέω, θα βρέξει, και να ψάχνω την ομπρέλα… ε, ΠΩΣ κάμνω το χέρι στα τυφλά να πιάσω την βάση.. ΚΑΙ ΤΗΝΕ ΠΙΑΝΩ… πρώτη εντύπωσις; καλέ, λέω, ΠΩΣ τις φκιάνουνε τώρα τις βάσεις; δεν τις φκιάνουνε σιδερόθεν; ΚΑΙ ΤΗ ΖΟΥΛΑΩ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΩ… κραυγή τρόμου και πόνου εδιέσκισεν το απαρτεμάν! »ΣΙΓΑ ΜΑΝΑΡΙ, ΘΑ ΜΕ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΑΞΙΝΤΑΝ ! »… ποιός μίλησεν καλέ-καλέ; ΚΑΙ ΠΩΣ ΜΟΥ ΚΟΒΕΙ ΕΜΕΝΑ;… ξαναπιάνω… δεν εβεβαιώθην… ξαναπιάνω και πολύ το φχαριστιέμαι που το ξαναπιάνω… και τί να δω;

»… μαύρ’ είν’  η νύχτα στα βουνά… ΠΙΟ ΜΑΥΡΗ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ… Να μου βάζει χέρι και ταυτόχρονα να με ταΐζει σταφύλια, σουλτανίνα χωρίς κουκούτσι, 1,70 ευρώ το κιλό στη λαική… αχά… ποιός νά’ ναι αυτός ο κουβαρντάς ποιός νά’ ναι αυτός ο τύπος… Σκιάχτηκα είναι η αλήθεια… καλέεεεε… μπήγω τας φωνασκίας… ποιός ησασταντούντανε εσύ;» ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ; ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΤΙ ΛΕΣ;… ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ Η ΧΑΝΤΡΑ ΣΟΥ;… » (έχεις ακούσει τον »ΑΡΑΠΗ» του Ζαμπέτα; Ε, ΠΙΟ ΜΑΥΡΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ! )… ΜΕ ΕΊΠΕ ΚΑΙ Τ΄ΌΝΟΜΑ…τώρα, ΟΚΙΝΑΟΥΑ με είπε, ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ με είπε, θα σας γελάσω και δεν το επιθυμώ…

»… και τι κάμνεις εδώ αράπης άνθρωπος; »

»… τι κάνω εδώ; μα αγάπη μου, εδώ είναι το σπίτι ΜΑΣ»

»…το σπίτι μας; τι λες καλέ αράπης άνθρωπος; ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ… αγοραστέν με δάνειο απέ το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο – πρίν το πάρει η EUROBANK-… στο όνομά μου… να δές εδώ το συμβόλαιο… όνομα ιδιοκτήτη, νά, εδώ… »ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΑΤΣΑΚΟΥΤΣΑΣ, καλλιτέχνης γιά! ».

»…όχι μωρό μου είπεν ο άραψ… αυτό ήτανε LAST YEAR… εδώ και λίγους μήνες ΕΧΕΙΣ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ… ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΣΕ ΦΩΝΑΖΟΥΝΕ ΣΑΜΑΝΘΑ»… ΓΔΟΥΠΟΥΝΤΟΥΠ!… Και ξύπνησα… τι εφιάλτης Χριστέ μου!… κατατρόμαξα αφού!… καλά, για τον αράπη, δεν λέω κάτι, μήτε για το ΚΟΝΤΑΡΙ, αλλά…με χαστούκισα, πολύ γερά με χαστούκισα…και ξύπνησα…

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Τ΄ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΑ, ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΧΟΡΤΑΣΑ…

 …Μια εφημερίδα μπροστά μου… την πήρα ασυναίσθητα στο χέρι… κάπως έπρεπε να την πάρω… την πήρα… την εφημερίδα! Μεγάλοι τίτλοι » ΑΛΛΑΓΗ ΦΥΛΛΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ, ΑΠΟ ΤΑ 15 ».

Τουλάχιστον δεν πλήττουμε. ΖΗΤΩ ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ!…αφού, σου λέει, λύσσαμε τα πάντα, ας προχωρήσουμε σε βάθος τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές. Και προχώρησαν. Σε πολύ μεγάλο βάθος. Μήτε ο αράπης του ονείρου δεν το ονειρευότανε να φτάσει σε τέτοιο βάθος! Είπαν ότι είναι τομή στην κοινωνική ζωή του τρισάθλιου σήμερα Ελληνα. Γιατί απο αρχαιοτάτων χρόνων ο Έλληνας έκρυβε μέσα του μιά Γκιζέλα Ντάλι, μιά Τζούλια Αλεξανδράτου, ένα Γωγουλίνι, μία Πέπτη Τσεσμελή… μην κοιτάς που δεν το ‘λεγε. Όνειρο ζωής για πολλούς και πολλές που ή μόνη τους φιλοδοξία ήτανε να αλλάξουνε το όνομά τους από Θανάσης σε Βιργινία και από Ελένη -ΠΟΙΑ ΕΛΕΝΗ;- σε Βρασίδας.

Από τότε που κατάλαβα τον κόσμο, είδα ανθρώπους δυστυχισμένους γύρω μου… άντρες, γυναίκες…χωρίς σύγχυση. Απλώς άντρες και γυναίκες… άντρες με έντονη αρσενικότητα που βγάζανε κάτι » γυναικείο» στο βάθος της φωνής τους, στο βλέμμα τους… Γυναίκες που το σώμα, η φωνή, οι κινήσεις τους, η συμπεριφορά τους, σού ‘βγάζε τον οικοδόμο με το φανελάκι τούρνα από τους μύες!…άντρες που ήσαν πιό γυναίκα από τη γυναίκα τους, την κοπελιά τους, την φίλη τους, την μάνα τους…κι έλεγες »ΚΑΛΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΧΑΜΠΑΡΙ; »…το ήξεραν μάτια μου…το ήξεραν…έκαναν ότι δεν αντιλαμβάνονται…δεν ήθελαν να ξέρουν…και δεν μάθαιναν ποτέ…και ζούσαν έτσι…και οι δύο όχθες..» ΝΑ ΤΟΥ ΒΡΟΥΜΕ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΡΩΣΕΙ..ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΝΤΡΕΨΟΥΜΕ, ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ..» … το ίδιο σκηνικό..και για άντρες και για γυναίκες… Θυμάμαι κάποιες σκηνές που με ταράξανε:

  1. Μιά μέρα, πρίν λίγα χρόνια, έβλεπα εντελώς τυχαία σε κάποιο κανάλι μιά εκπομπή… ήταν βιντεάκια με μιά πολύ όμορφη κοπέλλα, πολύ καλή αθλήτρια, με διακρίσεις και… στην οθόνη βγήκε ένας πανέμορφος άντρας… αθλητικός, σώμα απίστευτο, μπρατσάρες, ωραία αντρική φωνή, συγγενής ενός πολύ γνωστού και αγαπητού τηλεπαρουσιαστή μας… ΗΤΑΝ Η ΚΟΠΕΛΛΑ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ!.. Παντρεμένος πια, κανονικά, τεχνίτης, με δικό του συνεργείο, ευτυχισμένος!
  2. Μιά φίλη μου λεσβία δεδηλωμένη στην παρέα μας, στη Σαλονίκη σου μιλάω, μου ζήτησε να πάω σ΄ ένα καφέ στην Κάτω Τούμπα, να γνωρίσω τον νέο της δεσμό, μια άλλη κοπέλα, πολύ ερωτευμένες μεταξύ τους…πήγα. Κι έμεινα! Η άλλη κοπέλα, δεσμός της φίλης μου, ήταν η σύζυγος του μπάρμπαν του Τάσου στο νυχτερινό μαγαζί που δούλευα. Έκατσα. Μιλήσαμε εντελώς φυσικά. Ήσαν ευτυχισμένες κι αυτό μου έφτανε! Ευτυχισμένες!
  3. Μιά νοσοκόμα, παντρεμένη, σε διάσταση ανεπίσημα. Ο άντρας της, ένας λαϊκός άνθρωπος, ντυνότανε γυναικεία, τραβεστί και έβγαινε στην Πολυτεχνείου (αντίστοιχη Λεωφόρος Συγγρού ) για μεροκάματο. Τα 2 παιδιά της δεν έμαθαν τίποτα…του απαγόρευε να πηγαίνει ημέρα σπίτι τους να δει τα παιδιά, για να μην καταλάβουν κάτι. Μόνο βράδυ. Και στα παιδιά και στη δουλειά!
  4. Στην οδό Λαγκαδά, Θεσσαλονίκη, απέναντι από το παλιό νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής, ένα μικρό, όσο ένα περίπτερο σε μέγεθος, ψιλικατζίδικο…πίσω από έναν πάγκο, όρθιος, ένας ηλικιωμένος κύριος με αφύσικα για την ηλικία του και την εν γένει εμφάνιση του μαλλιά… .ζήταγες μια εφημερίδα..έβγαινε να στην δώσει που τις είχε κλειδωμένες σ ένα ντουλάπι…κι έβλεπες να φοράει μια μπλε ρόμπα και γυναικεία παπούτσια…φωνή αντρική και πρόσωπο επάνω, γυναίκα κάτω… είχε όργανα και από τα δύο φύλλα!…το όνομά του το κανονικό; ας πούμε ότι τον έλεγαν Αντωνία!
  5. μιά φίλη μου τραγουδίστρια… παντρεύτηκε με τον ας πούμε Μανώλη, φαρμακοποιό, αυτή λεσβία, αυτός πιο γυναίκα απέ αυτήν και οι δύο τους οικογένειες χαρούμενες για τον γάμο, να μην μιλάει κι ο κόσμος… !

μια γνωστή ηθοποιός-παρουσιάστρια, ζευγάρι με μιά δημοφιλέστατη τραγουδίστρια, χρόνια τώρα, μαζί.

Και χιλιάδες ακόμα Έλληνες και Ελληνίδες που θέλουν να ζουν με έναν άντρα ή μιά γυναίκα, έτσι, απλά, ήσυχα, αθόρυβα, όχι από φόβο, απέ αξιοπρέπεια.

… Εμείς οι υπόλοιποι, δεν ακούσαμε ποτέ για ρόζ τηλέφωνα, για καυτές αγγελίες σε εφημερίδες, για τα πορνό σινεμά, για τα SITES στο Ιντερνέτ, για τα CHAT ROOMS, για τις αγγελίες στους τηλεφωνικούς θαλάμους; (είναι ένας κερατάς που δεν έχει αφήσει τηλεφωνικό θάλαμο για τηλεφωνικό θάλαμο σε Αθήνα και Πειραιά που να μην γράφει » ΕΙΜΑΙ 45ΑΡΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΑΝΤΡΑ ΓΑΜΝΙΑ». Όχι »γαμιά», »γαμνιά»… ΣΧΟΛΙΟΝ :ΑΝ Σ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΚΑΛΕ ΜΟΥ… ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΘΕΝΟΣ, ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΣΑΙ!… Λοιπόν; δεν ακούσαμε τίποτα για βίζιτες που έρχονται αβάδιστα στο χώρο σου; άντρες και γυναίκες; για τις τόσες ανωμαλίες της ανθρώπινης φύσης, του ανθρώπινου μυαλού, της ανθρώπινης υπόστασης; Πού βλέπουμε ακόμα και σήμερα κάποιον που στο φώς της μέρας έχει το κουράγιο και κυκλοφορεί σαν γυναίκα και μας γίνεται το μάτι σαν φανάρι νταλίκας από την έκπληξη και ακούς την κάθε θείτσα και τον κάθε σερνικό καρακατίνο να μουρμουράει » ΤΣ…ΤΣ…ΤΣ…ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΨΕΙ Ο ΘΕΟΣ…! ».

Στην ζωή και την δουλειά μου γνώρισα πολλούς ανθρώπους. Με διαφορετικούς ερωτικούς προσανατολισμούς από αυτούς που φαίνονταν με την πρώτη ματιά. ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ; Όταν φώναζες » ΘΑΝΑΣΗΗΗΗ», ο Θανάσης γύρναγε. Οταν φώναζες » ΤΑΣΟΥΛΑΑΑΑ», η Τασούλα γύρναγε. Κάποιοι άλλοι ντύνονταν γυναίκες ενώ δεν ήσαν, άντρες ενώ δεν ήσαν. ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΧΕΙΛΟΥΔΑΚΗ;… μα αυτή εγχειρίστηκε θα μου πεις…άρα με την εγχείριση άλλαξε κι ο ψυχισμός ενός πρώην άντρα και τώρα πια το μόνο που θα περιμένει είναι το πότε θα γίνει μάνα!

Ήσαν φίλοι μας οι άνθρωποι αυτοί, γείτονές μας, συγγενείς μας, εμείς, αυτοί, οι άλλοι…το μόνο που με χαλάει-γιατί δεν βρίσκω απολύτως κανέναν λόγο να συμβαίνει-είναι η ΠΡΟΚΛΗΣΗ… ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙ να μου επιβάλλεις μιά εικόνα που δεν είναι αληθινή… δώσ’ μου την δική σου εικόνα να δω ποιά πράγματα επάνω σου είναι άξια να τα εκτιμήσω, να τα θαυμάσω και να ‘μαι πλάι σου να σε υπερασπίζομαι από τους επαγγελματίες κατακεραυνωτές της ηθικής! ΜΗ ΘΕΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ. Το να είσαι ομοφυλόφιλο πλάσμα δεν σημαίνει για μένα ότι πρέπει να πάψω να σε φωνάζω με το όνομά σου. Το πόσο άντρας είσαι ή γυναίκα είναι θέμα δικό σου και του ερωτικού συντρόφου σου, όχι δικό μου. Αμα ένας άντρας θέλει να γαμήσει, δεν θα πάει με παρωδία γυναίκας, θα πάει με γυναίκα. Κι αν κάνει κάτι » περίεργο» το βράδυ, το πρωί θα το ‘χει αρνηθεί και σένα επίσης.

Όταν πρωτοκατέβηκα Αθήνα, στην Ομόνοια μου την έπεσε ένας »ντουλαπένιος» που πιο μεγάλη πλάτη και μπράτσα δεν είχα δει στη ζωή μου. Μακριά μαλλιά μπουκλωτά που θύμιζαν αρχαία Ελλάδα, πουκαμίσα λουλουδιαστή, χαβανεζικη, ριχτή ΧΧΧΧL (“Οσο ήταν το πόδι του ήταν όλο μου το σώμα!).

Εγώ αγόραζα κάθε Σάββατο βράδυ από ένα φιλικό μου περίπτερο τις εφημερίδες της Κυριακής, συνήθεια χρόνων… με πλησίασε και μου μίλησε… ήθελε να με κεράσει ένα ποτό σε μπουκάλι… μιλήσαμε… του άρεσε υπερβολικά το σχήμα των χειλιών μου… ευγενικός στην συμπεριφορά… τον ρώτησα μετά από λίγη ώρα ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΗΘΕΛΕ ΑΠΟ ΜΕΝΑ… μου είπε ότι το πρόβλημα του ήταν ότι αυτός γαμάει κι ήθελε να με πάρει πού ‘μαι κι ωραίος άντρας αλλά σήμερα θα με πήγαινε σ΄ ένα ξενοδοχείο να τον γαμήσω εγώ και την επόμενη φορά, ΑΥΤΟΣ, ΘΑ ΜΕ ΞΕΣΚΙΖΕ, ΘΑ ΜΕ ΜΑΤΩΝΕ μου είπε.

Τον ευχαρίστησα για την προτίμηση αλλά επειδή με περίμενε η γυναίκα μου που την αγαπούσα πολύ, έπρεπε να φύγω… με καληνύχτισε απλά και έφυγε… κοιτούσα τον τεράστιο όγκο του, το σώμα του… ΤΙ ΦΥΛΑΚΗ ΘΕΕ ΜΟΥ!… ποτέ του δεν θα έβγαινε… κάτι πιο πολύ από τα ισόβια (έμαθα από τον περιπτερά ότι ο εν λόγω ήτανε μπράβος και νταβατζής σε κάποιες γυναίκες που δούλευαν σαν πόρνες σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας!).

Απ ότι ξέρω, ναι, σ’ αυτήν την κοινωνία που ζούμε, πολλοί άνθρωποι επικοινώνησαν ερωτικά, ελευθερώθηκαν, κάποιοι προχώρησαν και άλλαξαν. Και η αστυνομική τους ταυτότητα το ίδιο. Όσοι δεν τόλμησαν να ζήσουν, οι ΚΡΥΦΟΙ, έμειναν να βασανίζονται, άτολμοι, δυστυχισμένοι, αβοήθητοι, κακιασμένοι στην πλειοψηφία τους με τους άλλους, κουτσομπόληδες, λυσσαλέοι εχθροί των »ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ» και… στο σκοτάδι της Αθήνας και του Πειραιά, στα μπάρ, στους δρόμους, στα πάρκα, στα σινεμά, άνθρωποι ψάχνουν και ψάχνονται..άντρες και γυναίκες… έχουν το μισό μονάχα. Και θέλουν και το άλλο. Με οποιονδήποτε τρόπο, με όποιο κοστολόγιο, με τη ζωή τους…

Η μεγαλύτερη πληγή για κάθε τι καινούργιο, δημοκρατικό, ελεύθερο, όμορφο, αξιοπρεπές, είναι οι ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ, οι τρομοκρατημένοι που αν δεν φωνάξουν-νομίζουν-υπάρχει ο κίνδυνος να χαρακτηριστούν και οι ίδιοι… από τους άλλους τους ΚΑΘΑΡΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΗΘΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΑΜΕΜΠΤΟΥΣ… δεν εξαντλείται το θέμα. Ούτε  μιά άκρη του δεν έπιασα… απλά, να θυμάσαι “ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΚΟΣΤΟΣ… ΖΩΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ»… και μην φοβάσαι αυτούς που φωνάζουν… τους φοβισμένους χτύπους της καρδιάς τους κρύβουν κάνοντας θόρυβο.

Το φύλλο » ΑΡΡΕΝ » ή » ΘΗΛΥ », δεν σε χαρακτηρίζει όταν το γράφει η ταυτοτητά σου…μονάχα όταν δεν το σέβεσαι χάνεται η έννοιά του.

ΗΡΩΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ… ΗΡΩΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΊΖΕΙ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΟΥ… ΚΙ ΑΝ ΤΟΥ ΒΑΣΤΑΕΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ, ΑΣ ΚΟΠΙΑΣΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΣΑ ΑΠΙΔΙΑ ΒΑΝΕΙ Ο ΣΑΚΚΟΣ!

 »… με δυό κουβέντες ντόμπρες και σταράτες, μ΄ ένα βλέμμα » αλήτικο», έτσι ερωτεύονται οι άνθρωποι μάτια μου… »

 Υ Π Ο Κ Λ Ι Ν Ο Μ Α Ι

 ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε και αυτά… »Χαλαρά η ζωή είναι ωραία… χαλαρά »

Κεντρικός Σταθμός Ηλεκτρικού, στον Πειραιά… αποβάθρα τίγκα στον κόσμο… μεσημέρι. Κι όλοι να κοιτάζουν το ηλεκτρικό ρολόι που δείχνει  την ώρα άφιξης του συρμού. Μεγάλη αγωνία. Ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη. Πες, περίπου 500 άτομα, μαζεμένα… να κοιτάνε μιά τα κινητά τους, μιά το ρολόι (δίς )… οι 499. Ο 500στός κοιτάζει τον[…]

Περισσότερα »

Να τα λέμε και αυτά… «Τη Καλλίστη» ! (Β΄μέρος)

«Καθρέφτη – καθρεφτάκι μου…  ποια είναι η ωραιότερα στου κόσμου μας τη σφαίρα;» Το πραγματικό ερώτημα. Με χιλιάδες κορίτσια να ονειρεύονται μία θέση στο βάθρο. Έναν Τίτλο που θα άλλαζε τη ζωή τους. Διαβατήριο η ομορφιά, τα νιάτα και οι τέλειες αναλογίες. Με κάθε εποχή, κάθε 10ετία να βάζει τα[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *