Δυο λόγια για τον Αστακό του Γιώργου Λάνθιμου

Του Άκη Καπράνου

Στο εγγύς μέλλον και σύμφωνα με τους κανόνες της Πόλης, όσοι χωρίζουν και μένουν μόνοι, συλλαμβάνονται και μεταφέρονται στο Ξενοδοχείο. Εκεί, είναι υποχρεωμένοι να βρουν ένα σύντροφο μέσα σε 45 μέρες. Αν αποτύχουν, μεταμορφώνονται σε κάποιο ζώο της επιλογής τους και αφήνονται ελεύθεροι στο Δάσος. Ένας απεγνωσμένος Άντρας δραπετεύει από το Ξενοδοχείο, βρίσκεται στο Δάσος όπου ζουν οι Μοναχικοί, και ερωτεύεται, παρ’ όλο που κάτι τέτοιο είναι ενάντια στους κανόνες τους.

Στα Νέα έγραψα πως οι ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου μοιάζουν με το κινηματογραφικό ανάλογο του τεστ Ρόρσαχ, εννοώντας πως βασίζονται στην ερμηνεία που αποδίδουμε σ’ αυτές για να λειτουργήσουν. Θα μπορούσα να είχα γράψει πως πρόκειται ουσιαστικά για «μισές» ταινίες – και δεν αναφέρομαι τόσο στην άρνηση του Λάνθιμου να μιλήσει γι’ αυτές σε όρους σημειολογικούς, αλλά στα κενά που ο ίδιος φυτεύει στην πλοκή,  καλώντας τους θεατές να τα καλύψουν. Όπου, ακριβώς επειδή οι ταινίες αυτές μιλούν για θέματα που μας «καίνε» (η οικογένεια στον «Κυνόδοντα», η συντροφικότητα στις «Άλπεις», ο έρωτας στον «Αστακό»), τα κενά συμπληρώνονται από τραύματα και αναμνήσεις.

Έτσι, πιάνεσαι από τις σταθερές του δημιουργού: Σε κάθε ταινία μια παράξενη «αρχή» παραλλάσει κάποιους βασικούς κώδικες κοινωνικής συμπεριφοράς. Σε κάθε ταινία ένας εκ των ηρώων επαναστατεί – το αποτέλεσμα όμως αυτής της αντίδρασης δεν καταγράφεται ποτέ. Ο «Αστακός» άλλωστε, κλείνει με ένα ερώτημα – έστω και υπό μορφή τραγουδιού («Τι είν΄ αυτό που το λένε αγάπη;»). Κι εσύ, που τόσο θαύμασες την κατασκευή και υπέφερες ταυτιζόμενος όχι με ήρωες, αλλά με έννοιες, ιδέες και αγωνίες, έφτασες μέχρι το τέλος, ελπίζοντας πως ο άνθρωπος που σε οδήγησε μέχρι εκεί, υποφέρει εξίσου. Για κάποιους από εμάς, είναι αδύνατον να μιλήσουμε για την αγάπη και για το σινεμά κρατώντας την ψυχραιμία μας. Αναρωτιέστε για την επίδραση της κινηματογραφικής τέχνης στο κοινωνικό φαντασιακό; Δεν έχετε παρά να σκεφτείτε πως ακόμη και αυτό, το πρώτο μας φιλί δεν ήταν παρά η μίμηση ενός γεγονότος κινηματογραφικού. Πιστέψαμε δηλαδή από νωρίς πως ο έρωτας είναι γεγονός – όχι συμβόλαιο.

Αδύνατον να συνομιλήσεις με το σινεμά του Λάνθιμου αν δεν είσαι διατεθειμένος να πονέσεις, έστω και λίγο.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η πολιτιστική ατζέντα της ημέρας… ψυχαγωγία και ενημέρωση

Της Κατερίνας Παπαγεωργίου… Τι μπορείτε να δείτε απόψε για να περάσετε καλά, αν θελήσετε να βγείτε από το σπίτι σας! Πολλές και σημαντικές οι σημερινές εκδηλώσεις, ενώ κάποιες που έχουν ήδη ξεκινήσει, συνεχίζονται με επιτυχία, όπως η έκθεση βιβλίου στο Ωδείο Αθηνών και η παράσταση “Μεφίστο” από το Εθνικό στο[…]

Περισσότερα »

Ο Oσκαρικός “Αγγλος Ασθενής” στην Αθήνα για το… τραπέζι της Γάτας!

Από την Κατερίνα Παπαγεωργίου… Όλοι έχουμε συγκινηθεί με την βραβευμένη με εννέα Οσκαρ αμερικανο – αγγλική ταινία “Ο Αγγλος Ασθενής” πολεμικό δράμα σε σκηνοθεσία Αντονι Μιγκέλα με τους: Ρέιφ Φάινς, Γουλιεμ Νταφόε, Κριστιν Σκοτ-Τόμας, Ζιλιέτ Μπινός. Πολλοί κινηματογραφόφιλοι έσπευσαν τότε να διαβάσουν το ομώνυμο βιβλίο του Μάικλ Οντάατζε που μάλιστα[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *