Η γνώση είναι δύναμη, και είναι στο χέρι μου, στο χέρι σου, στο χέρι μας

Αγαπώ τα σκυλιά, μ’εκνευρίζουν οι γάτες, τρώω γουρούνια,κότες, αρνιά και πρόβατα, φοράω κροκόδειλους,αλεπούδες και αγελάδες.

Πριν δύο χρόνια περίπου, συνέβη ένα γεγονός που κατάφερε να αλλάξει όλη μου τη ζωή, προς το καλύτερο, και αυτό είναι που πρόκειται να σας διηγηθώ παρακάτω.

Μπροστά μου έχω ένα λαχταριστό πιάτο με σουτζουκάκια σμυρνέικα. Ο δημιουργός του πιάτου αυτού με πληροφόρησε για να μου κάνει άρρωστη πλακίτσα, οτι τα μονάκριβα σουτζουκάκια μου, φτιάχτηκαν απο σκυλί γνωστής ράτσας, καλοαναθρεμμένο, και πανω απ’όλα καθαρό και υγιές. Τον κοίταξα αηδιασμένη και έσπρωξα το πιάτο μου, με αποδοκιμασία. «Καλα, είσαι ανώμαλος;», έκραξα.Το μυαλό μου σε δευτερόλεπτα έτρεξε στην φρικιαστική σκηνή θανάτωσης του σκύλου,την συνέχεια δεν θέλησα καν να την σκεφτώ. Αμέσως μετά, ο ίδιος, μισογελώντας μου ζήτησε συγνώμη για την αναστάτωση και μου είπε: «Ελα, χαζή, ξεκόλλα γουρούνι είναι».

Τελικά τα σουτζουκάκια δεν φαγώθηκαν ποτέ. Καταρχήν εμένα δεν μπορούσε να μου φύγει απο το μυαλό το σκυλί, και δεύτερον μόλις είχα κάνει στο μυαλό μου αυτή την διαβολεμένη…σύνδεση. Γιατί για πρώτη φορά στην ζωή μου έβαλα πλάι πλάι έναν σκύλο και ένα γουρούνι. Ναι, αυτά, τα ρόζ χοντρούλικα πλάσματα που έχουν τις ίδιες ανάγκες με τον σκύλο, που τρέχουν, παίζουν, κυλιούνται όπως ο σκύλος, επικοινωνούν, κοινωνικοποιούνται, κάνουν οικογένειες και…φοβούνται, πονούν και αγωνιούν όπως κι ένας σκύλος. Το ίδιο, τα πρόβατα, τα αρνιά, το ίδιο οι αγελάδες.

Γιατί να αγαπώ τα σκυλιά, και να συμπεριφέρομαι σαν να μισω τα υπόλοιπα ζώα; Αφου στην πραγματικοτητα δεν τα μισούσα. Δεν ήθελα να πονούν, δεν ήθελα να αγωνιούν και να υποφέρουν μέσα στα σφαγεία. Κι αφού δεν τα μισώ, και δεν θέλω το κακό τους, δεν ήταν λογικό να τα τρώω. Να επιθυμώ την σφαγή τους, τον πόνο τους.

Εψαξα την διαδικασία σφαγής. Το όφειλα στον εαυτό μου: Ζώο à Αναισθητοποίηση με πιστόλι, ηλεκτροσοκ ή διοξείδιο του άνθρακαàΑνάρτηση απο τα πόδια àΑιμορράγιση-κοπή φλέβας λαιμούàΑποκεφαλισμός και εκδοράàΔιαχωρισμός κοιλιάς και οργάνωνàΣυλλογή αίματος σε δοχείαàΔιανομή.

Οχι, δεν ήταν λογικό, με τις διατροφικές μου συνήθειες να συμμετέχω εγώ σε αυτό το μακελειό. Τα συμπονώ τα ζώα, δεν θέλω το κακό τους, και είπα πως θα κάνω την συμπόνοια, πράξη.

Ο φίλος αυτός, έδωσε στα σουτζουκάκια το πραγματικό τους όνομα: Είναι γουρούνι και όχι «χοιρινό.» Τα «μπριζολάκια γάλακτος», είναι μέλη σώματος απο μωρό μοσχαράκι. Μωρό, αρα μαλακό. Αρα «γάλακτος».

Θα μου πείτε, το ίδιο είναι. Ναι, ταυτόσημες είναι οι έννοιες γλωσσολογικά, δεν διαφωνώ. Η λέξεις όμως και η χρήση τους έχουν τεράστια σημασία στον αποπροσανατολισμό της ήδη καθησυχασμένης συνείδησης μας. Και όλη αυτή η στρέβλωση ξεκινά απο το marketingτης βιομηχανίας παραγωγής της τροφής μας γενικά. Με την στρέβλωση, απενοχοποιείται αμέσως η αιχμαλωσία , η αγωνία μέχρι την σφαγή, ο πόνος μέχρι την τελική θανάτωση. Στρέβλωση σημαίνει απόκρυψη της αλήθειας. Και ευτυχώς που πλέον στην εποχή της πληροφόρησης υπάρχουν τρόποι να μάθει κανείς τεκμηριωμένα την αλήθεια απο έγκυρες και μη καθοδηγούμενες έρευνες, όχι απο την τηλεόραση και σίγουρα όχι, απο μελέτες για «καλά προιόντα» χρηματοδοτούμενες απο τις ίδιες τις εταιρίες που τα παράγουν.

Αποφάσισα απο εκείνη την ημέρα, 1η Σεπτεμβρίου 2012 να απέχω στην πράξη απο τα βασανιστήρια που υφίστανται οι συγκάτοικοι μου στον πλανήτη γή. Να απέχω απο την αργή καταστροφή της καλής μου υγείας. Επέλεξα την στροφή σε μια διατροφή, που πρώτα απο όλους ωφελεί εμένα την ίδια, τους συνανθρώπους μου στις χώρες με ανεπάρκεια τροφής, τα ζώα και το περιβάλλον μου, που χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε ζωή. Επέλεξα αυτό για το οποίο με προόρισε η φύση μου.

Συνειδητοποίησα οτι η κρεατοφαγία και η κατανάλωση κάθε ζωικού προιόντος, μου είχε δοθεί σαν θέσφατο και όχι σαν διατροφική επιλογη ενός ελεύθερου ανθρώπου. Επειδή όμως είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι και έχουμε δικαίωμα στην αλήθεια για τις ίδιες τις ζωές μας, είναι χρέος μας, να επιλέξουμε την δικαιοσύνη, κι όχι το άδικο. Την αρμονική κι ισότιμη συνύπαρξη κι όχι την εκμετάλλευση των αδυνάτων απο τους δυνατούς.

Κάποτε ο ρατσισμός των λευκών απέναντι στους μαύρους ήταν φυσιολογικός. Σήμερα η ρατσιστική βία είναι κακουργημα. Κάποτε ο σεξισμός και η κακοποίηση της γυναίκας ήταν «θέλημα θεού». Σήμερα τιμωρείται ως κακουργηματική πράξη, και συνιστά κοινωνικό στιγματισμό.

Σήμερα η κατανάλωση ζωικών προιόντων, θεωρείται , εντελώς εσφαλμένα ως απαραίτητη για καλή υγεία. Αύριο, η στυγνή δολοφονία άλλων μη ανθρώπινων πλασμάτων, «για μια μπουκιά πετσούλα» θα τιμωρείται ως κακουργηματική πράξη και θα συνιστα κοινωνικό στιγματισμό.

Ας ζήσουμε σαν άνθρωποι, όχι σαν καταναλωτές, σήμερα και όχι αύριο.

Η γνώση είναι δύναμη, και είναι στο χέρι μου, στο χέρι σου, στο χέρι μας.

 

της Μαρίνας-Αναστασίας Μπογδάνου

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Έλσα Κρος: «Ήμουν πάντα με τους αρχαίους Θεούς της Ελλάδας»

Αποστολή στο Μεξικό: Πέτρος Κασιμάτης Αυτή η γυναίκα. Σπινθηροβόλο βλέμμα. Κοντό μαλί. Δέρμα διάφανο κι ενα θαμπό δαχτυλίδι στο χέρι με ένα σύμβολο, είναι η μεγαλύτερη ποιήτρια του Μεξικού. Η Ελσα Κρος, στη χώρα των 120 εκατομμυρίων Μεξικανών, αλλά και σε όλη την Ισπανόφωνη Λατινική Αμερική που τη διαβάζει, διαδηλώνει[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *