Νταλιντά: 27 χρόνια χωρίς την “Παναγία του τραγουδιού…”

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Φύτρα

e-kanali-ena-fytras
Η συνέντευξη είναι από το βιβλίο του Παναγιώτη Φύτρα “Dalida 20 χρόνια χωρίς εκείνη” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της “Οδού Πανός”

27 Χρόνια συμπληρώθηκαν στις 3η Μαΐου από τότε που η μεγαλύτερη τραγουδίστρια της Γαλλίας, μαζί με την Εντίθ πιάφ, η Νταλιντά, έδωσε τέλος σε μια λαμπερή αλλά εξίσου μαρτυρική ζωή, αφήνοντας ένα σημείωμα που δεν άφηνε περιθώρια για παρερμηνείες: «Συγχωρήστε με δεν αντέχω άλλο. Η ζωή μου έγινε αβάσταχτη».  Ήταν μια γυναίκα, που κυνήγησε το απόλυτο σε όλες του τις εκφάνσεις. Στον έρωτα, στην φιλία, στην καριέρα της. Οι κριτικοί την αποκαλούσαν «Κάλλας του Γαλλικού τραγουδιού» και “Παναγία του τραγουδιού…” για τις ιστορικές εμφανίσεις της στο Ολυμπιά. Για την Νταλιντά, το μέτριο ήταν άγνωστη λέξη.
Και όπως όλες οι μεγάλες προσωπικότητες, εμπεριείχε τις μάζες εντός της. Και μαζί τους, όλες τις ανασφάλειες, τις νευρώσεις τις φοβίες, τις διαψεύσεις και τις ελπίδες τους. Ο χειρότερος εχθρός της και ταυτόχρονα ο πιο ισχυρός της σύμμαχος ήταν η μοίρα. Την κυνήγησε κι έπαιξε μαζί της, στήνοντάς της τα πιο «μαύρα» πιόνια, σε μια παρτίδα σκάκι, που δεν ήθελε να ορίσει απλά νικητή, αλλά πρωταθλητή.
Με αφορμή αυτή την θλιβερή επέτειο, ο Παναγιώτης Φύτρας, Λάτρης και επίσημος βιογράφος της Νταλιντά στην Ελλάδα, μίλησε με τον αδελφό της Ορλαντό, σε μια μοναδική στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης συνέντευξη.

Ο Ορλαντό, το πραγματικό του όνομα είναι Μπρούνο Τσιγκλιότι, εκτός απο αδελφός της Νταλιντά, υπήρξε και ο παραγωγός της από το 1967. Μαζί του η καριέρα της απογειώθηκε σε τεράστια ύψη και η φήμη της έφθασε μέχρι και στις Η.Π.Α, μετά το περίφημο κονσέρτο που έδωσε στο «Κάρνεγκι Χολλ».

Πολλοί και όχι άδικα τον αποκαλούν το «alter ego» της Νταλιντά, αφού ενεργούσαν, σαν ένας άνθρωπος. Σήμερα θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς με δικό του δισκογραφικό σήμα, ενώ η Γαλλική τηλεόραση του αφιερώνει συχνά εκπομπές, σε ζώνες υψηλής τηλεθέασης. Αξίζει εδώ να καταγραφθεί ότι ξεκίνησε την καριέρα του σαν τραγουδιστής, αλλά τελικά τα εγκατέλειψε όλα και αφιερώθηκε στην αγαπημένη του Νταλιντά.

– 27 χρόνια πέρασαν χωρίς την Νταλιντά και όμως οι Γάλλοι, συνεχίζουν να τη λατρεύουν. Κυρίως δε οι νεότερες γενιές. Θα ήθελα την δική σας εξήγηση…

– Πρώτα από όλα θα ήθελα να σας πω, πως οι Έλληνες αγαπούσατε πάντα την Νταλιντά και σας ευχαριστώ γι’ αυτό. Ξέρετε ο πατέρας μας είχε τρία αδέλφια που ήταν παντρεμένα με Ελληνίδες. Αυτό σημαίνει πως ήμασταν πολύ εξοικειωμένοι με την Ελληνική γλώσσα. Το Κάιρο όπου μεγαλώσαμε, ήταν μια κοσμοπολίτικη πόλη και τα Ελληνικά ακούγονταν πολύ. Συνεπώς καταλαβαίναμε πολύ καλά την γλώσσα σας και τα μιλούσαμε λίγο.
Η Νταλιντά, κατά την διάρκεια της καριέρας της τραγούδησε πολλές φορές Ελληνικά. Μην ξεχνάτε οτι ήταν μια γυναίκα με μεσογειακό ταπεραμέντο. Σχετικά με την ερώτησή σας, πρέπει να σας πώ οτι πλέον στην Γαλλία την αποκαλούν «φαινόμενο», εξαιτίας της απήχησής της σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό έχει την εξήγηση του. Η Νταλιντά, συνεχίζει να προσφέρει συναίσθημα και όνειρο στο κοινό. Δεν ήταν μόνο η καταπληκτική φωνή της. Ήταν προικισμένη με χάρη και ομορφιά. Υπήρχε με ένα ξεχωριστό τρόπο πάνω στην σκηνή. Και σήμερα υπάρχουν καλλιτέχνες με ωραία φωνή. Λείπει όμως η προσωπικότητα. Η μοναδικότητα. Ξέρετε, όταν η αδελφή μου «έφυγε», περάσαμε για ένα διάστημα, βαθύτατο πένθος.

Στην συνέχεια αποφάσισα, ότι έπρεπε η πολύτιμη δισκογραφία της Νταλιντά, να γίνει γνωστή και στις νεώτερες γενιές. Είμαι αφιερωμένος λοιπόν σε αυτό. Ετσι το 1995, ήμασταν οι πρώτοι που είχαμε την ιδέα να χρησιμοποιήσουμε την φωνή της, αλλά να αφαιρέσουμε τις πρώτες μουσικές και ενορχηστρώσεις, και στην θέση τους να προσθέσουμε σύγχρονα με σημερινό, μοντέρνο ήχο. Αυτός είναι ο λόγος που στις ντισκοτεκ οι σημερινοί νέοι, ακούν και χορεύουν Νταλιντά, με τέτοιο ενθουσιασμό! Εχουν τη φωνή της με καινούρια όργανα και ενορχηστρώσεις. Η Νταλιντά, «σπάει» το φράγμα των γενεών. Για πρώτη φορά, παιδιά και γονείς ακούν τα ίδια τραγούδια.

– Η Νταλιντά, έχει αποδείξει την αγάπη της στην Ελληνική μουσική, αφού έχει συνεργαστεί με τεράστια επιτυχία με τον Χατζιδάκη, τον Θεοδωράκη αλλά και τον Βαγγέλη.

– Η Νταλιντά ήταν μιά κοπέλα ταπεινής καταγωγής, από το Νότο. Ήθελε να γίνει σταρ. Πολλά κορίτσια έχουν ακριβώς το ίδιο όνειρο. Η επιτυχία της, ήταν ο δικός τους θρίαμβος. Το λέω αυτό για να τονίσω, ότι οι μεγάλοι αυτοί Έλληνες συνθέτες, ταίριαζαν νε το ταπεραμέντο της. Η αδελφή μου έκανε τεράστια διεθνή επιτυχία με το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά», του Χατζιδάκι, που πρωτοτραγούδησε η αγαπημένη Μελίνα. Το ηχογράφησε σε τέσσερις γλώσσες. Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και Ιταλικά. Ακολούθησε ο «Ζορμπάς» του Μίκη Θεοδωράκη, με τον οποίο ηχογράφησε άλλα τρία τραγούδια. MON FRERE LE SOLEIL, ACHAQUE FOIS J’Y CROIS ,ENTRE LES LIGNES. Τον Μίκη τον αγαπούσε ιδιαίτερα. Και εκείνος όμως. Βλεπόντουσαν συχνά κι εκτός δουλειάς.

-κ. Ορλαντό, θα έλεγα ότι η παρουσία της Νταλιντά είχε έντονα μεταφυσική διάσταση. Σχημάτιζε με τα χέρια της λέξεις ,συναισθήματα, ενώ η φωνή της γινόταν πόνος, απόγνωση, έρωτας, προδοσία, χαρά, λύπη…

– Η ερώτηση σας, είναι υπέροχη! Θα προσπαθήσω, να το εξηγήσω, αλλά ξέρετε πως τα φαινόμενα δεν εξηγούνται εύκολα. Η Νταλιντά, δεν συνέθεσε ποτέ δικό της τραγούδι. Αυτό το άφηνε στους άλλους. Από την στιγμή όμως που ερμήνευε, το έκανε με τόσο πάθος που λέμε όλοι, τα τραγούδια της Νταλιντά. Είχε πολύ δυνατή προσωπικότητα. Δείτε, υπάρχουν κατηγορίες τραγουδιστών. Δεν υπάρχει κανείς στην ιστορία του τραγουδιού που να έχει την φωνή της. Η ίδια ήταν μια κατηγορία. Η κατηγορία Νταλιντά. Εκει, νομίζω βρίσκεται και το μυστικό της διαχρονικότητας της. Στην Νταλιντά, δεν άρεσαν οι φωνητικοί ακροβατισμοί. Πίστευε στον χαρακτήρα της φωνής, αλλά απείχε από φωνητικούς ακροβατισμούς. Τραγουδούσε απλά. Με την καρδιά της. Η φωνή της ήταν ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο της ψυχής της. Προσέφερε ολη την αγάπη και το συναίσθημά της στο κοινό. Το κοινό κατάλαβε αμέσως την αλήθεια της .Η ψευτιά δεν διαρκεί για 52 ολόκληρα χρόνια. Η επικοινωνία της με τους ανθρώπους ήταν μοναδική.
Οι θεατές έβλεπαν την σταρ, αλλά πίσω από αυτό το προσωπείο, διέκριναν μια γυναίκα ευάλωτη που πολλές φορές έπεφτε θύμα της καρδιά της. Η Νταλιντά οταν τραγουδούσε για τον έρωτα, γινόταν έρωτας. Το ίδιο για την μοναξιά, την νοσταλγία, τον πόνο. Δεν ξέρω αν θυμάστε, οταν στα τέλη του 70 η Νταλιντά, εμφανίστηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, οι δημοσιογράφοι έγραψαν τότε ότι «δεν είναι ανάγκη να πάμε στο Μπρόντγουαιη αφού το είδαμε από την Νταλιντά». Ο,τι έκανε, το έκανε με κέφι και χαρά ζωής. Η Νταλιντά τραγουδούσε ως μητέρα, αδελφή και φίλη. Ύμνησε τον άνθρωπο με ένα τρόπο απλό και καθημερινό.

-Ενα μικρό κορίτσι, ολομόναχο, πήρε το αεροπλάνο από το Καιρό και κατέκτησε όχι μόνο την Γαλλία ,αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Το αντίτιμο για την Νταλιντά;

– Είναι κάτι που με έχει προβληματίσει και μένα .Η Νταλιντά, ενσάρκωσε το ονειρο της Ανατολής και της Μεσογείου. Έχουμε λοιπόν ένα κορίτσι, που το 1954, παραμονή Χριστουγέννων, φεύγει για το Παρίσι προς μεγάλη απελπισία της μητέρας μου. Ο μεγάλος μας αδελφός επίσης ανησυχούσε πολύ. Εγώ πάλι, αν και μικρότερος, ήμουν σίγουρος ότι θα τα καταφέρει. Ήμουν περήφανος για εκείνη. Την αποκαλούσα αστέρι μου, γιατί ήταν το αστέρι μου και ήμουν ενωμένος μαζί της. Πάντα την ενθάρρυνα σε αυτό. Ονειρευόμασταν ακριβώς τα ίδια πράγματα για εκείνη…Το Παρίσι, πρέπει να ξέρετε, δεν την υποδέχτηκε με ανοικτές αγκάλες, αν και είχε ήδη τον τίτλο της Μις Αίγυπτος, και δύο ταινίες στο ενεργητικό της. Της περίσσευαν όμως η δύναμη και το κουράγιο. Μου έλεγε: “Κάποια μέρα θα πετύχω. Δεν πιστεύω τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι δεν έχουν τύχη. Την τύχη την κάνουμε μόνοι μας. Απλώς όταν περνάει δίπλα μας η ευκαιρία πρέπει να την αναγνωρίζουμε.» Έτσι λοιπόν, η Νταλιντά, περίμενε την ευκαιρία.
Για ένα χρόνο χτυπούσε πόρτες που παρέμεναν κλειστές. Ώσπου, ένα βράδυ η τύχη της χαμογελά. Σε ένα διαγωνισμό νέων ταλέντων, ένα απόγευμα στο περίφημο «Ολυμπιά» του Παρισιού, την ακούνε ο διευθυντής του Μπρούνο Κοκουατρίξ, ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρίας «Μπάρκλει» Εντι, και ο περίφημος μουσικός παραγωγός Λυσιέν Μορρίς. Και οι τρεις γοητεύονται κεραυνοβόλα από αυτήν. Τα υπόλοιπα έγιναν γρήγορα. Για την διεθνή της αναγνώριση, που ήρθε και αυτή γρήγορα ,υπεύθυνος είναι ο Μορρίς, που έπεισε την Νταλιντά να ηχογραφεί επιτυχίες της, σε όλες τις γλώσσες. Ετσι ανήκε σε όλες τις χώρες. Μιλούσε τέσσερις γλώσσες, καταλάβαινε πέντε και τραγούδησε σε οκτώ.

– Η καριέρα της σας χρωστάει πολλά. Κάποια στιγμή, γίνατε και το ίδιο πρόσωπο για τους περισσότερους.

– Είπατε οτι ακριβώς ήθελα να συμπληρώσω! Η αδελφή μου έλεγε οτι ήμουν ο δίδυμός της. Οτι αναπνέαμε στον ίδιο ρυθμό. Και είναι αλήθεια. Είμαστε το ίδιο πρόσωπο! Καταλάβαινα πάντα τις επιθυμίες και τα όνειρά της. Είχαμε την ίδια ψυχολογία. Κάπως έτσι κατάλαβα, οτι εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η Νταλιντά είχε βαρεθεί, και επιθυμούσε να στραφεί σε ενα άλλο ρεπερτόριο. Ετσι τραγούδησε S.Lama, Ferre,Sardou, Trenet. Στην συνέχεια έγινε πολύ…γυναίκα φορώντας τουαλέττες με στρας και παγιέτες. Ξέρετε, ήταν η πρώτη που έκανε ντίσκο στην Γαλλία και λάνσαρε το μεγάλο σώου, με τις γρήγορες εναλλαγές των κουστουμιών, των σκηνικών, τους χορευτές. Μην ξεχάσω να αναφέρω οτι ήταν ηπρώτη που διαφώνησε ανοιχτά με τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες και η πρώτη που έσπασε το συμβόλαιό της το 1970 με την Μπάρκλει.Τότε, οι δημοσιογράφοι την ονόμασαν «Η ωραία ανεξάρτητη της δισκογραφίας».Μέχρι τότε είχε εναν ατέλειωτο αριθμό από 45άρια και πολλές επιτυχίες. Ελλειπε ομως το διαφορετικό. Αυτό την είχε κουράσει. Πράγμα που κατάλαβα. Ηθελε να εξελίξει την τέχνη της. Μαζί κάνουμε το “Gigi l’amoroso”, “Parole parole”με τον Αλέν Ντελόν, το «ιl venait d’avoir dix-huit ans”και τόσα άλλα.

– Η Γιολάντα και η Ντάλιντά. Ο άνθρωπος και η καλλιτέχνιδα. Ηταν ταυτόσημες υπάρξεις κ. Ορλαντό; Μπόρεσαν να συνυπάρξουν;

– Υπάρχει ενα καταπληκτικό τραγούδι γι’αυτό που με ρωτάτε που εχει πεί η Νταλιντά. Το “ENSEMBLE”.H ίδια συνήθιζε να λέει «Πέτυχα στην ζωή μου, μα την ζωή μου δεν την πέτυχα».

– Η τελική σκηνή στην ζωή της Νταλιντά, φανερώνει μια διάθεση για ουσιαστική ελευθερία ψυχής.

– Καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε. Εθεσα στον εαυτό μου το ίδιο ερώτημα πολλές φορές. Γιατί θέλησε να φύγει με δική της επιλογή; Βεβαίως το σέβομαι απόλυτα. Ξέρετε τα τελευταία χρόνια, συνέβη κάτι σαν ηΓιολάντανα ήρθε έντονα στο προσκήνιο. Δηλαδή συνειδητοποίησε οτι ολη αυτή η επιτυχία είχε σαν τίμημα να μπεί στην άκρη η γυναίκα. Τον τελευταίο καιρό υπήρχε μια μάχη. Μια διάσταση αυτών των δύο. Η Νταλιντά, που δεν είχε παιδιά, συνειδητοποιεί οτι το μόνο της δημιούργημα είναι ο εαυτός της. Καταλάβαινε λοιπόν, πως η Γιολάντα απειλούσε το μόνο της όμορφο δημιούργημα. Την Νταλιντά. Αποφασίζει να αποσυρθεί η γυναίκα, και αφήνει την Νταλιντά στην αιωνιότητα. Ετσι η Γιολάντα απελευθερώνεται, γίνεται ένα με το σύμπαν, βρίσκει ειρήνη στην ψυχή της, και αφήνει σε μας μια εικόνα όμορφη, αγέραστη. Το έλεγε πάντα: «Οταν θα φύγω θα είναι με τον δικό μου τρόπο. Κανείς δεν θα ρίξει την αυλαία για μένα. Εγώ ξέρω πότε πρέπει να φύγω.» Η Γιολάντα θυσιάστηκε, για να μείνει η Νταλιντά, στην συλλογική μνήμη των ανθώπων.

– Στο τραγούδι “Les homes de ma vie”, τραγουδά πως «δεν είμαι γυναίκα κανενός». Ηταν φαινομενική αυτή η ανεξαρτησία ή ουσιαστική, γιατί ξέρω οτι η Νταλιντά ονειρευόταν με πάθος.

– Δεν μετάνοιωσε για τίποτα η αδελφή μου. Μετάνιωσε μόνο γι’αυτά που δεν έκανε. Κάθε φορά που ερωτευόταν ήταν σαν να γινόταν για πρώτη φορά. Απεχθανόταν τα μέτρια. Πιθανόν λόγω καταγωγής. Για την Νταλιντά, όλα ήταν μεγάλα. Δεν υπήρχαν μικρές χαρές και λύπες. Ολοι οι έρωτές της ήταν τεράστιοι. Ηταν ερωτευμένη με τον έρωτα. Εδινε μεγάλη σημασία, στην εσωτερική ομορφιά των ανθρώπων και στα συναισθήματα. Κάθε φορά που κάτι δεν ήταν το ιδανικό της απλά δεν συνέχιζε. Ισως επειδή, έχασε τον πατέρα της σε ηλικία 12 χρόνων, μέσα από τους άντρες έψαχνε το παρτικό αρχέτυπο. Γι’αυτό και τους έχασε ολους. Γιατί κανείς δεν ήταν ο πατέρας της. Ο πραγματικός της γάμος ήταν με το κοινό, και το μοναδικό της απόκτημα η μελαγχολία της. Ηταν ερωτευμένη με το κοινό.

– Τι είναι αυτό που θυμάστε περισσότερο από την αδελφή σας, και τι θέλετε εσείς να κρατήσουμε εμείς από εκείνη;

– Αυτό που ρωτάτε είναι σύνθετο. Δυστυχώς, οταν είχαμε στιμές μεγάλης ευτυχίας και χαράς δεν ξέραμε να τις ζήσουμε απόλυτα. Γιατί ήμασταν αφιερωμένοι σε αυτόν τον αγώνα της επιτυχίας. Ηταν σαν ενα τραίνο που ξεκίνησε και δε σταμάτησε ποτέ. Κάναμε πολλάπράγματα αλλά ολα πέρασαν γρήγορα. Ζούσαμε σχεδιάζοντας το μέλλον,χωρις να γευόμαστε το παρόν. Επρεπε αυτό το τραίνο να είχε κάνει περισσότερες στάσεις. Κυρίως για εκείνη…Την αγαπώ πάρα πολύ. Η ομορφιά και η γαλήνη που προσέφερε και σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Θα μείνει στην μνήμη όλων οτρόπος που κινούσε τα χέρια, τα μαλλια, το σώμα της.
Ηταν χορός και πέταγμα μαζι. Είμαι περήφανος που είμαι αδελφός αυτής της υπέροχης γυναίκας. Ηταν ένας ακέραιος άνθρωπος, που κρατούσε πάντα τις υποσχέσεις της. Ακόμα και στον τρόπο που επέλεξε να φύγει. Την σέβομαι απόλυτα. Και γι’αυτό οτι κάνουμε για εκείνη εχει τέτοια επιτυχία. Επειδή η λέξη θάνατος για εμάς δεν υπάρχει.. Πιστεύουμε οτι η Νταλιντά είναι σε μια μεγάλη περιοδεία και θα γυρίσει. Είναι ξέρετε η γυναίκα της ζωής μου. Ακόμα και αν δεν ηταν αδελφή μου, εγώ θα την λάτρευα. Της λέω λοιπόν ενα μεγάλο ευχαριστώ, για την χαρά που έδωσε και συνεχίζει να μου δίνει. Κλείνοντας θα ήθελα να σας ζητήσω να συνεχίσετε όλοι να αγαπάτε την Νταλιντα, με το ίδιο πάθος.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Δ. Αμαρουσίου: Συναυλία με την Ανεξάρτητη Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης»

Συνεπής στο ραντεβού του με το κοινό, το Φεστιβάλ του Δήμου Αμαρουσίου έρχεται και το φετινό καλοκαίρι να προσφέρει «ανάσες» πολιτισμού και ψυχαγωγίας. Στο σύγχρονο και γνώριμο πολιτιστικό χώρο Αίθριο Θέατρο (Λ. Κηφισίας 219), το Φεστιβάλ του Δήμου Αμαρουσίου υπόσχεται να προσφέρει ένα πλούσιο και πολύ ποιοτικό πρόγραμμα που θα[…]

Περισσότερα »

Γκολάρα του Μανιάτη στη νίκη της Εθνικής μας

Η Εθνική ομάδα στο δεύτερο φιλικό παιχνίδι με την Αυστραλία αυτή τη φορά στη Μελβούρνη, κατάφερε να πάρει τη νίκη με 2-1 σ’ενα ματς που σημαδεύτηκε από την γκολάρα του Γιάννη Μανιάτη με σουτ από τα 70 μέτρα.  Στο πρώτο ημίχρονο η γαλανόλευκη ήταν σαρωτική, είχε τον απόλυτο έλεγχο του[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *