Να τα λέμε και αυτά… Μπούρδα Καραβάγγο το φελέκι σου!

1. Ένας -αείμνηστος πλέον- μεγάλος μουσικοσυνθέτης μας, είχε πεί κάποτε:” Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΦΟΒΟΤΑΝ ΜΗ ΓΙΝΩ ΠΟΥΣΤΗΣ Ή ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ…. ΕΓΩ, ΠΑΝΤΩΣ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ!”.

2. Πριν πολλά χρόνια, η αφεντιά μου είχε πολλά κουσούρια σαν νέος, σαν έφηβος (τουλάχιστον έτσι μου λέγανε οι άλλοι γύρω μου, τρομοκρατημένοι, λες κι έφταιγα για την Αλωση της Πόλης! Τόσον εκρηκτικός νέος!). Σήμερα, έχω περισσότερα. Κουσούρια.
Θυμάμαι, να μην μπορώ την αδικία, φώναζα δυνατά, παθιασμένα. Ήθελα ισορροπία δικαιοσύνη αυτονόητη, Ελευθερία… Αρβανιτάκη, ανθρωπιά, περνούσα τις γριές με το ζόρι απέναντι ήθελαν δεν ήθελαν (έχω φάει ΤΙΣ τσαντιές!), κατανόηση, αλληλεγγύη (ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΕΔΩΣΑ ΟΣΟΥΣ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΟΓΩ ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΥ ΜΟΥ ΕΠΙΑΝΑΝ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΚΙ Ο,ΤΙ ΑΛΛΟ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΑΝ!), τον κόσμο χορτάτο, ήρεμο, σίγουρο, ασφαλή και επι γής Ειρήνη-Κονιτοπούλου -Λεγάκη ! (ήθελα ο μαλάκας να φτιάξω τον κόσμο, ΝΑ, φάσκελο στα μούτρα μου! ). Κι αφού δεν μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο -ΤΙ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ ΘΕΕ ΜΟΥ!- μπορούσα να τα κάνω λαμπόγυαλο στον μικρό, δικό μου κόσμο.

α) Ο πατέρας μου είχε πεί τότε στη μάνα μου:” ΑΥΤΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΕΤΣΙ, ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ!”.

β) Η μητέρα πάλι, παρά την λατρεία που μου είχε, ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ,να την συνοδέψω, ΜΑ ΟΥΔΕΠΟΤΕ, στα σχολεία κάθε φορά που αυτά γίνονταν εκλογικά κέντρα και μείς ψηφοφόροι ελεύθεροι και δημοκράτες! (φοβόταν η καημένη ότι θα της έδινα κάποιο άλλο ψηφοδέλτιο από ΑΥΤΟ που είχε στην τσέπη της ΗΔΗ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ! Και ΠΩΣ να αρνιόταν την προσφορά μου η καρδιά της μάνας); Συνήθως ήταν σημειωμένο το όνομα του ΣΩΤΗΡΗ ΚΟΥΒΕΛΑ, Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, τ΄ορκίζομαι! (ΠΩΣ κάνανε 130.000 γριές για τις φέτες – φέτες του Βαρουφάκη; Ε,ένα και το αυτό!). Τώρα,θές η φάτσα του σαν παλιού χωροφύλακα, θές η άσπρη τούφα στο μαλλί -ΜΑ ΙΔΙΟΣ Η ΑΝΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΕΑ!- θές ο πολιτικός του λόγος… τι να πώ… αβυσσος η ψυχή της Ελληνίδας και δή Σαλονικιάς γριάς… καλέ, σου λέει η ιστορία, πηγαίνανε οι γριές σε συγκεντρώσεις του και δεν προλαβαίνανε να τις μαζεύουνε τα ασθενοφόρα από τη συγκίνηση, τάβλα! (οι γριές, όχι τ΄ ασθενοφόρα!).

ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΣΕ ΠΩ. Η ΜΑΜΑ ΗΝΤΟΥΝΕ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΑ! Να κινηματογραφούσες τους καυγάδες της με τις Εφορευτικές Επιτροπές που θέλανε να της δώσουνε ΟΛΑ τα ψηφοδέλτια όλων των κομμάτων κι αυτή αρνιότανε και ζήταγε -ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ- ” ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΤΕΤΟΙΟ” (την δάδα της Νέας Δημοκρατίας εννοούσε”) και με τέτοιο κινηματογραφικό υλικό είχες σίγουρο το ΟΣΚΑΡ Α΄ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ! Απίθανη ερμηνεία, ακόμα τη θυμούνται!

Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΗΝΤΟΥΝΕ ΠΡΩΤΑ Ε.Ρ.Ε, ΜΕΤΑ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ, ΜΕΤΑ ΠΑΣΟΚ, ΜΕΤΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ… λίγο πρίν ”φύγει”, πικραμένος από την αδικία των δύο μεγάλων κομμάτων στην περιουσία του (Παναγιώτης Μποκοβός, Υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Ράλλη και Μένιος Κουτσόγιωργας, ο κουμανταδόρος του ΠΑΣΟΚ, σκατά στην ψυχή του), μου είπε: ”ΣΟΥ ΑΦΗΝΩ ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑ, ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΟΥΤΕ ΠΑΣΟΚ”, (Σχόλιο: το δε ΚΚΕ, μήτε να το χέσει!).

Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η: Στην περίοδο του Εμφυλίου, τον είχαν πιάσει τον πατέρα οι ”αντάρτες ” και θέλανε να τον τουφεκίσουνε. Κάποιος θείος της μάνας μου ήταν καπετάνιος στο αντάρτικο. Επενέβη και τον γλύτωσε από το ντουφέκι γιατί τότε ο πατέρας μου είχε τρία (3) μικρά παιδιά Σ Χ Ο Λ Ι Ο: Μετά την ” απελευθερωσή του ” ο πατέρας και η μάνα μου έχασαν από ασθένεια, μέσα σε μία ημέρα, ΚΑΙ τα τρία τους παιδιά….
Κ Ι Α Λ Λ Η Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η : Σπάνια χρησιμοποιώ το αληθινό επίθετο του πατέρα μου γιατί μέχρι και λίγο μετά την Μεταπολίτευση, το επώνυμο αυτό ήταν στενά συνδεδεμένο με τον ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ και όλη εκείνη την φρίκη!

(Μικρό παιδάκι, θυμάμαι, εκείνα τα χρόνια, ήμασταν σαν οικογένεια ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ πολύ προσεκτικοί. Τρία χρόνια η τότε Διοίκηση της Ελληνικής Αστυνομίας, δεν έδινε την άδεια στον αστυνομικό γαμπρό μου να παντρευτεί την μεγάλη μου αδερφή και αν εκείνη δεν έμενε έγκυος, ΑΚΟΜΑ θα περίμενε τον γάμο της!….γύρω στο 1972, 10 χρονών παιδάκι τότε, έβαλα στο πίκ-άπ ένα δισκάκι του Μίκη Θεοδωράκη (ΚΑΥΜΟΣ )…ΚΑΙ ΔΥΝΆΜΩΣΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΉΧΟ…αν δεν το ΄χε κανει το δισκάκι θρύψαλλα η μαμά, θάχα σήμερα στα χέρια μου ένα σπάνιο συλλεκτικό δισκάκι!… ΠΩΣ ΔΕΝ έχτισε τα παράθυρα ή εμένα, ακόμα απορώ!

γ) Στο Γυμνάσιο – Λύκειο, πάντα, έγραφα – λέγανε οι δασκαλοί μου – υπέροχες Εκθέσεις και κάθε βδομάδα με βάζανε υποχρεωτικά και τις διάβαζα στην τάξη. Αριστούχος ο Αντρίκος, φοιτήσας μάλιστα και στο Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο για ιδιοφυίες μιλάμε! Κάθε βδομάδα, λοιπόν, στην έκθεση 20 με τόνο! (ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΥ,ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΕΥΣΗ !).
Είχα έναν καθηγητή φιλόλογο, στο νέο σχολείο που πήγα μετά το Πειραματικό, τον Βασίλη Ταλαμάγκα, μικροκαμωμένος, γυαλάκια, ένα μόνο κοστούμι, γκρί ανοιχτό και το φόραγε συνέχεια. ΚΑΙ το καλοκαίρι! Μας έβαλε σαν θέμα έκθεσης το ” ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΝΩ ΟΙ ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ”.
Εγραψα. Αν και ποτέ μου δεν αποδείκνυα κανένα θέμα…απλώς, εμπνεόμουν από αυτά και έγραφα την άποψή μου… κι έγραψα… παίρνοντας το μέρος των ”δ ε ι λ ώ ν”… μού ‘βαλε 20 άριστα με τόνο (Ατλαντικού λέμε !) και με ένα κόκκινο στυλό μού ΄χε σημειώσει πόσο αξιόλογη ήταν η προσέγγιση μου και κατέληγε με κεφαλαία γράμματα : ”ΜΗΠΩΣ Η ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Κ Α Θ Ο Δ Η Γ Ο Υ Μ Ε Ν Η ; ”.
Μόλις τελείωσα την ανάγνωση της έκθεσης στην τάξη -ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΜΟΥ ΟΜΩΣ-διαβάζοντας και τα σχόλια του καθηγητή μου, πήγα στα μικρά παραθυράκια της τάξης -ΙΓ ΓΥΜΝΑΣΙΟ-ΛΥΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ στην Νέα Ευκαρπία , προκάτ κατασκευή, μικρά παράθυρα- άνοιξα ένα, έπιασα στο χέρι μου το τετράδιο των εκθέσεων, μπλέ πλαστικό σκληρό εξώφυλλο, το έσκισα σε μικρά κομμάτια μπροστά του και το πέταξα στην αυλή! Οι συμμαθητές μου θα το θυμούνται ακόμα! Ο ίδιος, δεν είπε τίποτα. Ούτε και γώ. Και τον διέγραψα από τότε δια παντός. Πάντα φρόντιζα από την σκληρό δίσκο του μυαλού μου να διαγράφω κάθε ΜΙΚΡΟ και ΑΣΗΜΑΝΤΟ για να μην πιάνει χώρο.

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες… άρχισα να ψηφίζω… πρώτη φορά! Οργασμός συναισθημάτων, φανατισμός επιλογής, προσμονή, αποτέλεσμα…Π Ι Κ Ρ Α Α Α !
Σκέψεις, κουβέντες, αναλύσεις και ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ σε οιουδήποτε υποψήφιου την προεκλογική συγκέντρωση…ψέματα, μόνο μιά φορά στου Λεωνίδα Κύρκου, κάτω από τα μπαλκόνια του ΗΛΕΚΤΡΑ-ΠΑΛΛΑΣ στην πλατεία Αριστοτέλους, μεγάλη παρέα, για χαβαλέ, μήπως βγάλει και παίξει την φυσαρμόνικα! Και την έβγαλε και την έπαιξε…την φυσαρμόνικα !
Μία φορά, στην πρώτη τους υποψηφιότητα, ψήφισα Κωστάκη Καραμανλή και Παπαγεωργόπουλο… γιατί ήσαν νέοι, πρωτάρηδες, ΑΦΘΑΡΤΟΙ…τότε!

κι ύστερα ήρθαν κι άλλες μέλισσες…γαλάζιες, πράσινες, κόκκινες, εμπριμέ…και ξανά-μανά…κι εγώ, έμαθα να ξεχωρίζω τις ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ….κι ήσαν οι περισσότερες, γαμώτι μου! Κράτησα στάση, θέση παρατήρησης…περίμενα τον λόγο που θα με ξεσήκωνε…τον άνθρωπο που θα με ενέπνεε όπως τα θέματα της έκθεσης στο σχολείο….θα κατέβαινα και γώ στο δρόμο παρότι ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΣΑΛΟΝΙΟΥ,ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ,….μού ΄βγαινε βλέπεις μέσα μου ο Γιάννης Βόγλης….ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΦΟΡΑ ΠΗΓΑ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ-ΓΙΑ ΜΕΝΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ. Τον Φλεβάρη του 1992.στην πλατεία Αριστοτέλους, μαζί με έναν απίστευτο αριθμό ανθρώπων που διαδήλωναν για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας… η συγκίνηση απο το συνοθύλευμα τόσων ανθρώπων, ο ενθουσιασμός, τα δάκρυά τους, η ανομοιογενειά τους, το δέσιμό τους, το πανηγύρι μέσα και έξω τους, οι μουσικές π’ ακούγονταν, ήταν μέσα μου απίστευτη κι αληθινή.

κι ήρθε ο Ράλλης, ο Αντρέας, ο Μητσοτάκης, ο Σημίτης (κοντός άνθρωπος, κακός άνθρωπος! ),ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, ο Αντώνης, ο Αλέξης (πουλάκι μου εσύ, γούτου-γούτου !)… στο απανάμεσα, μέχρι και ένας Πικραμένος, ένας Παπαδήμος, μιά Βασιλική Θάνου (έκτακτο χτένισμα, σοβαρός άνθρωπος)… και πάλι ο Αλέξης… προέκυψε κι ένας Κούλης (απ το Κυριάκος ), ο Κουτσούμπας (Α Ρε Παπαρήγα αξεπέραστη ), η Φώφη (ωραίο μαλλί, του κομμωτηρίου )… ο Σταύρος, ο Πάνος, η Χρυσή Αυγή… και ” ΠΑΡΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΠΑΛΙΑΤΖΗ,ΑΠΟ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕ ΖΕΙ,ΑΦΟΥ ΔΕ ΖΟΥΜΕ ΠΙΑ ΜΑΖΙ, ΠΑΡ’ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΠΑΛΙΑΤΖΗ..”

Φ Ω Ν Η Π Α Λ Ι Α Τ Ζ Η: ……….” αλιέχτε… κι ιστορία αγοράζουμε… και μυθολογία…και υπόγεια καθαρίζουμε, έλα ο παλιατζής… και σπίτια κλείνουμε και σπίτια παίρνουμε από 500 ευρώπουλα και μόνο χρέος… και συντάξεις κόβουμε και μισθούς εξαφανίζουμε… κι ολόκληρες γενιές καταδικάζουμε…κι ανέργους φτιάχνουμε με απόλυτη επιτυχία… ο παλιατζής… και το μέλλον σας κόβουμε και υγείες χαλάμε και φόρους βάζουμε κι ανάπτυξη θα ‘ρθει κι όλα τα σφάζουμε κι όλα τα μαχαιρώνουμε, όλα αλλάζουμε… πρώτη φορά αριστερά καλέ κυρία… προτιμήστε μας, εμπρός – πίσω, ολοταχώς πίσω, ο παλιατζήηηηηςςςςς!.. ΑΠΟ ΤΟΤΕ,ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΟΡΑ,ΔΕΝ ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΑ, ΚΑΝΕΝΑΝ,ΠΟΤΕ…

ΣΚΗΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ” Η ΔΕ ΓΥΝΗ ΝΑ ΦΟΒΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ”…. Κωνσταντίνου – Κοντού, λίγο πριν το τέλος, στο παλιό ερειπωμένο τους σπίτι….το αγαπούσαν αυτοί το σπιτάκι τους… ας ήταν παλιό…ας ήταν χάρβαλο… ΚΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΣΟΒΑΔΕΣ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ….το συνεργείο γκρεμίζει, φωνάζουν, το αφεντικό παρεμβαίνει, φωνάζει κι αυτός…” ΜΠΟΥΡΔΑ ΚΑΡΑΒΑΓΓΟ,ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΣΟΥ ”…φεύγουν. Ξεσκονίζονται και φεύγουν…

Φαντάζομαι οτι αυτοί, κάπου αλλού, θα στέγασαν την ερημιά τους… κάπου αλλού – θέλω να πιστεύω – έχτισαν ένα ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ,ΓΕΡΟ ΣΠΙΤΙ… φαντάζομαι… πές κι εσύ Σίσσυ, πές κι εσύ Σίσσυ (Σεφερλής): ”ΜΠΟΥΡΔΑ ΚΑΡΑΒΑΓΓΟ,ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΣΟΥ ” !.

του ΑΝΤΡΕΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά… “Στην Τήλο αδελφές μου στην Τήλο”

 Ότι θα ‘ ρχότανε στιγμή που θα το ζούσα κι αυτό, ΟΥΤΕ στούς εφιάλτες μου! Και να πείς οτι βλέπω και λίγους, να σε πω καλώς! Μέχρι Ελλη Στάη νυφούλα με έχω δει και αντί να λέει ο παπάς τα δέοντα του γάμου, να του λέω εγώ τις ειδήσεις των[…]

Περισσότερα »

Δεν πρόκειται περί υμνολογίου το ανάγνωσμα σχετικά με τη… Βέφα

Α, όχι! Δεν πρόκειται περι υμνολογίου το ανάγνωσμα σχετικά με την Βέφα. Α,όχι! Να την ανταγωνιστώ θέλω, να της εξαφανίσω την λάμψη, αυτήν την άνεση που μπορεί να σου φοράει το μπριγιάν και ν΄ανακατεύει το λάχανο ιδίοις χερσί ( τα μορφωμένα είναι αυτά) και να παθαίνει το λάχανο εφτά απανωτούς[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *