Nick Cave… Kριτική σε μια συναυλία που δεν πήγα!

Του Δημήτρη Αντωνόπουλου

Έλεγα εδώ και μήνες, σε φίλους, συναδέλφους, ακροατές, πως αυτό θα είναι το live της χρονιάς. Και ήταν.

Συναυλία ζωής, συναυλία από τις λίγες. Δεν πήγα, από επιλογή, για λόγους προσωπικούς. Αν και ήξερα ακριβώς το ”φιλμ” που θα παίξει στην οθόνη των ψυχών που θα βρεθούν στο κοινό. Η επιλογή μου αυτή βέβαια, δεν ενδιαφέρει κανέναν. Για άλλο λόγο γράφω αυτές τις γραμμές.

Ο Nick Cave, παίζει τα ρέστα του. Στα 60 του γίνεται ένας Frank Sinatra από το μέλλον. Κάτι που σε αναγκάζει να ταξιδέψεις δυνατά μαζί του το σημερινό του ταξίδι. Η ουσία μια συναυλίας, μια τέτοιας παράστασης, μιας τελετής τέτοιας, είναι να αφυπνίσει τον προσωπικό σου ”δαίμονα” και να κάνεις τελικά, την μόνη αληθινή υπέρβαση που υπάρχει στο σύμπαν. Να πάρεις την έμπνευση και να δημιουργήσεις έναν δικό σου ”τόπο” κάπου.

Τα υπόλοιπα είναι χωρίς αξία. Καμία καθαρτήρια εμπειρία, κανένα συναισθηματικό κρεσέντο της στιγμής, της βραδιάς, δεν σημαίνει τίποτα. Μυθοπλασίες, δήθεν σπουδαίες αναμνήσεις, τέτοια ανούσια και άγευστα δηλαδή, από μια μνήμη, που πάντα ξεγελά, όπως θα έλεγε κι ο τεράστιος Μάνος Χατζιδάκις. Κάπως έτσι καταλήγουν αυτά. Χαιρετώ λοιπόν τον άρχοντα Cave, γιατί χθες (σ.σ.16/11) φύτεψε τον σπόρο στον αέρα. Αυτόν της έμπνευσης και της ελευθερίας.

Και χαιρετώ και εκείνους που θα κάνουν κάτι στην πορεία της ζωής τους, με την ορμή της προσωπικής τους γέννας, της προσωπικής έμπνευσης πιο απλά, με αφορμή την συγκεκριμένη σπουδαία εμφάνιση του Cave στην Αθήνα. Αυτοί, θα έπρεπε να ήταν εκεί. Και ήταν.

Δεν θα μπορούσαν να λείπουν άλλωστε. Για εκείνους βρέθηκε ο Cave στην σκηνή. Και γιατί το χρειάζεται και ο ίδιος αυτό, όσο ποτέ. Αυτό το βαθύ μοίρασμα. Το ψυχή με ψυχή. Είναι ο βουβός ήχος μέσα του τέτοιος, ο πόνος από την σχετικά πρόσφατη προσωπική του απώλεια, που γυρεύει να μεταμορφωθεί σε γιορτή τώρα. Σε ένα μεγαλειώδες κάλεσμα ζωής.

Από τον ψίθυρο στην κραυγή και πάλι πίσω. Και πάλι από την αρχή.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τα δέκα άλμπουμ που ξεχώρισαν το 2017…

Του Δημήτρη Αντωνόπουλου… Τα δέκα άλμπουμ που ξεχωρίζω για αυτή την χρονιά ως ιδιαίτερα αξιόλογα, είναι τα παρακάτω: 10. Linda Perchacs – I ‘m A Harmony (Για την ευαισθησία, την αληθινή ωριμότητα, την έμπνευση επίσης). 9.  Priests – Nothing Feels Natural (Κεραυνός απο τις ΗΠΑ, πεντακάθαρο Rock & Roll). 8.  Robert Plant – Carry[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *