Η υπομονή η επιμονή και ο κοροναϊός («ως πότε;»)

Του Νίκου Μπουρσινού

Το τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου και του Αλέκου Σακελλάριου, από το 1965, πασίγνωστο και πολυχρησιμοποιημένο σε πλείστες όσες περιπτώσεις. Ξανά στην φλεγόμενη επικαιρότητα, αφού από παντού το μήνυμα είναι ίδιο κι απαράλλαχτο: «Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός».

Ως πότε, ρωτούν, με το δίκιο τους, οι περισσότεροι. Σε ποιους το ρωτάνε; Πρωτίστως στους εαυτούς τους, φαντάζομαι. Η αγωνιώδης φράση «ως πότε;», όμως, ακούγεται με έναν εκκωφαντικά σιωπηλό τρόπο από εκατοντάδες εκατομμύρια στόματα κρυμμένα μέσα στις μάσκες. Ποτέ, άλλοτε οι μάσκες δεν έβγαζαν μια τόσο ισχυρή-παγκόσμια κραυγή, άγχους, αγωνίας, απελπισίας.

Δεν είναι μόνο η καραντίνα, οι ψυχολογικές της επιπτώσεις, το οικονομικό αδιέξοδο , που αρχίζει να φαίνεται καθαρά, τα τεράστια ερωτηματικά για το τι θα επακολουθήσει, όταν «το κακό θα έχει περάσει». Είναι ένας εκρηκτικός συνδυασμός όλων των ανωτέρω που ακούγεται, πλέον, καθαρά στα αυτιά κυβερνήσεων και παραγόντων της παγκόσμιας οικονομίας.

«Τοπίο στην ομίχλη», για να θυμηθούμε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, φαντάζει όχι μόνο η Ευρώπη, αλλά και σύμπασα η Υφήλιος. Ο περιλάλητος και πολύκλαυστος ιός, λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός αναδεικνύοντας με τον πιο δραματικό τρόπο, τις υπάρχουσες ανισότητες , τα υφιστάμενα μεγάλα προβλήματα, που δεν είναι δα και λίγα.

Όλο και πιο πολλοί, αναζητούν και μιλούν για τη «μεγάλη εικόνα», με τις εκτιμήσεις να διαφέρουν, ανάλογα με την πολιτικοϊδεολογική σκοπιά, από την οποίαν την βλέπει ο καθένας. Είναι η επιβίωση και «μετά βλέπουμε», είναι η επιβίωση με αλληλεγγύη και προφύλαξη της κοινωνικής συνοχής, είναι η οικονομική λαίλαπα, που θα επακολουθήσει, είναι η προσπάθεια αλλαγής του παγκόσμιου μοντέλου- όχι αποκλειστικά στην οικονομία, αλλά και στον τρόπο διακυβέρνησης-, είναι όλα μαζί και ταυτοχρόνως, αφού όλα συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους; Διαλέγετε και παίρνετε. Εδώ, τουλάχιστον, υπάρχει επιλογή…

«Τώρα, βρισκόμαστε σε πόλεμο», αντιτείνουν αρκετοί. Είναι αλήθεια, πως την άποψη του βιολογικού πολέμου την είχα υιοθετήσει κι εγώ και την είχα εκφράσει στην εκπομπή μου, στο «ΚΑΝΑΛΙ-ΕΝΑ» («Λαϊκή Αγορά», Δευτέρα με Παρασκευή, 9-10πμ, που όμως, λόγω των συνθηκών, έχει ανασταλεί προσωρινά). Έχουμε, εν τούτοις, πόλεμο;

Τι είναι ο πόλεμος; Μία ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Κρατών όπου υπάρχει ο απέναντι φυσικός εχθρός. Εδώ, έχουμε έναν άλλον αντίπαλο, κοινό, που τα όπλα για την αντιμετώπισή του είναι επιστημονικά, αλλά και κοινωνικά(αλληλεγγύη, φροντίδα κλπ). Στον πόλεμο νικητής είναι όποιος εξολοθρεύσει τον άλλον, εδώ όποιος επιβιώσει. Επειδή, έχουμε συνηθίσει να χρησιμοποιούμε τη λέξη πόλεμος, συχνότατα, μεταφορικά, είναι ,νομίζω, λογικό να μας μπερδεύουν οι αναλογίες και οι αντιστοιχίες.

Σ΄αυτόν, έστω, τον πόλεμο, όλοι θα πρέπει να βγούμε νικητές/τριες. Το δεύτερο μέρος της παγκόσμιας…υπερπαραγωγής, είναι που θα μας ξαναφέρει, φοβάμαι, στα γνωστά ,παλιά χαρακώματα. Περί αυτού, δεν χωράει αμφιβολία, εκτός αν κάποιος είναι αθεράπευτα αισιόδοξος ή ασυγχώρητα αφελής. Η Ιστορία της Ανθρωπότητας έχει δώσει αμείλικτη απάντηση σ΄αυτό το ερώτημα.

Για να περιοριστούμε στην Γηραιά Ήπειρο- το κοινό μας σπίτι, όπως το αποκαλούν πολλοί- φαίνεται πανηγυρικά πως δεν χωράμε όλοι. Φαίνεται πως υπάρχει ένας…φυσικός ιδιοκτήτης, που μας νοικιάζει πανάκριβα τα επί μέρους δωμάτια και τιμωρεί αυστηρά, όσους καθυστερούν να πληρώσουν το νοίκι, αδιαφορώντας για τα προβλήματα των νοικάρηδων.

Η Γερμανία, για άλλη μια φορά βάζει μπροστά το δόγμα «Deutschland uber alles», κι από κείθε παν οι άλλοι! Ενώ, η κ. Μέρκελ περνάει από το Κοινοβούλιό της ένα τεράστιο κονδύλι, ύψους 1 τρισ. ευρώ, για έκτακτη ενίσχυση της δικής της οικονομίας, αρνείται πεισματικά να δώσει την συγκατάθεση για το ίδιο ποσόν, το οποίο θα μοιραστεί σε 27 χώρες. Ουάου; Και βεβαίως ουάου, αλλά όσο κι αν… ουάου, δεν ιδρώνει το αυτί της Ευρωηγέτειρας. ESM και ξερό ψωμί, είναι η μόνιμη επωδός στις εκκλήσεις και τα αιτήματα των κρατών-μελών.

Ο Τζουζέπε Κόντε και ο Σάντσεθ, δηλαδή οι πρωθυπουργοί δύο εκ των μεγαλυτέρων οικονομιών της Ευρώπης, στην Σύνοδο Κορυφής, πριν λίγες μέρες, προσπάθησαν, οι ηγέτες εννέα κρατών, ανάμεσά τους και της δικής μας, έστειλαν, όπως είναι γνωστό, κοινή επιστολή για την έκδοση ευρωομολόγου, αλλά το αποκρουστικό «Nein!», καλά κρατεί. Ευρωομόλογο- ΟΧΙ, Κορονομνημόνιο- ΝΑΙ, είναι η μέχρι σήμερα γραμμή.

Γι αυτή την Γερμανική Ασθένεια, ποιό είναι άραγε το φάρμακο, σε εποχές που εύκολες λύσεις δεν προσφέρονται και όποιες ακούγονται εμπεριέχουν μεγάλο κόστος, όχι μόνο οικονομικό; Από πολλές πλευρές ακούγεται ότι η πολύπαθη Ευρώπη πάει για φούντο, ότι κινδυνεύει, πλέον, το ευρώ, όλα αυτά είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, γνωστά.

Ποιοι, και με ποιόν τρόπο, θα ιχνηλατήσουν το μέλλον- για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη, που «φοριέται» πολύ για τον κοροναϊό, τώρα που έχουμε ιατρικοποίηση της πολιτικής και πολιτικοποίηση της υγείας μας- ώστε να φανεί μια ελπίδα φωτός;

Η κάθε χώρα μόνη της, είναι μια από τις, παλαιότερες προτάσεις. Εύκολο να το πεις , πολύ δύσκολο να το φέρεις εις πέρας, ειδικά σε περίοδο που οι οικονομίες θα βγουν καθημαγμένες από την κρίση, που ακολούθησε την προηγούμενη του2008.

Μήπως, εν τέλει το πρόβλημα δεν είναι τόσο η Γερμανία , αλλά όλα τα υπόλοιπα κράτη, που δεν αντιδρούν δυναμικά και συντονισμένα απέναντι στον υπερφίαλο Έναν;

Όσο η λογική του παραλόγου κερδίζει έδαφος, τόσο θα απομακρύνονται οι λύσεις, τόσο τα αδιέξοδα και η απελπισία των λαών θα διογκώνεται. Κι αν ξεσπάσει , να δω εγώ ποια Μέρκελ και ποια Λαγκάρντ θα την συγκρατήσουν…

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η κυβέρνηση δεν αντέχει τα κανάλια… και όχι η αγορά

Του Χάρη Παυλίδη… Ανεξάρτητα ποιοι πήραν τις τηλεοπτικές άδειες, η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός έχει κάθε λόγο να επαίρεται γιατί επί των ημερών του- συνώνυμο του αφηγήματος “πρώτη φορά Αριστερά- οι “διαπλεκόμενοι” καναλάρχες πλήρωσαν πανάκριβα τη… κράτησή τους στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης. Επιπλέον ο κ. Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *