«Nα δίνεις ζωή στα χρόνια σου και όχι χρόνια στη ζωή σου»… Κώστας Βουτσάς!

Του Νίκου Μπουρσινού

Ο τίτλος, είναι μια φράση, που είχε πει ο ίδιος ο Κώστας Βουτσάς και την θυμήθηκε ο υπουργός υγείας, Βασίλης Κικίλιας στο αποχαιρετιστήριο tweet του.

Έκανε ένα φσστ-μπόϊνγκ και πέταξε προς τα πάνω, να βρει την Κική Δημουλά. Αναρωτιέμαι, τι θα είχαν να πουν μεταξύ τους, αν συναντιόντουσαν.

Αλλά και πάλι, που ΄ξέρεις τι κουβεντιάζουν οι ψυχές όταν ανταμώνονται στα ουράνια λιβάδια…

Η νεοελληνική κοινωνία, παρά τα δύο Νόμπελ, δεν τα πηγαίνει και σπουδαία, ούτε με τους ποιητές, ούτε με την ποίηση. Αντιθέτως, έδειχνε από πάντα μεγάλο ενδιαφέρον και αγάπη για τους ηθοποιούς. Εντάξει, αυτό συμβαίνει απανταχού της γης, αφού, εκτός των άλλων οι ηθοποιοί «αναφέρονται» στο εξωστρεφές του χαρακτήρα μας, ενώ οι ποιητές στα μέσα μας εδάφη.

Δεν θέλω να κάνω συσχετισμούς, που μπορεί να είναι έως και ανάρμοστοι, αλλά θυμάμαι τον στίχο της Δημουλά « Οι άνθρωποι λυγίζουν σιγά σιγά». Αυτή την αίσθηση είχα όταν έβλεπα τον Βουτσά στις, όχι λίγες, τηλεοπτικές του, κυρίως, συνεντεύξεις. Σαν ένα ρέκβιεμ, που ακουγόταν από μακριά, αλλά όλο και πλησίαζε απειλητικά.

Μου έδινε την αίσθηση πως προσπαθούσε να κρατηθεί ανάμεσά μας μ’ έναν σχεδόν παρακλητικό τρόπο, όπως ικετεύει ένα παιδί να του κάνουμε ένα μεγάλο χατίρι.

Μου έλειψε, όπως σε όλους τους κωμικούς ηθοποιούς, ένας μεγάλος δραματικός ρόλος, αναγνωρίζοντας, φυσικά, πως δεν είναι διόλου εύκολο για κάποιον αναγνωρισμένο και δικαιωμένο σ’ ένα είδος να υπερβεί τη σιγουριά του, τις νόρμες του, μα και το πώς τον έχει συνηθίσει το κοινό και η βιομηχανία του θεάματος. Όταν έπαιξε σε κάποιες ταινίες του λεγόμενου νέου ελληνικού κινηματογράφου, έδειξε πως ίσως και να μπορούσε να τα καταφέρει. Θυμάμαι, ας πούμε, την εξαιρετική ολιγόλεπτη εμφάνιση του Διονύση Παπαγιαννόπουλου, στο «Ταξίδι στα Κύθηρα», του μεγάλου Θόδωρου Αγγελόπουλου, σε μια δραματική σκηνή, που έσπαγε κόκκαλα. Τελοσπάντων, δεν είναι αυτό το τόσο σημαντικό.

Σημαντικό είναι, πως έφυγε χορτασμένος και αυτό εύχομαι να σκεφτόταν, καθώς τα χρόνια πέρναγαν πάνω του και μέσα του.

 Δεν ξέρω αν τον έχω κατατάξει στο προσωπικό μου πάνθεον των μεγάλων ηθοποιών, άλλωστε αυτό δεν αφορά τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς, τα ΜΜΕ, μας έχουν συνηθίσει στους υπερβολικούς χαρακτηρισμούς, τους διθυράμβους για όλους, έτσι που να χάνεται η προσωπική αξία του καθενός, μέσα σ’ αυτήν την γενικευμένη εξίσωση υστεροφημίας, χάνεται το μέτρο, με αποτέλεσμα να χάνει και η προσωπική αποτίμηση…

 Θα μείνω με τις εικόνες του ανέμελου τέντι –πλέϊ μπόϋ, που μου θυμίζουν εποχές χαμένες, το νεαρόν της ηλικίας που κυλά και χάνεται, ενώ η πραγματική νεότητα, μπορεί να είναι εδώ και να μας ακολουθεί σαν δεύτερη σκιά μας.

Αιωνίως νεανίας, λοιπόν, και θαρρώ πως πολύ θα του άρεσε αυτό.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακρόπολη: Νέος κύκλος εργασιών στα μνημεία

Kαταβιβάστηκε σήμερα με επιτυχία ο κεντρικός ορθοστάτης του τυμπάνου του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα, παρουσία της γενικής γραμματέως του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, Μαρίας Ανδρεαδάκη – Βλαζάκη, του προέδρου της Επιτροπής Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως (ΕΣΜΑ), Ακαδημαϊκού Μανόλη Κορρέ, και της προϊσταμένης της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (ΥΣΜΑ), Βασιλικής Ελευθερίου. Το[…]

Περισσότερα »

Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών η Μαρία Χορς

Του Παναγιώτη Φύτρα… Η σπουδαία χορογράφος των Τελετών Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, η Μαρία Χορς, έφυγε σήμερα από την ζωή σε ηλικία 94 ετών. Η Χορς, γεννήθηκε στον Πειραιά, το 1921 και φοίτησε στην σχολή της Κούλας Πράτσικα. Παράλληλα σπούδασε Φιλιλογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η Μαρία Χορς ήταν εκείνη που[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *