Να τα λέμε (και) αυτά… “Βίπερ Νόρα…!!!”

-ΡΩΤΗΣΕ ΜΕ ΑΝ Σ΄ΑΓΑΠΩ…

– Οχι!

– ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΡΩΤΑΣ ΑΝ Σ΄ΑΓΑΠΩ;ΔΕΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ;

– Όχι. Αν μ΄ αγαπούσες, θά ‘ταν το ρήμα ασυναίρετο. Θα μού ‘λεγες ”σ’ αγαπάω” και οχι ” σ΄ αγαπώ”. Όπως πονάω, διψάω, πεινάω… και μετά… αυτό το ναί σου στην ερώτησή μου … μπορεί και να μην το ‘λεγες σωστά… εγώ, αυτό είναι που δεν θέλω ν΄ ακούσω γι αυτό και δεν ρωτάω αν μ΄ αγαπάς… το με λάθος τρόπο, ειπωμένο σου ”ναι”!

-ΑΡΑ ΛΟΙΠΟΝ,ΔΕΝ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ …

-Όχι. Είδες πόσο αληθινό ακούγεται το όχι μου;

-ΜΑ, ΕΓΩ Σ΄ΑΓΑΠΩ …

-Ναι, μ΄ αγαπάς, ας πούμε ”συνηρημένα”. Και ‘γω αυτό δεν το θέλω. Θέλω ασυναίρετα. Με ένα άλφα τεράστιο, ανασφαλές, απροστάτευτο, άδικο, ατίθασο, απύθμενο, απόλυτο, αφύσικο, σαν αναπνοή ασθματικού που κάνει προσπάθεια να αναπνεύσει, σαν λειτουργία φυσική. Πώς μπορείς να μου το λές και στην κατάληξη της λέξης σου να κλείνεις το στόμα; Να φτάνει να ακούγεται μέχρι το πι; Γιατί για όλες τις λέξεις το τελευταίο γράμμα ακούγεται σαν πιο πιστευτό …γι αυτό μου αρέσουν τα ασυναίρετα, τα ασυνάρτητα, τα ασαφή, τα απεριόριστα, τα απύθμενα, τα αχαλιναγώγητα, τα ανομολόγητα, τα άφαντα, τα ανεξουσίαστα, τα απαράδεκτα, τα αποκλειστικά, τα ανεύρετα, τα ανείπωτα, τα απομονωμένα, τα αγαπημένα μου ασυναίρετα ….

-ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ,ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΣ,ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ …..

-Το ξέρω. Γι’ αυτό και τα ονειρεύομαι …

-ΚΑΠΟΤΕ,ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ,ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙΣ,ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ….

-Θα με πίστευες αν σού ‘λεγα ότι ξέρω κι έχω διαλέξει να μην γνωρίζω;

-ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;

-Άκου λοιπόν. Όταν κοιτιέμαι στον καθρέφτη μου, βλέπω αυτό που είμαι. Όταν με βλέπουν οι άλλοι, είμαι αυτό που βλέπουν. Αυτό που είμαι κι αυτό που βλέπουν, δεν συναντιούνται ποτέ. Εγώ, συμπεριφέρομαι σαν αυτό που βλέπουν ότι είμαι. Δοκίμασα να κλείσω ραντεβού σ’ αυτά τα δύο και είναι συνεχώς απασχολημένα, σε ένα συνεχές μήτιγκ και  …αφήστε το μήνυμα σας και θα επικοινωνήσουμε.

-ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ;

-Καθόλου. Μικρό και ασήμαντο. Αλλά είναι εγώ. Μόνο αυτό που θέλω, που μπορώ, που αντέχω. Ένα πρόσωπο δηλαδή. Η μάνα μου έβλεπε το παιδί που ήθελε να έχει. Οι φίλοι μου, τον ιδανικό φίλο που ήξερε ν’ ακούει για να του κοκορεύονται. Οι δάσκαλοί μου, τον ιδανικό μαθητή που οι ερωτήσεις του δεν πρόδιδαν ποτέ τις ελλείψεις τους. Οι αγάπες μου, τον έρωτα που δεν ζήταγε ποτέ κάτι περισσότερο από το λίγο τους.

Τα αφεντικά μου, το εργαλείο που προωθούσε τη δουλειά τους αλλά δεν μείωνε το πάχος της τσέπης τους. Τα άγνωστα πλάσματα μιας νύχτας, αυτόν που τα άφηνε να είναι ο εαυτός τους εκείνη τη νύχτα …δεν είμαι τίποτα άλλο. Αυτό είμαι…ένας παλιομοδίτης, που δεν ξέρει να ανοίγει υπολογιστή, που δεν οδηγάει, δεν μπορεί να αλλάξει μιά λάμπα, που δεν κάνει υποβρύχιο ψάρεμα, που δεν πήγε ποτέ του στην Μύκονο, που δεν έχει πάει ποτέ σε γήπεδο, που δεν έχει κλείσει ποτέ η φωνή του σε προεκλογικές συγκεντρώσεις, που πιστεύει ότι το μαύρο δεν είναι πένθιμο χρώμα, που δεν είχε ποτέ θορυβώδεις παρέες, που δεν πήγε ποτέ ομαδικά σε μπουρδέλο, που ποτέ του δεν πήρε ναρκωτικά και που όλες κι όλες τρείς φορές μέθυσε στη ζωή του για χατίρι ισάριθμων απελπισμένων ερώτων.

Είμαι αυτός που πίνει καφέ στη μία το πρωί, αυτός που άνοιξε το λεξικό και νόμισε ότι η ζωή είναι ο τρόπος να δικαιώνονται οι λέξεις και που ποτέ του δεν κατάλαβε ότι οι λέξεις είναι η ζωή που είναι αλλά οι άνθρωποι τις εξηγούν ζητώντας τους να είναι μόνο ό,τι συμφέρει τους ανθρώπους…

ΠΕΡΑΣΕΣ ΚΑΛΑ ΟΜΩΣ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ,ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑΠΟΝΟ …

– Οχι. Δεν έχω. Έχεις παράπονο από κάποιον που ξέρει. Οχι από κάποιον που δεν φταίει, που οι λέξεις κι η ζωή του τον πάνε σηκωτό σε δύο αλλιώτικα σημεία. Και που πρέπει ένα από τα δύο να νικήσει…

-ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΠΟΛΥ;

– Όλα στην υπερβολή. Διάβασα, άκουσα, ένοιωσα, φοβήθηκα,αγάπησα,αγαπήθηκα(;),έφαγα,ήπια,έκλαψα,πρόδωσα,προδώθηκα,πρόσωπα πολλά, τηλέφωνα πολλά, ταινίες πολλές, σκέψεις πολλές… (ΣΟΥΧΕΙ ΤΥΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΡΩΤΑ,ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΟΝΟΜΑ ΝΑ ΦΩΝΑΞΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΟΥ; )…

-ΠΟΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΘΕΩΡΕΙΣ ΣΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ; ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΑΣ ΠΟΥΜΕ;

– Ένα βίπερ – Νόρα. Της Ανν Μάθερ… από τα πρώτα…εκείνη λέει είναι μιά δασκάλα, σαν την Μαρία την άσχημη…τόσο άσχημη…εκείνος είναι πλούσιος, καλλονός, αδίστακτος επιχειρηματίας, με ουλή από παλιό ατύχημα κι ένα μάτι παγωμένο…έχει ένα ορφανό ανηψάκι και θέλει μια δασκάλα να το προσέχει…και τη βρίσκει στο πρόσωπό της…αυτή τη λένε ΑΓΚΝΕΣ ( Αγνή, εντελώς όμως!)…η σκηνή στον πύργο..της Σκωτίας κι όχι της Ηλείας…ο αέρας που λυσσομανάει…εκείνος μεθυσμένος μετά τη δεξίωση…τη μεθάει…την παίρνει με το ζόρι…έκτοτε δεν θέλει να την ξαναδεί..εκείνη φεύγει.

Στον καιρό που περνάει, εκείνος τρελαίνεται από έρωτα και θέλει να την ξαναδεί, να την αγκαλιάσει, να την…την ψάχνει παντού, τα ην βρίσκει..κι όταν διαβαίνει το κατώφλι της βλέπει έναν μπέμπη να τον κοιτάει και να του κάνει αγκού – αγκού! Φτυστός ο μπαμπάς! Την αγκαλιάζει με τον μπέμπη στην αγκαλιά, σταματάει η βροχή κι αυτοί αγκαλιασμένοι σαν κάρτ-ποστάλ, να πέφτει πάνω τους ο ήλιος και να φωτίζει γλυκά την ευτυχία που πλημμύριζε τη ζωή τους …Μα ξέρεις τι κλάμα κάνεις από την ευτυχία των άλλων;

ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Να τα λέμε κι αυτά – “Απο γριά να το βρεις… Παναγιά μου!”

Των διακοπών τα φουσάτα πέρασαν… Σιγά μην περάσαν! Ζούν και βασιλεύουν και τους πάντες κατακλέβουν. Εσύ εμένα άκουε τι σε λέω. Οσο υπάρχουν ΓΡΙΕΣ – ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – ΚΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΑΝΘΙΣΗ, άμα εσύ περάσεις καλά ,να κάτσω να με χέσεις! Επεξηγησεις: Στον τομέα Μετανάστης – λαθρομετανάστης –[…]

Περισσότερα »

Δρακόλιμνη Τύμφης: Εκεί που ακόμη κατοικούν δράκοι

Tου Νίκου Μπαρδούνια… Στον ορεινό όγκο της Τύμφης, μεταξύ του ποταμού Αώου και του παραπόταμού του Βοϊδομάτη, στην προστατευόμενη περιοχή της Βόρειας Πίνδου, ΒΔ της ψηλότερης κορυφής Γκαμήλα με υψόμετρο 2.497 μ. βρίσκεται η μοναδική για την ομορφιά της λίμνη, που φέρει την ονομασία: Δρακολίμνη της Τύμφης. Έχει ελλειψοειδές σχήμα,[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *