Ο φόβος -η ελπίδα- ο ιός και η Δημοκρατία

Του Νίκου Μπουρσινού

«Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και στο θάνατο»- Γιάννης Ρίτσος: «Η σονάτα του σεληνόφωτος».

Να θυμίσουμε, άραγε, ότι άλλο η μοναχικότητα κι άλλο η μοναξιά; Κι αυτό μην το συνδέσετε με τους παραπάνω στίχους του ποιητή. Αυτές τις μέρες ζούμε τον θρίαμβο της μοναξιάς, την αυτοκρατορία του φόβου. Αναφέρομαι στα πλατύτερα στρώματα του κόσμου, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που υπερασπίζονται την άποψη ότι η παρούσα κατάσταση θα ξεσκαρτάρει ό,τι δεν αξίζει να κρατήσει κάποιος μέσα του, ως κάτι πολύτιμο για τη ζωή του.

Ωστόσο, όσο και αν στην εποχή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, η μοναξιά είναι μεγαλύτερη παρά ποτέ, αφού ο Άνθρωπος έχει υποχωρήσει πανηγυρικά σε δεύτερη μοίρα, ο εγκλεισμός επιτείνει στο ακρότατο όριό του τον φόβο, που αποκτά γιγαντιαία μεταφυσικές διαστάσεις και, μοιραία, οδηγεί στον θρυμματισμό της κοινωνίας. Αυτό που ονομάζεται απο-κοινωνικοποίηση. Θα ανατείλει, μήπως, ένας νέος ΕΓΩϊσμός; Μένει να το δούμε και να το απευχόμαστε.

Η κρίση, δεν είναι μόνο υγειονομικής τάξεως, δεν είναι μόνο οικονομική, είναι ταυτοχρόνως και ψυχολογική, μα και κοινωνιολογική. Αυτός ο συνδυασμός σπάει κόκκαλα!

Όσο κι αν σταματάει το μυαλό απ΄όλο αυτό μαζί, εν τούτοις έχει αρχίσει να διατυπώνεται δειλά ένας- στοιχειώδης, έστω- προβληματισμός για την επόμενη μέρα.

Ο ιός και το μέλλον έχουν ένα κοινό σημείο: Δεν τα βλέπουμε. Και το αόρατο φοβίζει, γιατί δεν μπορείς να το ελέγξεις. Όμως, αργά ή γρήγορα, το εφευρετικό ανθρώπινο είδος βρίσκει τρόπους ελέγχου. Βέβαια αυτός ο έλεγχος, συχνότατα, δεν είναι προς όφελος των πολλών- αυτή είναι, άλλωστε μία από τις παραμέτρους της κοινωνικής διαπάλης.

Ο ιός είναι διαταξικός. Μπορεί να χτυπάει αδιακρίτως πλούσιους και φτωχούς, αλλά τουλάχιστον σε επίπεδο οικονομικό είναι ταξικότατος, διότι δεν έχει τις ίδιες συνέπειες για όλους. Αυτός είναι ένας προβληματισμός, που ήδη έχει αρχίσει να αναπτύσσεται παγκοσμίως από τα πρώτα εικοσιτετράωρα που ξέσπασε η νέα αυτή πλανητική καταιγίδα.

Στον χορό των συζητήσεων μπαίνουν θέματα, όπως η επανεξέταση του ρόλου της παγκοσμιοποίησης, της βάρβαρης-ληστρικής κακοποίησης του περιβάλλοντος, της «ψηφιακής δημοκρατίας» και των συνακόλουθων ψηφιακών δικαιωμάτων, της ψηφιακής εργασίας και το κατά πόσον αυτή θα είναι μια νέα ευκαιρία ή μια παγίδα που θα οδηγήσει σε ένα επισφαλές εργασιακό πεδίο. Δεν θα μπορούσε να λείπει ασφαλώς η ανησυχία για την Δημοκρατία.

Έχετε, αλήθεια, παρατηρήσει ότι στις κάθε είδους κρίσεις, η πρώτη που την «πληρώνει» είναι η , δημοκρατία και τα δημοκρατικά δικαιώματα, όπως και αν εννοεί ο καθένας αυτές τις πολύπαθες έννοιες;

Ας πούμε, στην περίπτωση των Δίδυμων Πύργων, το 2011, στις ΗΠΑ, τέθηκε με επίταση το ερώτημα-δίλημμα: «Ασφάλεια ή Ελευθερία;». Σκεφτήκαμε, μήπως, ότι η πραγματικά ουσιαστική απάντηση σ΄αυτό, θα ήταν πως είναι ουσιωδέστατη υποχρέωση της δημοκρατίας να εξασφαλίσει Ελευθερία ΜΕ Ασφάλεια και όχι να μπούμε στον ύποπτο κυκεώνα του διαζευκτικού «ή», ή το ένα ή το άλλο, δηλαδή; Έχει δοθεί, κατά τη γνώμη σας, ουσιαστική απάντηση;

Φυσικά, το θέμα του εγκλεισμού και μάλιστα του εθελούσιου εγκλεισμού, θέτει επιπλέον προβληματισμούς και δεν ευθέως ανάλογο με το παράδειγμα, που δώσαμε παραπάνω, αλλά δεν παύει το ερώτημα να ισχύει: Η απώλεια μέρους, έστω, των δημοκρατικών δικαιωμάτων, μπορεί να αποκτήσει μονιμότερο χαρακτήρα; «Μα τι λες, αυτά είναι έκτακτα μέτρα», θα πουν κάποιοι. «Γιατί, υπήρχαν ουσιαστικά δικαιώματα και πριν;», θα ρωτήσουν κάποιοι άλλοι. Το σίγουρο είναι ότι οι έρημες πόλεις, οι έρημες χώρες, δεν θα έπρεπε, επ΄ουδενί, να οδηγήσουν και σε ερημοποίηση της δημοκρατίας.

Εκτός από την ίδια μας την επιβίωση, το δώρο της Ζωής, τι είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε και να υπερασπίσουμε στον παρόντα χρόνο, ώστε να μπορέσουμε να συνδιαμορφώσουμε το αύριο μη επιτρέποντας να το κάνουν αυτό κάποιοι άλλοι για εμάς και, στην χειρότερη περίπτωση, εις βάρος μας, όπως έχει συμβεί τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν Εδώ έχει νόημα να συζητήσουμε τις έννοιες της ατομικής, της συλλογικής, αλλά και της κρατικής ευθύνης, η οποία ποτέ δεν είναι ουδέτερος διαιτητής.

Δυστυχώς, η πραγματική ζωή δεν είναι Χόλιγουντ, όπου η λύση, όσο δύσκολη και αν είναι, δίνεται στον συμβατικό χρόνο του διώρου. Όμως, εκτός από το συχνό πλύσιμο των χεριών, ας ξεπλύνουμε λίγο και την σκέψη μας, ας μην χάσουμε το δικαίωμα να σκεφτόμαστε, διότι είναι το καλύτερο αντίδοτο για τον φόβο που μας παγώνει.

Ξέρω ότι πολλοί σκέφτονται «πώς θα βγει και σήμερα», και δεν εννοούν μόνο οικονομικά. Και έχουν δίκιο, όπως δίκιο, όμως, έχουν και οι άλλοι που σκέφτονται ποιο θα είναι το μέλλον, ανησυχώντας και για το σήμερα βεβαίως. Οι προκάτ απαντήσεις γκρεμίζονται σαν τα τουβλάκια του Λέγκο. Αυτή η Οδύσσεια, ανάμεσα σε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες συνεχίζεται και ξανα-μαθαίνουμε τραβώντας κουπί, προσπαθώντας να μη χάσουμε από τα μάτια μας την Ιθάκη, που δεν φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα. Ας μην ξεμακρύνει κι ο ορίζοντας του Αύριο, για να υπάρχει ελπίδα σε όλα τα επίπεδα.

Στην απομόνωση ο καθένας έρχεται αντιμέτωπος με αυτό που φοβάται περισσότερο, ίσως: τον εαυτό του. Με αυτόν τον φόβο, μονάχος του, φευ, θα αναμετρηθεί ο καθένας. Ας μην ξεχάσουμε, όμως, πως μόνο μέσω των άλλων βλέπουμε- ουσιαστικά, εννοώ- τον εαυτό μας.

Και μόνο γι΄αυτό, αξίζει να συζητήσουμε για το Αύριο, αξίζει να συζητήσουμε ΜΕ το Αύριο!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τζάνειο: Ψυχολογική υποστήριξη στους υποψηφίους των Πανελληνίων

Το Γ.Ν. «ΤΖΑΝΕΙΟ» Περαιά, σε ανακοίνωση του αναφέρει, πως ως μονάδα παροχής υπηρεσιών υγείας, βρίσκεται αρωγός στις ανάγκες των πολιτών και της κοινωνίας και διαθέτει κατά την περίοδο των Πανελληνίων Εξετάσεων το αξιόλογο και κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό του Νοσοκομείου προκειμένου να συμβάλλει στην καλύτερη διεξαγωγή και ολοκλήρωση της προσπάθειας τόσο[…]

Περισσότερα »

Προσφυγικό: Περισσότερα από 150 παιδιά έχασαν τη ζωή τους στη Μεσόγειο

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της UNICEF, περισσότερα από 150 παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι στιγμής φέτος περνώντας την Κεντρική Μεσόγειο από τη Βόρεια Αφρική προς την Ιταλία. Ωστόσο, ο πραγματικός αριθμός των παιδιών θυμάτων είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι υψηλότερος δεδομένου ότι πολλά παιδιά σε κίνηση είναι ασυνόδευτα, οπότε[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *