Home

ΡΟΗ  ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Release Athens 8 Ιουνίου 2022: Εντυπώσεις και άλλες ροκ ιστορίες

0 σχόλια ΜΟΥΣΙΚΗ

του Δημήτρη Αντωνόπουλου

Ήταν μια διαφορετική βραδιά η συγκεκριμένη. Το μόνο σίγουρο.

Ατελείωτη γκρίνια, μαζί με αληθινή έκσταση και ανείπωτη χαρά.

Δύο σε ένα.

Για κάποιους (τους καταλαβαίνω) ένα απίθανο φιάσκο, για άλλους όμως, μια ατόφια Rock & Roll συναυλιακή ιστορία με το απαραίτητο δράμα της βέβαια.

Οι δικοί μας Youth Valley και Strawberry Pills τα πήγαν περίφημα, ζεσταίνοντας το κοινό, σε μία νύχτα που χιλιάδες κόσμου ήταν εκεί για τους Bauhaus στην ουσία, σε ένα συναυλιακό ραντεβού ζωής.

Τα υπόλοιπα, ήταν απλά το απαραίτητο ζέσταμα, μέχρι να βγουν οι μυστηριώδεις τύποι που ξεκίνησαν κάποτε από το Northampton γράφοντας μοναδική ιστορία.

Οι Deus είχαν για σύμμαχο την καλή διάθεση του κοινού, μα και το δεμένο, πολύ καλό σετ που άπλωσαν στη σκηνή με φοβερό επαγγελματισμό. Ναι, έπαιξαν (καταπληκτικά) και το Nothing really ends που τόσο αγαπήθηκε στη χώρα μας.

Οι σκοτεινοί The Jesus and Mary Chain που ακολούθησαν, είναι μία άλλη ιστορία. Με υλικό που τσακίζει κόκκαλα και τον Jim Reed ορεξάτο, ήταν το σίγουρο χαρτί του φεστιβάλ όπως αποδείχθηκε.

April Skies, Darklands, Cracking Up (στο τελευταίο μάλιστα ο Jim, ακούμπησε τα σωθικά του στη σκηνή σε μια κορυφαία ερμηνεία) ήταν σίγουρα στις πολύ δυνατές στιγμές της εμφάνισής των JAMC.

Γκρίνιαζαν από την αρχή στους τεχνικούς (όχι άδικα) για τον ήχο, σε αρκετά σημεία, με τα πρώτα σημάδια πως εδώ κάτι δεν λειτουργεί σωστά, να σχηματίζονται.

“Όλοι όμως περίμεναν τους Bauhaus…

Λίγο μετά τις έντεκα, οι θρύλοι του Βρετανικού post punk ανέβηκαν στην σκηνή με τον αέρα μιας πολύ μεγάλης μπάντας, γιατί πολύ απλά είναι.

Το εκπληκτικό Rose Garden Funeral Of Sores με το οποίο ξεκίνησαν, σκόρπισε χαμόγελα και ελπίδες για μια συνταρακτική εμφάνιση.

Double Dare, In The Flatfield (ήμουν μπροστά – μπροστά και δεξιά, πέντε μέτρα από τη σκηνή σχεδόν) στο οποίο είδα ανθρώπους να δακρύζουν ουρλιάζοντας μαζί με τον Murphy »I do get bored, Ι get bored, in the flatfield», A God in an Alcove, ήταν τα επόμενα τραγούδια από το set list.

Κι εδώ αρχίζει το τέλειο χάος.

Ο Peter Murphy ενημερώνει τον Daniel Ash, πως δεν μπορεί να τραγουδήσει το The Spy In The Cab, γιατί το μικρόφωνό του έχει σοβαρό πρόβλημα, με την αναμενόμενη σειρά των τραγουδιών να πηγαίνει περίπατο.

Κάπως, όπως μπορούσαν, παίδεψαν (ότι κατάφεραν) το In Fear Of Fear, σε μια σχεδόν ηρωική κίνηση απελπισίας, με τα προβλήματα στον ήχο, στο μικρόφωνο του Peter Murphy να παραμένουν, με τα Stygmata Martyr, She’s in Parties, Bela Lugosi Is Dead (απίστευτο ότι κατάφεραν να το ολοκληρώσουν) να ακολουθούν.

Και…τέλος!

Με ένα κουτσουρεμένο set list, κάπου μετά από 35 – 40 λεπτά από την ώρα που ανέβηκαν στη σκηνή, ο Murphy, με τους τελευταίους στίχους του Bela ακόμα στο στόμα, λέει καληνύχτα (μετά από δεκάδες φορές που ενημέρωσε τους τεχνικούς, πως είναι αδύνατον να τραγουδήσει έτσι) και η πλατεία παγώνει.

Είναι αξιοσημείωτο, πως παρά τα ασταμάτητα προβλήματα στον ήχο, που έκαναν την εμφάνιση των Bauhaus να σέρνεται ανάμεσα σε φάρσα και κακόγουστο αστείο, το κοινό δεν σταμάτησε λεπτό να τους στηρίζει και να τους δείχνει την αγάπη του.

Είπαμε, λατρεμένο συγκρότημα.

Δεν περίμενα να βγουν για encore, όμως βγήκαν, με το Telegram Sam και αμέσως μετά, τι άλλο, Ziggy Stardust.

Με τον Ziggy να ανασταίνει νεκρούς, σε μια από τις καλύτερες αλλά και τις πιο σημαντικές συναυλιακές στιγμές που έχω ζήσει, μετά από εκατοντάδες συναυλίες.

Αληθινό Rock & Roll, μεγαλείο μέσα από την απόλυτη καταστροφή, η αλλιώς, BAUHAUS για πάντα, ως την κόλαση κι ακόμα παραπέρα.

Μετά από ένα λεπτό, με τον Peter Murphy να παλεύει ότι μπορεί, ώστε να καταφέρει να το τραγουδήσει, λέει καληνύχτα, πετάει το μικρόφωνο και λέει σε κάποιον από τους τεχνικούς (δεν γνωρίζω βέβαια αν ήταν ο δικός τους τεχνικός ήχου, η γενικότερα ποιός ήταν ο συγκεκριμένος) »είναι δικό σου λάθος αυτό».

Ακριβώς εκεί, αμέσως μετά, βρίσκεται όλη η αξία της εμφάνισης των Bauhaus το συγκεκριμένο βράδυ, μαζί με το κύτταρό τους, την ψυχή τους την ίδια, με τα όσα μαγικά κι απίθανα ακολούθησαν εννοώ.

Ο Murphy, είναι βέβαια η φωνή της μπάντας, μια τεράστια φωνή, όμως ο Daniel Ash είναι η καρδιά της, το από μέσα της, το τελευταίο οχυρό.

Κι αυτό φάνηκε.

Έχει ήδη αναφέρει στο κοινό, πως είναι ένα καταπληκτικό κοινό το αποψινό και το πιστεύει, δεν το λέει τυπικά. Αποφασίζει λοιπόν να τραγουδήσει ο ίδιος το υπόλοιπο Ziggy Stardust, αρνούμενος την ήττα σε μια απίστευτα χαμένη υπόθεση, κερδίζοντας έτσι όχι της εντυπώσεις, ούτε ένα συμπαθητικό τέλος, άλλα τις καρδιές του κόσμου.

Σώζοντας έτσι τελικά όχι μια συναυλία, μα την ουσία και το περιεχόμενο του ίδιου του Rock & Roll.

Με το οριστικό τέλος της εμφάνισης των Bauhaus, κάτι ανάμεσα σε θρίαμβο (τη μυθική στιγμή του Ziggy) και απόλυτη καταστροφή, η γκρίνια στο κοινό ήταν ατέλειωτη, με το ανάθεμα να πέφτει στους υπεύθυνους του φεστιβάλ, μα και στο επιτελείο της μπάντας, που είχε την τελική ευθύνη για τον ήχο.

Την ώρα που γράφω, δεν υπάρχει ακόμα κάποια επίσημη ανακοίνωση από την πλευρά του φεστιβάλ.

Θεωρώ πως θα υπάρξει.

Όπως και να έχει όμως, όταν τα πράγματα ξεφεύγουν, όταν πηγαίνουν όλα ανάποδα δηλαδή, το μάθημα ζωής του Daniel Ash, η άρνηση του να συμβιβαστεί και η επιθυμία του για κάποια δευτερόλεπτα έστω, αληθινής γιορτής, είναι κέρδος σπάνιο και ακριβό.

Κέρδος για εκείνους που γνωρίζουν, χωρίς να στέκονται στην απλοϊκή ερμηνεία των πραγμάτων έτσι εύκολα, άλλα στο βάθος, στην αληθινή τους υπόσταση και αξία.

Σε εκείνο που βάζει φωτιά και κάνει τα πράγματα να αξίζουν πιο απλά.

Τα φωτεινά χαμόγελα που σκόρπισε ο Daniel Ash με τον Ziggy, η εφηβική του διάθεση και ορμή μέσα σε μια μαγική στιγμή, μαζί με όλη τη σκηνική του εικόνα επίσης, έχουν μεγαλύτερη ουσία και αυθεντική δύναμη από δεκάδες συναυλίες που τα πάντα πήγαν καλά, ώστε να πάμε ήσυχοι σπίτι για ύπνο αγοράζοντας απλά ένα προϊόν κι αυτό ήταν, καληνύχτα.

Οι Bauhaus, δεν υπήρξαν ποτέ προϊόν. Με την εμφάνισή τους στο Release, αυτό έγινε ξεκάθαρο και σε εκείνους που δεν το γνώριζαν.

Δεν ξέρω αν θα υπάρξει επόμενη φορά, αν θα βρεθούν ξανά στα μέρη μας δηλαδή, αυτό που ξέρω, είναι ότι παραμένουν το πιο γοητευτικό αίνιγμα του Rock & Roll με διαφορά.

Όπως επίσης ξέρω, ότι κάποιες σπάνιες φορές, ένα και μόνο τραγούδι, όταν τα πάντα κυλήσουν στραβά κι ανάποδα, είναι αρκετό για να συμβεί κάτι αληθινά σπουδαίο μέσα σε μια εικόνα καταστροφής.

Ziggy played guitar….

Σχετικά Αρθρα

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται.

Ετικέτες:, ,