Home

ΡΟΗ  ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Rolling Stones: Μια φωτιά που καίει ασταμάτητα 60 χρόνια

0 σχόλια ΜΟΥΣΙΚΗ

του Δημήτρη Αντωνόπουλου

Σε μία εποχή χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, οι Rolling Stones είναι πιο απαραίτητοι από ποτέ.

Ξεκινάμε από αυτό.

Πρόσφατα μάλιστα, το αγριοκάτσικο του Roll & Roll που ακούει στο όνομα Keith Richards (η αλλιώς, λέγε με θρύλο) άφησε βάσιμες ελπίδες για νέο υλικό, νέα τραγούδια της απόλυτης ροκ μπάντας, μέσα στην επόμενη χρονιά.

Μάλιστα.

Υπάρχουν χιλιάδες νέα ονόματα εκεί έξω στις μέρες μας την ίδια στιγμή, συγκροτήματα και δημιουργοί που γυρεύουν με προσήλωση κι επιμονή μία θέση στον ήλιο, προσπαθώντας να αξιοποιήσουν βέβαια στο έπακρο (και πολύ καλά κάνουν) τη δυνατότητα πρόσβασης και προβολής, μέσα από τις σύγχρονες φόρμες της τεχνολογίας και όχι μόνο.

Ελάχιστα όμως κάνουν τη διαφορά.

Λίγα πράγματα.

Ακούμε συχνά επίσης, για το αδιέξοδο της ροκ στις μέρες μας, που έχει κάνει τον κύκλο του, μπλα – μπλα – μπλα. Τα πράγματα αυτά, φτάνουν μάλιστα στα αυτιά μας για πάνω από 30 χρόνια, όπως και σε όλους όσοι ασχολούνται ελάχιστα έστω, με τη συγκεκριμένη μουσική και γνωρίζουν τα απολύτως βασικά για αυτή.

Όλα αυτά, με δύο λόγια, μου θυμίζουν με ένα τρόπο τα σχόλια για την θριαμβευτική (και εισπρακτικά) περιοδεία των Stones, το 1981, με μεγάλο μέρος του μουσικού τύπου της εποχής τότε, να τους συμβουλεύει μέσα από άρθρα και τα σχετικά, πριν από την έναρξη της τουρνέ πάντα, να τα παρατήσουν γιατί τελείωσαν πλέον, γιατί μαζί με τη ροκ και εκείνοι είχαν κάνει πια τον κύκλο τους, οπότε καλό θα ήταν να μας αδειάσουν τη γωνιά και να μη το κουράζουν άλλο το θέμα.

Τα ίδια περιοδικά, οι ίδιοι κύκλοι, σήμερα λοιπόν, τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες μετά, αποθεώνουν το φαινόμενο Rolling Stones που άντεξε στο χρόνο, που πέρασε με επιτυχία κάθε τεστ και που είναι το ζωντανό κύτταρο μίας ολόκληρης μουσικής.

Και είναι.

Η ροκ μουσική άλλωστε, είναι στην ουσία η κλασική μουσική του νέου αιώνα, με άλμπουμ όπως το Forever Changes των Love, η το Dark Side Of The Moon των Pink Floyd (ενδεικτικά) να έχουν ξεπεράσει προ πολλού στην ουσία την εποχή που κυκλοφόρησαν και τα πράγματα που θεμελίωσαν σε αυτή, αγναντεύοντας το μέλλον, πάντα καινούργια, πάντα σημερινά, πάντα αριστουργήματα.

Είναι επίσης το λιγότερο αστείο, να ζητάμε την αιώνια επανάληψη μίας συγκεκριμένης περιόδου, μίας εποχής, όπου με τον ίδιο δαιμονικό ρυθμό της δεκαετίας του εξήντα για παράδειγμα, θα τροφοδοτεί ασταμάτητα το παρόν με καύσιμο και υλικό πάντα καινοτόμο και συγκλονιστικό.

Οι νεότεροι ακροατές, το έχουν καταλάβουν αυτό.

Ευτυχώς.

Το έχουν πιάσει το νόημα για τα καλά.

Για αυτό συχνά, πάρα πολύ συχνά, καθώς ξεπετάνε μία νέα κυκλοφορία στο λεπτό, μετά από περιορισμένες ακροάσεις δηλαδή, βουτάνε ασταμάτητα σε άλμπουμ του παρελθόντος, γιατί εκεί θα ανακαλύψουν θησαυρούς χωρίς ημερομηνία λήξης, πράγματα που υπερβαίνουν τα στενά πλαίσια της εποχής που τα γέννησε.

Οι Rolling Stones δεν χρειάζονται καμία δικαίωση λοιπόν, ας τους υμνούν ασταμάτητα οι πάντες τα τελευταία χρόνια, δεν έχει καμία σημασία για τους ίδιους κι αυτό φαίνεται.

Έχει φανεί καιρό τώρα για την ακρίβεια.

Από την εποχή που δεν άκουσαν τις σειρήνες, πίσω στο 1981.

Αν προσέξει κάποιος μερικές λεπτές γραμμές από την αυτοβιογραφία του Keith Richards, τα ψιλά γράμματα, εκεί που κρύβεται το ζουμί πολλές φορές, θα ανακαλύψει ένα τύπο που σχολιάζοντας το σήμερα, σχεδόν απορεί με την υπερέκθεση των σημερινών ονομάτων, την έλλειψη ταυτότητας που τα χαρακτηρίζει, το από δω κι από κει και το ότι να “ναι που χαρακτηρίζει πολλά από αυτά.

Δεν γίνεται έτσι δουλειά.

Αυτό μας λέει ο θείος Keith.

Κι έχει απόλυτο δίκιο βέβαια.

Πως να γίνει άλλωστε, όταν η ίδια η χαρά του παιχνιδιού, η δίψα για έκφραση και δημιουργία, έχει χαθεί, πριν καλά – καλά μας συστηθεί ένα νέο σχήμα, ένα νέο όνομα, μέσα από την υπερέκθεση που πολύ εύστοχα αναφέρει ο Richards, όπως επίσης και από τις τόσο συχνές αλλαγές μουσικής φόρμας σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μάλιστα.

Όχι, αυτό δεν είναι ροκ.

Αυτό δεν είναι δημιουργία πιο σωστά μάλλον.

Είναι προσπάθεια να κάνει απλά κάποιος θόρυβο γύρω απο το όνομα του, με κάθε τρόπο.

Για αυτό και υπάρχουν σήμερα ελάχιστα νέα πράγματα που έχουν τη στόφα του σημαντικού, που φαίνεται να γνωρίζουν το τι κάνουν και το γιατί μπήκαν στο παιχνίδι.

Το να σου δώσει κάποιος άλλωστε, έστω και ένα λεπτό αληθινής προσοχής από το χρόνο του στις μέρες μας, μοιάζει μάλλον σαν το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου.

Κάπως έτσι, το αποσπασματικό και το βιαστικό, χαρακτηρίζουν σχεδόν παντού τις ταχύτητες μιας εποχής που (με τα πάρα πολλά καλά της) παίρνει άνετα βραβείο ελλειμματικής προσοχής και προχειρότητας χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Φαίνεται τελικά, ότι ίσως η απόλυτη ευκολία πρόσβασης (διαδίκτυο) και η καθοριστική απουσία κάθε μεταπράτη (δισκογραφικές κτλ) μαζί την ίδια στιγμή, να έχει παγιδεύσει αρκετά από τα νέα ονόματα σε ένα ασταμάτητο πήγαινε – έλα, από είδος σε είδος, από ήχο σε ήχο, από φόρμα σε φόρμα και φτου κι από την αρχή, σε μία ατελείωτη αναζήτηση χαρακτήρα.

Οι Rolling Stones έχουν ρίζα.

Ταυτότητα.

Είναι μπολιασμένοι σε πράγματα που ποτέ δεν αρνήθηκαν και ποτέ δεν άφησαν πίσω στο κυνήγι του εφήμερου και του δήθεν, όπως κάποιοι άλλοι που θέλησαν να χωρέσουν στα παπούτσια τους χωρίς να το καταφέρουν.

Είναι αυτοί που είναι.

Το ότι δουλεύουν μάλιστα, η είναι έτοιμοι να το κάνουν, σε νέο υλικό, 60 χρόνια μετά το ξεκίνημά τους, είναι για εκείνους ακόμη μία μέρα στο γραφείο, ακόμη μία μέρα στη δουλειά.

Μια δουλειά που είναι όμως πρώτα διασκέδαση, έκφραση, ζωή και εφηβικό όνειρο που έγινε και δικό μας όνειρο στο τέλος της μέρας, και μετά οτιδήποτε άλλο.

Ας τους απολαύσουμε όσο βρίσκονται στον πλανήτη.

Σε έναν πλανήτη που δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος δίχως τους Stones.

Ας τους απολαύσουμε, στα εξήντα χρόνια μίας διαδρομής που έτρεξε και τρέχει, στην αναζήτηση ικανοποίησης.

Για πάντα Satisfaction.

Για πάντα Rolling Stones.

Πάμε λοιπόν για τα 70 χρόνια της μπάντας και βλέπουμε.

Με αυτούς τους τύπους άλλωστε, τίποτα δεν είναι απίθανο.

 

Σχετικά Αρθρα

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται.

Ετικέτες:,