Στις γειτονιές του Πειραιά… χωρίς σαφή προορισμό!

Του Συμεών Πεϊμανίδη

Ένας περίπατος γνωριμίας με τον τόπο μου!

Εμείς, οι κατοικούντες στο «μεγάλο λιμάνι», πολλές φορές λησμονούμε την ομορφιά του.

Μια βόλτα όμως στο Χατζηκυριάκειο, στις προσφυγικές συνοικίες του Τουρκολίμανου, στα στενά, ανήλιαγα δρομάκια με τα φοβερά οικοδομήματα του μεσοπολέμου -και άλλων δεκαετιών-, μας προσφέρει μια ευκαιρία ειλικρινούς γνωριμίας με τον τόπο μας.

Έτσι, συναντιόμαστε, δεν προσπερνούμε απλώς, χωρίς να «αγγίζουμε». Υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας την κρυφή ομορφιά και της μοναδική Ιστορία της πόλης μας. Αυτή που για πολλούς είναι «ξένο σώμα» στην πολιτισμική κληρονομιά του τόπου…

Eρειπωμένα… μουσεία του ίδιου τους του εαυτού
Οδός Σηραγγείου στην Καστέλλα, φωτο Ολίβια Σπανού
Οδός Σηραγγείου (Καστέλλα)

Στον αστικό ιστό του Πειραιά έχω καταφέρει να εντοπίσω, μετά από προσπάθεια πολλών ετών, σπάνια κτίσματα. Πολλά από αυτά ερειπωμένα, μουσεία του ίδιου τους του εαυτού.

Τώρα, κάποια από αυτά θα κατεδαφιστούν, στο πλαίσιο της «αχρωματοποίησης» των πόλεων.

Αδόκιμος ο όρος, αλλά αυτός περιγράφει καλύτερα την προσπάθεια που γίνεται από το υπουργείο υποδομών. Αυτό επιδιώκουν, δημιουργία πόλεων χωρίς χαρακτήρα. Τυποποιημένες μεγαλουπόλεις, με μεγάλες πολυκατοικίες και τζαμένιες προσόψεις.

Παρ’ όλα αυτά στο Χατζηκυρίακειο και στο Τουρκολίμανο έχω ξεχωρίσει κάτι χαμηλά σπίτια του Μεσοπολέμου. Τα αγάπησα τόσο που ήταν σαν να έμενα ο ίδιος εκεί.

Στην Καλλίπολη κοιτούσα για ώρα την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, που χτίστηκε από πρόσφυγες, στο λιμάνι το παλιό τελωνείο και στη Δραπετσώνα, τις  γραμμές του τρένου, που περνούν κάτω από τη μικρή γέφυρα και καταλήγουν στον παλιό σταθμό.

H νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν γνώρισα

Είναι άσβεστη αυτή η φλόγα της νοσταλγίας για κάτι που ποτέ δεν γνώρισα. Τον παλιό Πειραιά. Σε εμένα, το παράδοξο αυτού του γεγονότος καλύπτεται από το αίσθημα του ανήκειν. Είναι ο τόπος μου… κι ας τον γνώρισα βαθιά μέσα από τα ερείπια.

Έτσι αποφάσισα να κάνω μαθήματα πατριδογνωσίας. Το βίωμα, άλλωστε, αποδεικνύεται ισχυρότερο από την στείρα γνώση. Έτσι ξεκίνησα να βγαίνω λίγο παρά έξω, για να ανακαλύψω αυτές τις κρυφές ομορφιές. Έφυγα από τα στέκια και πήγα για «μάθημα» στις γειτονιές που μετά τη δύση του ηλίου νεκρώνουν.

Χωρίς σαφή προορισμό και χωρίς καλά-καλά να ξέρω γιατί ξεκίνησα, προσπάθησα να κάνω το χρέος μου. Ίσως και να με οδήγησε εκεί το αίσθημα της μη αποδοχής διαφόρων επιφανειακών «αναγνώσεων» του Πειραιά, που υπαγορεύουν πως για να χαρακτηριστεί μια πόλη ιστορική πρέπει να διαθέτει ένα αμιγώς ιστορικό κέντρο.

Συμβουλεύω λοιπόν και τους υπόλοιπους να ξανασυστηθούν με την πόλη τους. Όχι τίποτα άλλο, απλώς για να καταλάβουν ότι η πόλη δεν σώζεται μόνο με έργα υποδομών, διαμαρτυρίες για απορρίμματα και εκλογές.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις για την Πρωτομαγιά στην Αθήνα

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις θα ισχύσουν, σύμφωνα με την αστυνομία, αύριο, στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Αθήνας, λόγω των προγραμματισμένων συγκεντρώσεων – πορειών για την Εργατική Πρωτομαγιά.

Περισσότερα »

Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Παύλου Φύσσα

Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Παύλου Φύσσα στη Παναγή Τσαλδάρη στο Κερατσίνι, εκεί όπου ένα χρόνο πριν στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 δολοφονήθηκε σε επίθεση με μαχαίρι από το μέλος της Χρυσής Αυγής Γιώργο Ρουπακιά. Τραγική φιγούρα η μητέρα του Παύλου Φύσσα η οποία άφησε[…]

Περισσότερα »

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *